200 1100 
 

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ) σε συνεργασία με τη γνωστή εταιρεία Axel Accessories πραγματοποιούν, στο πλαίσιο της ενημέρωσης και της ευαισθητοποίησης του γενικότερου πληθυσμού για τη μάστιγα της σύγχρονης εποχής, το Σακχαρώδη Διαβήτη, την καμπάνια «Join Us Against Diabetes, μια ευκαιρία να γνωρίσεις - μια αφορμή να βοηθήσεις».
Η εταιρεία Axel Accessories, ως Πρέσβης της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, σχεδίασε και διαθέτει ήδη στα καταστήματά της το special-edition μπρελόκ σε χρυσή και μεταλλική απόχρωση.
Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα υποστηρίξουν το έργο και τις δράσεις της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, δράσεις που αφορούν την πρόληψη, την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση για το σακχαρώδη διαβήτη, καθώς και την καταπολέμηση των κοινωνικών ταμπού και του στίγματος του Διαβήτη.
Ο σακχαρώδης διαβήτης, παίρνοντας επιδημικές διαστάσεις, αφορά ολοένα και περισσότερους ανθρώπους τόσο στη χώρα μας με πάνω από 1.000.000 πάσχοντες συνανθρώπους μας, όσο και παγκόσμια, όπου σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη (IDF), οι άνθρωποι που πάσχουν από Διαβήτη ανέρχονται στα 415.000.000.
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 απασχολεί το 90% του συνολικού αριθμού των πασχόντων και ταυτόχρονα σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της IDF υπάρχει επιπλέον και ένα υψηλό ποσοστό ανθρώπων που έχουν σακχαρώδη διαβήτη και δεν το γνωρίζουν.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής με τις ανθυγιεινές διατροφικές επιλογές και η παντελής απουσία άσκησης ενίσχυσε τα τελευταία χρόνια το ρυθμό εμφάνισης του διαβήτη τύπου 2. Για το λόγο αυτό και παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται σε ηλικίες άνω των σαράντα, τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της παχυσαρκίας, κάνει την εμφάνισή του και σε ηλικίες κάτω των δεκαπέντε ετών.
Θέλεις να κάνεις κάτι γι’ αυτό; Απόκτησε ένα από τα υπέροχα μπρελόκ και βοήθησε ένα σημαντικό αριθμό συνανθρώπων μας να ενημερωθούν για το σακχαρώδη διαβήτη και να τον αντιμετωπίσουν με επιτυχία.
Τα μπρελόκ είναι διαθέσιμα σε όλα τα καταστήματα της Axel, όπως επίσης και ηλεκτρονικά από το επίσημο site (axelaccessories.com) της εταιρείας.

Κατηγορία NEWS
Δευτέρα, 21 Μάιος 2018 05:04

«Συνταγή για μια καλύτερη ζωή»

Η νέα ενημερωτική εκστρατεία της Pfizer Hellas με τίτλο «Συνταγή για μια καλύτερη ζωή» έχει στόχο την ενίσχυση των προσπαθειών για την ορθή ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού αλλά και όλων των ενδιαφερομένων μερών για τα πολλαπλά οφέλη της Φαρμακευτικής Συμμόρφωσης, τόσο για την υγεία και την ποιότητα της ζωής των ασθενών, όσο και για το Σύστημα Υγείας, μέσω της μείωσης του κόστους περίθαλψης και την αποφυγή νοσηλειών.
O κ. Βασίλης Γραμμέλης, Medical Lead του Τμήματος Essential Health της Pfizer Hellas, δήλωσε ότι «Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η φαρμακευτική συμμόρφωση είναι ο βαθμός κατά τον οποίο ο ασθενής ακολουθεί τις συμβουλές του ιατρού, συμμετοχικά και όχι παθητικά, για την καλύτερη αντιμετώπιση της νόσου του.
Με δεδομένο ότι κάθε ιατρική συνταγή, αλλά και συμβουλή, προς τον ασθενή αποσκοπεί στην εξασφάλιση των επιθυμητών κλινικών αποτελεσμάτων, πάντα με στόχο τη βέλτιστη διαχείριση των παθολογικών του καταστάσεων, είναι πολύ σημαντικό ο ασθενής να συμφωνήσει με τον γιατρό του σε όλα τα απαραίτητα βήματα και ενέργειες.
Ειδικά, μάλιστα, για τους ασθενείς με χρόνιες παθήσεις, όπως η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης και η δυσλιπιδαιμία, η φαρμακευτική συμμόρφωση αποτελεί έναν από τους πλέον καθοριστικούς παράγοντες για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας που λαμβάνουν.»
Ο κ. Κωνσταντίνος Τσιούφης, Αναπληρωτής Καθηγητής Καρδιολογίας του Ε.Κ.Π.Α και Πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας, ανέφερε ότι «Με τις καρδιαγγειακές παθήσεις να αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου στην Ευρώπη και παγκοσμίως, γίνεται κατανοητό πόσο σημαντική είναι η προσήλωση στη φαρμακευτική αγωγή για τη μείωση των καρδιαγγειακών επεισοδίων, τόσο για τους ασθενείς όσο και για τα εθνικά συστήματα Υγείας.
Βάσει διεθνών μελετών σε υπερτασικούς ασθενείς, εκτιμούμε ότι η μη συμμόρφωση στις στατίνες μπορεί να αυξήσει το σχετικό κίνδυνο θνησιμότητας από ~12% σε ~25%, ενώ η μη συμμόρφωση σε καρδιοπροστατευτικά φάρμακα αυξάνει τον κίνδυνο νοσηλείας καρδιαγγειακής αιτιολογίας από 10% σε 40% και θνητότητας από 50% σε 80%. Όσον αφορά τους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, καταγράφεται αύξηση στον αριθμό των επειγόντων επισκέψεων καρδιαγγειακής αιτιολογίας στα νοσοκομεία.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης σε υπερτασικούς ασθενείς σε Ειδική Μονάδα Υπέρτασης, τα ποσοστά φαρμακευτικής συμμόρφωσης έφτασαν το 80%, ποσοστό ικανοποιητικό.
Οι παρεμβάσεις για την ενίσχυση της Φαρμακευτικής Συμμόρφωσης θα πρέπει να θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής προσέγγισης στους υπερτασικούς ασθενείς. Απαιτείται, όμως, συνεργασία από όλους τους εμπλεκόμενους, τόσο τους ιατρούς όσο και το Σύστημα Υγείας, προκειμένου να αναγνωριστούν οι πεποιθήσεις των ασθενών, οι τυχόν ελλείψεις στην κατανόηση της αγωγής τους και βέβαια προκειμένου να έχουν τη σωστή ενημέρωση πάνω στα ζητήματα της συμμόρφωσης».
Η κα. Νάντια Μπουμπουχαιροπούλου, Health Economist της Pfizer Hellas, αναφερόμενη στο οικονομικό φορτίο της ελλιπούς φαρμακευτικής συμμόρφωσης σε χρόνιες παθήσεις, τόνισε ότι «Η ελλιπής συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία έχει σημαντικές επιπτώσεις τόσο στις κλινικές εκβάσεις όσο και σε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, επιβαρύνοντας περαιτέρω τα συστήματα υγείας.
Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α οι υγειονομικές δαπάνες, που αποδίδονται στην πτωχή φαρμακευτική συμμόρφωση και οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, έχουν υπολογιστεί σε 100 με 300 δισ. δολάρια ετησίως, αποτελώντας το 3% με 10% των συνολικών ετήσιων δαπανών υγείας. Αντιστοίχως, τα χαμηλά ποσοστά συμμόρφωσης κοστίζουν στα Ευρωπαϊκά συστήματα υγείας περίπου 194.500 θανάτους και 125 δισ. ευρώ ετησίως, αποτελώντας περίπου το 9,6% του συνόλου των δαπανών υγείας. Σε συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα το ετήσιο κόστος της ελλιπούς συμμόρφωσης ανά ασθενή κυμαινόταν για όλες τις χρόνιες παθήσεις και συννοσηρότητες από περίπου $5.271 έως $52.341, ενώ εξετάζοντας τις καρδιακές παθήσεις το κόστος κυμαινόταν από $3.347 έως $19.472, για την ψυχική υγεία από $3.252 έως $19.363, και τέλος από $2.741 έως $9.819 για το διαβήτη.
Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη τη γήρανση του πληθυσμού και το ολοένα αυξανόμενο φορτίο νοσηρότητας των χρόνιων παθήσεων, οι κλινικές και κοινωνικοοικονομικές συνέπειες της μη συμμόρφωσης στη θεραπεία αναμένονται να ενταθούν, αν δε ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Συνεπώς, λοιπόν, η εξέλιξη των συστημάτων υγείας, μέσω της χρήσης αποτελεσματικών παρεμβάσεων στον τομέα της υγείας, αποτελεί μονόδρομο προκειμένου να αντιμετωπιστούν επαρκώς οι καθοριστικοί παράγοντες της συμμόρφωσης».

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ένας μεγάλος αριθμός ασθενών με Νοσογόνο Παχυσαρκία αντιμετωπίζουν στην πλειοψηφία τους συνοδό νόσημα, εκ των οποίων σημαντικότερο είναι ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2. Σήμερα, ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 και η Νοσογόνος Παχυσαρκία, είναι από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες χρόνιες παθήσεις στον κόσμο, με σημαντικό κοινωνικό, οικονομικό και ιατρικό κόστος.
Για την καλύτερη αντιμετώπιση της Νοσογόνου Παχυσαρκίας, οι μη επεμβατικές μέθοδοι απώλειας βάρους, όπως είναι η Άσκηση, η Υγιεινή Διατροφή και η Φαρμακευτική Αγωγή, είναι αναποτελεσματικές σε βάθος χρόνου, όπως πιστοποιούν επιστημονικές μελέτες.
Η χειρουργική αντιμετώπιση του Σακχαρώδους Διαβήτη Τύπου 2 με Νοσογόνο Παχυσαρκία, αποτελεί μια χρήσιμη εναλλακτική και πολλές φορές αποτελεσματική θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Οι βασικές επεμβάσεις της Σύγχρονης Βαριατρικής Χειρουργικής, όπως η Επιμήκης Γαστρεκτομή και η Γαστρική Παράκαμψη φαίνεται, ότι προσφέρουν μονιμότερες και καλύτερες θεραπευτικές λύσεις.
Πρόσφατες μελέτες έδειξαν, πως ασθενείς με Παχυσαρκία και Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2, που υποβλήθηκαν σε Γαστρική Παράκαμψη διατήρησαν την απώλεια βάρους για τουλάχιστον 12 έτη. Επίσης διαπιστώθηκε, ότι το 75% στα δυο πρώτα χρόνια έπαψαν να πάσχουν από Σακχαρώδη Διαβήτη, έχοντας διακόψει παράλληλα την ειδική θεραπευτική αγωγή. Το ποσοστό αυτό διατηρήθηκε στο 51% μετά από 12 έτη!
Αντίστοιχες μελέτες σε άτομα με Παχυσαρκία και Δείκτη Μάζας Σώματος (ΒΜΙ) πάνω από 30 απέδειξαν, ότι τα άτομα αυτά έχουν 50% αύξηση ρίσκου θνητότητας σε σχέση με άτομα με φυσιολογικό βάρος.
Η χειρουργική επέμβαση προκαλεί σημαντική απώλεια βάρους, βοηθά στην πρόληψη ή στην οριστική απαλλαγή από το Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2, τις Καρδιαγγειακές Παθήσεις, τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια και ορισμένους τύπους Καρκίνου.

Η επέμβαση κρίνεται επιβεβλημένη σε επιλεγμένους ασθενείς με κατάλληλο ψυχολογικό υπόβαθρο, για το λόγο αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται όσο το δυνατό πιο σύντομα, με εξατομικευμένο τύπο χειρουργείου, προκειμένου να προληφθεί ή να καθυστερήσει η επερχόμενη με το χρόνο πλήρης καταστροφή των Β-κυττάρων του παγκρέατος.
Για τους λόγους αυτούς είναι επιτακτική ανάγκη η δημιουργία πλήρως οργανωμένων Κέντρων-Ιατρείων Μεταβολικής/Βαριατρικής Xειρουργικής, στα οποία θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται οι ειδικότητες του εξειδικευμένου Διαβητολόγου, του ειδικού Ψυχολόγου - Ψυχιάτρου, του Διατροφολόγου, όπως και αυτή του Γενικού Χειρουργού με εξειδίκευση στη Βαριατρική Χειρουργική.
Οι Παχύσαρκοι Διαβητικοί, αν δεν έχουν μπει ποτέ σε φάση προσπάθειας απώλειας βάρους, μετεγχειρητικά στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει ο κίνδυνος επαναπρόσληψης του βάρους.
Στο πλαίσιο της αντιμετώπισης ενός τόσο σημαντικού ιατρικού προβλήματος, όπως είναι ο συνδυασμός Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 και Νοσογόνου Παχυσαρκίας, καθίσταται επιβεβλημένη η στενή και διαρκής συνεργασία των επαγγελματιών υγείας, διαφορετικών ειδικοτήτων, για την ορθή και αποτελεσματική διαχείριση αυτών των ασθενών, όπως ορίζουν οι διεθνείς και ευρωπαϊκές επιστημονικές μελέτες.

Χρήστος Σπ. Ζούπας
Διευθυντής Διαβητολογικού Κέντρου & Κλινικής ΔΘΚΑ «ΥΓΕΙΑ»

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Η χρήση τεχνητού παγκρέατος σχετίζεται με καλύτερο έλεγχο του σακχάρου σε σχέση με τη συνήθη αγωγή σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, όπως φάνηκε σε μία συστηματική ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό BMJ.
Μολονότι απαιτούνται περισσότερα στοιχεία για την οριστική επιβεβαίωση των ευρημάτων, οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα αποτελέσματά τους δείχνουν ότι «το τεχνητό πάγκρεας είναι μία ασφαλής και αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 1».
Το τεχνητό πάγκρεας είναι ένα σύστημα σε μέγεθος κινητού τηλεφώνου που μετράει συνεχώς τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα και μεταδίδει την πληροφορία αυτή στην αντλία που απελευθερώνει αυτόματα την απαιτούμενη ποσότητα ινσουλίνης, ακριβώς όπως κάνει το πάγκρεας στους ανθρώπους που δεν έχουν διαβήτη. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Οργανισμός ελέγχου τροφίμων και φαρμάκων (FDA) στην Αμερική ενέκρινε το πρώτο σύστημα τεχνητού παγκρέατος για άτομα με τύπου 1 διαβήτη ηλικίας άνω των 14 ετών.
Η κύρια ερευνήτρια της μελέτης, Λέκτορας Ελένη Μπεκιάρη, μαζί με μία ομάδα ερευνητών από το Διαβητολογικό Κέντρο της Β’ Παθολογικής Κλινικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, τη Μονάδα Κλινικής Έρευνας & Τεκμηριωμένης Ιατρικής του ΑΠΘ, και το Πανεπιστήμιο του Cambridge στο Ηνωμένο Βασίλειο, μελέτησαν την αποτελεσματικότητα και ασφάλεια των συστημάτων τεχνητού παγκρέατος για άτομα με τύπου 1 διαβήτη.
Ανασκόπησαν και συνέθεσαν τα αποτελέσματα 41 τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών με περισσότερους από 1000 ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, οι οποίες συνέκριναν τα συστήματα τεχνητού παγκρέατος με άλλους τύπους ινσουλινοθεραπείας, όπως η χρήση απλής αντλίας ινσουλίνης, σε συνθήκες καθημερινότητας (σπίτι, εργασία, κατασκηνώσεις).
Οι ερευνητές βρήκαν ότι, σε σχέση με άλλα είδη ινσουλινοθεραπείας, το τεχνητό πάγκρεας αυξάνει κατά δυόμισι περίπου ώρες, μέσα στο 24ωρο, το διάστημα που τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα είναι σε φυσιολογικά επίπεδα (νορμογλυκαιμία), όταν χρησιμοποιείται είτε αποκλειστικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, είτε κατά τη διάρκεια όλου του 24ώρου.
Επιπλέον, η χρήση τεχνητού παγκρέατος μείωσε κατά δύο περίπου ώρες τον χρόνο που οι τιμές του σακχάρου είναι αυξημένες (υπεργλυκαιμία), και κατά 20 περίπου λεπτά τον χρόνο που οι τιμές του σακχάρου είναι μειωμένες (υπογλυκαιμία).
Τα αποτελέσματα περαιτέρω υποαναλύσεων, ανάλογα με το είδος της συσκευής τεχνητού παγκρέατος και το περιβάλλον χρήσης του, ήταν παρόμοια, καταδεικνύοντας έτσι την εγκυρότητα των συμπερασμάτων.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη ανασκόπηση παρέχει μία έγκυρη και ολοκληρωμένη σύνοψη όλης της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για τα συστήματα τεχνητού παγκρέατος. Εντούτοις, υπογραμμίζουν ότι οι περισσότερες μελέτες ήταν μέτριας ποιότητας, είχαν μικρό αριθμό ασθενών και μικρή διάρκεια, και ίσως για αυτούς τους λόγους θα πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός κατά τη γενίκευση των τελικών συμπερασμάτων.
Επίσης, οι συγγραφείς συστήνουν ότι μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να διερευνήσουν τη χρήση τεχνητού παγκρέατος και σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, καθώς και την επίδρασή του στην ποιότητα ζωής των ασθενών.
Τέλος, θεωρούν ότι είναι σημαντικό να διευκρινιστεί και η σχέση κόστους -αποτελεσματικότητας, έτσι ώστε να γίνει εφικτή η χρήση του τεχνητού παγκρέατος στην καθημερινή κλινική πρακτική και η κάλυψη του κόστους του από ασφαλιστικούς οργανισμούς.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Δευτέρα, 02 Απρίλιος 2018 11:50

Νέες οδηγίες για τον Διαβήτη τύπου 2

Πόσο χρήσιμες και ωφέλιμες είναι οι νέες οδηγίες του Αμερικανικού Κολλεγίου Ιατρών που σε αντίθεση με όλες τις μεγάλες Εθνικές εταιρίες και οργανισμούς που ασχολούνται με τον ΣΔ, προτείνει ότι οι ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 μπορούν να επιδιώξουν έναν ευκολότερο στόχο επιπέδων σακχάρου στο αίμα και ρύθμισης μέχρι 8% για την Γλυκοζυλιωμένη Αιμοσφαιρίνη (HbA1C); Ειδικότερα, ο κ. Αντώνιος Λέπουρας, Ειδικός Παθολόγος-Διαβητολόγος και Διευθυντής της Διαβητολογικής Κλινικής και του Διαβητολογικού Κέντρου του ΙΑΣΩ General, αναφέρει ότι:
Οι συστάσεις περιλαμβάνουν:
1. Προσαρμογή στόχων για τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα με βάση μια συζήτηση για τα οφέλη και τις βλάβες της φαρμακευτικής θεραπείας, των προτιμήσεων των ασθενών, της υγείας του ασθενούς και του προσδόκιμου επιβίωσης, της επιβάρυνσης της θεραπείας και του κόστους της περίθαλψης.
2. Στόχος να επιτευχθεί επίπεδο HbA1C μεταξύ 7% και 8% στους περισσότερους ασθενείς.
3. Θεωρήστε την αποδυνάμωση της φαρμακευτικής θεραπείας σε ασθενείς με επίπεδα ΑΙC μικρότερα από 6,5%.
4. Επεξεργαστείτε τους ασθενείς για να ελαχιστοποιήσετε τα χαμηλά συμπτώματα σακχάρου στο αίμα και να αποφύγετε τη στόχευση ενός συγκεκριμένου επιπέδου A1C σε ασθενείς με προσδόκιμο ζωής λιγότερο από 10 χρόνια επειδή οι βλάβες υπερτερούν των ωφελειών και τέλος η καθοδήγηση αναφέρει επίσης ότι ένας χαμηλότερος στόχος θεραπείας είναι κατάλληλος εάν επιτευχθεί με τροποποιήσεις διατροφής και τρόπου ζωής και ότι οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να δώσουν έμφαση στους ασθενείς για τη σημασία άσκησης, απώλειας βάρους, διακοπής του καπνίσματος και άλλων αλλαγών στον τρόπο ζωής.
Αυτές οι συστάσεις είναι ασυμβίβαστες με τις οδηγίες των περισσότερων εθνικών και διεθνών οργανισμών, όπως η Αμερικανική Ένωση Διαβήτη (ADA), η Αμερικανική Ένωση Κλινικών Ενδοκρινολόγων (AACE) και ακόμη και οι παγκόσμιες οργανώσεις, σίγουρα δεν συμφωνούν με κανένα από τα Πρότυπα Οδηγιών στον Σακχαρώδη Διαβήτη του 2018 από οποιοδήποτε άλλο οργανισμό ή Ιατρική Εταιρεία. Ανασκόπησαν αυτές τις πέντε κλινικές δοκιμές: ACCORD (Δράση για τον έλεγχο του καρδιαγγειακού κινδύνου στον διαβήτη), ADVANCE (Δράση στον διαβήτη και αγγειακή νόσο), Preterax και Diamicron :

Έλεγχος της τροποποιημένης απελευθέρωσης
«Γνωρίζουμε» σημειώνει ο κ. Λέπουρας «ότι για τις περισσότερες από αυτές τις μελέτες οι συμμετέχοντες ήταν συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας και είχαν αυξημένη A1c, ενώ πολλοί είχαν καρδιαγγειακές παθήσεις και άλλες επιπλοκές από την αρχή. Κοιτάζοντας πίσω στις επιπλοκές του Διαβήτη και τη Δοκιμή Ελέγχου (DCCT), η οποία ήταν μια σημαντική κλινική μελέτη που διεξήχθη από το 1983 έως το 1993, η οποία ανακάλυψε για πρώτη φορά ότι η διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα όσο το δυνατόν πιο κοντά στο φυσιολογικό επιβραδύνει την εμφάνιση και την εξέλιξη βλαβών του ματιού, νεφρών και νευρικών ινών που προκαλούνται από τον διαβήτη. Στην πραγματικότητα, απέδειξε ότι οποιαδήποτε παρατεταμένη μείωση της γλυκόζης του αίματος βοηθά, ακόμα και αν το άτομο έχει ιστορικό κακής ρύθμισης. Στο DCCT συμμετείχαν 1.441 εθελοντές, ηλικίας 13 έως 39 ετών, με διαβήτη τύπου 1 και 29 ιατρικά κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Οι εθελοντές έπρεπε να είχαν διαβήτη για τουλάχιστον 1 χρόνο αλλά όχι περισσότερο από 15 χρόνια. Επίσης, έπρεπε να έχουν κανένα, ή μόνο τα πρώτα σημάδια της, διαβητικής νόσου των ματιών.
Η μελέτη συνέκρινε τα αποτελέσματα του κλασικού ελέγχου της γλυκόζης αίματος έναντι του εντατικού ελέγχου στις επιπλοκές του διαβήτη. Ο εντατικός έλεγχος σήμαινε τη διατήρηση των επιπέδων αιμοσφαιρίνης A1C όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κανονική τιμή του 6% ή λιγότερο. Η εξέταση αίματος A1C αντικατοπτρίζει τη μέση γλυκόζη αίματος ενός ατόμου τους τελευταίους 2 έως 3 μήνες. Οι εθελοντές ανατέθηκαν τυχαία σε κάθε ομάδα θεραπείας.
Η μελέτη DCCT διαπίστωσε ότι ο έλεγχος της γλυκόζης αίματος μειώνει τον κίνδυνο για:
• οφθαλμική ασθένεια κατά 76%
• νόσο των νεφρών κατά 50%
• ασθένεια νευρικού συστήματος κατά 60%
Στη συνέχεια συνέχισαν τη μελέτη για 10 χρόνια περισσότερο, η οποία ήταν η μελέτη EDIC και διαπίστωσαν ότι όσοι ήταν στην ομάδα εντατικού ελέγχου είχαν μείωση της καρδιαγγειακής νόσου κατά 42% και μη θανατηφόρο καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό επεισόδιο ή θάνατο από καρδιαγγειακά αίτια κατά 57% .
Γνωρίζουμε ότι η μελέτη DCCT ήταν για διαβήτη τύπου 1, αλλά οι επιπλοκές που γνωρίζουμε προέρχονται από αυξημένα επίπεδα σακχάρων στο αίμα, ανεξάρτητα από το εάν έχετε διαβήτη τύπου 1 ή τύπου 2. Σε πολλές άλλες μελέτες (πχ UKPDS), έχουμε δει ότι τα σάκχαρα του αίματος καταστρέφουν τα όργανα μας με την πάροδο του χρόνου, αυξάνοντας δραματικά ιδίως τις μικροαγγειακές επιπλοκές (π.χ. οφθαλμούς, νεφρά, αγγεία, νευρικό σύστημα). Ως εκ τούτου, η σύσταση υψηλότερων σακχάρων αίματος από την ACP θα προκαλέσει σύγχυση μόνο στους ιατρούς.
Είναι παγκόσμια η σύσταση από κάθε αξιόπιστη οργάνωση για ρύθμιση του σακχάρου όσο το δυνατόν κοντινότερη προς το φυσιολογικό (χωρίς υπογλυκαιμίες).
Ο Επικεφαλής Επιστημονικός Υπεύθυνος της Αμερικανικής Ένωσης Διαβήτη ανταποκρίθηκε στις συστάσεις του Αμερικανικού Κολλεγίου Ιατρών με το σχόλιο αυτό: «Η ADA πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 2 μπορούν να είναι υγιείς και θα πρέπει να έχουν την ευκαιρία να μειώσουν τον κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών του διαβήτη με τους κατάλληλους στόχους γλυκόζης στο αίμα», δήλωσε ο επικεφαλής επιστημονικός υπεύθυνος της ADA, William T. Cefalu. «Η εξατομίκευση των στόχων είναι ο βασικός παράγοντας στο σχεδιασμό του καταλληλότερου θεραπευτικού σχήματος για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. Ωστόσο, με τη συγκέντρωση των «περισσότερων» ατόμων με διαβήτη τύπου 2 σε μια περιοχή στόχου 7 έως 8%, οι νέες οδηγίες του ACP θα μπορούσε να προκαλέσουν αυξημένα ποσοστά επιπλοκών για όσους μπορούν να επωφεληθούν με ασφάλεια από χαμηλότερους στόχους βάσει τεκμηρίων. Πολλαπλές κλινικές δοκιμές επιβεβαιώνουν αυξημένο πρόσθετο κίνδυνο επιπλοκών σε ασθενείς που είναι πάνω από μία A1C 7%».
• Η χαλάρωση του στόχου A1C από μια μεγάλη οργάνωση όπως η ACP στέλνει ένα μεικτό μήνυμα στους ασθενείς μας και ενδεχομένως μας γυρνάει πίσω στην μάχη για την καταπολέμηση των επιπλοκών μικρών αγγείων στον διαβήτη τύπου 2.
• Για να μάθετε πραγματικά εάν μία A1c 8% είναι ευεργετική, μόνο βρείτε ασθενείς που έχουν A1c 7-8% για 15, 20, 30 και 40 χρόνια και δείτε αν δεν έχουν επιπλοκές ή αν είναι ακόμα ζωντανοί.
«Δεν πρέπει ούτε είναι επιστημονικά αποδεκτό να εγκαταλείψουμε τις πληροφορίες από τις χιλιάδες μελέτες που δείχνουν ότι όσο πιο κοντά με τα φυσιολογικά σάκχαρα του αίματος βρίσκεται η ρύθμιση του σακχάρου στον ΣΔ τόσο καλύτερα είναι για την μακροχρόνια υγεία του τα τελικά αποτελέσματα» καταλήγει ο κ. Λέπουρας.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου ΙΙ ή προδιαβήτη αντιμετωπίζουν τα άτομα με μη λειτουργικούς όγκους επινεφριδίων, δηλαδή εκείνους τους όγκους που θεωρείται ότι δεν παρουσιάζουν κίνδυνο για την υγεία. Τα ευρήματα μελέτης που δημοσιεύθηκε στο Annals of Internal Medicine υποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένοι όγκοι των επινεφριδίων μπορεί να είναι ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση διαβήτη και ότι οι ασθενείς με αυτούς τους όγκους θα πρέπει να ελέγχονται με μεγαλύτερη ακρίβεια για τη νόσο.
Τα επινεφρίδια είναι ενδοκρινικοί αδένες που εντοπίζονται πάνω από τα νεφρά και παράγουν σημαντικές ορμόνες, όπως η αδρεναλίνη, η αλδοστερόνη και η κορτιζόλη. Αλλά όπως όλα τα μέρη του ανθρώπινου σώματος, έτσι και τα επινεφρίδια μπορεί να εμφανίζουν όγκους, καλοήθεις ή κακοήθεις. Όπως μας εξηγεί ο χειρουργός ουρολόγος Δρ. Γεώργιος Κυριάκου, Διδακτικό μέλος IRCAD/EITS της Ιατρικής Σχολής του Στρασβούργου, οι καλοήθεις όγκοι είναι μη καρκινικές μάζες που αναπτύσσονται τόσο στον φλοιό (αδενώματα), όσο και στο μυελό (φαιοχρωμοκυττώματα) των αδένων. Οι περισσότεροι δεν προκαλούν συμπτώματα και δεν απαιτούν θεραπεία, αλλά μερικές φορές εκκρίνουν υψηλά επίπεδα ορισμένων ορμονών που μπορούν να προκαλέσουν επιπλοκές. Επίσης, μπορεί να είναι ευμεγέθεις και να ασκούν πίεση σε κοντινά όργανα, δίνοντας συμπτώματα. Εάν, για παράδειγμα, ο όγκος πιέζει το στομάχι, ο ασθενής μπορεί να αισθάνεται ευκολότερα πληρότητα, με συνέπεια τη μείωση της πρόσληψης τροφής και εντέλει την απώλεια βάρους. Σε τέτοιες περιπτώσεις η χειρουργική επέμβαση είναι η μόνη θεραπευτική επιλογή. Όσον αφορά στο διαβήτη η αποτελεσματικότερη θεραπευτική μέθοδος ερευνάται, προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη στα άτομα με μη λειτουργικούς όγκους επινεφριδίων.
Πέρα όμως από τους καλοήθεις όγκους, στα επινεφρίδια μπορεί να αναπτυχθούν καρκινώματα, αν και εξαιρετικά σπάνια. Εκτιμάται μόνο 2 άνθρωποι ανά ένα εκατομμύριο εμφανίζουν ετησίως αυτή τη μορφή καρκίνου, ο οποίος αντιπροσωπεύει μόνο το 0,2% των θανάτων απ’ αυτήν την αιτία. Παρότι σπάνιος είναι εξαιρετικά κακοήθης και δύσκολα αντιμετωπίσιμος. Εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ηλικίας 30 και 50 ετών, χωρίς να αποκλείεται η διάγνωσή του σε παιδιά. Οι γενετικές μεταλλάξεις είναι η πιθανότερη αιτία εμφάνισής τους, σύμφωνα με τα ευρήματα μελετών της τελευταίας πενταετίας. Οι ειδικοί έχουν επίσης εντοπίσει ότι είναι συχνότερος σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου. Υπάρχουν και περιβαλλοντικοί επιβαρυντικοί παράγοντες για την εμφάνισή του, ωστόσο η έρευνα συνεχίζεται προς κάθε κατεύθυνση.
Στο μικρό ποσοστό των περιπτώσεων που οι όγκοι των επινεφριδίων είναι κακοήθεις, τα συμπτώματα μπορεί να μην γίνουν εμφανή μέχρι ο καρκίνος να προχωρήσει. Όταν παρουσιαστούν είναι υπέρταση, υποκαλιαιμία, αίσθημα παλμών, νευρικότητα, άγχος και κρίσεις πανικού, πονοκέφαλος, υπερβολική εφίδρωση, διαβήτης, κοιλιακό άλγος, απώλεια ή αύξηση του σωματικού βάρους, εναπόθεση λίπους στο λαιμό και στους ώμους, υπερτρίχωση, ακμή, αδυναμία, αλλαγή στη libido, μυϊκές κράμπες, οστεοπόρωση, ανωμαλίες κατά την εμμηνόρροια. Το φαιοχρωμοκύττωμα ειδικότερα μπορεί να προκαλέσει επικίνδυνη αύξηση των ορμονών που ρυθμίζουν την αρτηριακή πίεση και την ανταπόκριση του σώματος στο άγχος, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής, εγκεφαλικού επεισοδίου, αιμορραγίας ή αιφνίδιου θανάτου.
Πολλά από τα συμπτώματα του όγκων των επινεφριδίων σχετίζονται με ορμονικές ανισορροπίες, αλλά είναι πιθανό ο ασθενής να μην παρουσιάζει κανένα απ’ αυτά ή κάποια να προκαλούνται από άλλες υφιστάμενες νόσους.
«Ο όγκος των επινεφριδίων διαγιγνώσκεται συχνά σε προχωρημένα στάδια, διότι τα συμπτώματα, όταν υπάρχουν, δεν παραπέμπουν στην ύπαρξη κάποιας βλάβης στα επινεφρίδια. Η ακριβής διάγνωση αποτελεί πρόκληση και απαιτεί υψηλό βαθμό δεξιοτήτων και εμπειρίας. Τίθεται μετά από μια σειρά εξετάσεων, όπως εξετάσεις ούρων, αιματολογικές ορμονολογικές και απεικονιστικές εξετάσεις (αξονική και μαγνητική τομογραφία) και εάν απαιτηθεί διενεργούνται πιο εξειδικευμένες διαγνωστικές προσεγγίσεις. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο όγκος εντοπίζεται κατά τη διάρκεια προληπτικών απεικονιστικών εξετάσεων», διευκρινίζει ο Δρ. Κυριάκου.
Συχνά η θεραπεία ενός όγκου στα επινεφρίδια εξαρτάται από το εάν υπερεκκρίνει κάποια ορμόνη, ποια είναι αυτή, όταν πρόκειται για καρκίνο σε ποιο στάδιο βρίσκεται και εάν ο όγκος είναι πρωτοπαθής (αν προέρχεται δηλαδή από τα επινεφρίδια), ή δευτεροπαθής (μεταστατικός).
Παθήσεις των επινεφριδίων, όπως αδενώματα, καλοήθεις γενικότερα αλλά και κακοήθεις όγκοι, οι οποίοι χρειάζονται χειρουργική εξαίρεση, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη επιτυχία με τη ρομποτικά υποβοηθούμενη τεχνική. Η ρομποτική ομάδα του Δρ. Γ. Κυριάκου έχει πραγματοποιήσει με αυτή την τεχνική πολλές επεμβάσεις αφαίρεσης όγκων επινεφριδίων, με εξαιρετικά αποτελέσματα.
«Η αντιμετώπιση εξαίρεσης επινεφριδίων με ανοικτό τρόπο καθηλώνει τον ασθενή αρκετές ημέρες στο νοσοκομείο, διότι απαιτείται εκτεταμένη οσφυϊκή τομή, επώδυνη μετεγχειρητικά, με μεγαλύτερο μεταβολικό stress και επακόλουθο την καθυστερημένη επάνοδο του ασθενούς στις δραστηριότητές του, μειονεκτήματα που αποφεύγονται με τη ρομποτική -μέσω του συστήματος daVinci- εξαίρεση των επινεφριδίων, όπου απαιτούνται μόνο 3 με 4 οπές λίγων χιλιοστών. Στα πλεονεκτήματα συμπεριλαμβάνεται η πολύ μικρή πιθανότητα μετάγγισης αίματος και ο σύντομος χρόνος νοσηλείας που δεν υπερβαίνει το ένα βράδυ», επισημαίνει ο Δρ. Κυριάκου και προσθέτει: «Η τρισδιάστατη άποψη του χειρουργικού πεδίου, η σταθερότητα και ακρίβεια των ρομποτικών βραχιόνων και οι πολλαπλοί άξονες κινήσεων προσφέρουν τα μέγιστα για τη συγκεκριμένη επέμβαση, διότι τα επινεφρίδια, ειδικά το δεξί, κείτονται επάνω σε μεγάλα αγγειακά στελέχη (πχ. κάτω κοίλη φλέβα) και απαιτείται μείζονα προσοχή για την αποφυγή αιμορραγιών. Επίσης, τα ανώτερα πλεονεκτήματα της ρομποτικής συντελούν στον ευρύ “καθαρισμό” της νόσου, αφού πολλοί τέτοιοι επινεφριδιακοί όγκοι είναι εξαιρετικά εύθρυπτοι και απαιτείται ιδιαίτερη έμφαση στην ακέραια εξαίρεσή τους χωρίς τρώση και διασπορά κυττάρων».
Ο συνδυασμός της υψηλής τεχνολογίας, της εξειδίκευσης και εμπειρίας του χειρουργού, και τα πολύ λογικά οικονομικά πακέτα νοσηλίων λόγω της μείωσης του κόστους της ρομποτικής αυτής επέμβασης, εγγυώνται καλύτερα αποτελέσματα και βελτιωμένη ποιότητα ζωής μετά τη χειρουργική επέμβαση.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Αίσθηση προκάλεσε πριν από λίγες ημέρες η είδηση ότι η Google δημιούργησε ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να «προβλέψει» ένα μελλοντικό έμφραγμα και άλλα καρδιολογικά προβλήματα εξετάζοντας τα μάτια.
Όπως έγραψαν οι ερευνητές της Google στο επιστημονικό περιοδικό Nature Biomedical Engineering, το πρόγραμμα αναλύει εικόνες του αμφιβληστροειδούς χιτώνα του ματιού για να αξιολογήσει παράγοντες όπως η ηλικία, η αρτηριακή πίεση και το αν κάποιος είναι καπνιστής.
Αν και η μέθοδος δεν έχει ακόμα την προγνωστική ακρίβεια των καρδιολογικών εξετάσεων, οι επιστήμονες της Google πιστεύουν ότι μπορεί να βελτιωθεί και πως σε λίγα χρόνια θα μπορεί να εφαρμοσθεί στην κλινική πρακτική.
«Η αξιολόγηση της καρδιαγγειακής υγείας μέσω της εξέτασης των ματιών όχι μόνο είναι εφικτή, αλλά αρκετές φορές ανιχνεύονται από τον οφθαλμίατρο οι πρώτες ύποπτες ενδείξεις για σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα», απαντά ο χειρουργός-οφθαλμίατρος Δρ. Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, NYU Medical School. «Αυτό οφείλεται στο ότι τα μάτια αποτελούν το μοναδικό όργανο στο οποίο μπορεί ένας γιατρός να δει ανεμπόδιστα τα αιμοφόρα αγγεία, το σχήμα, το μέγεθος και η κατάσταση των οποίων αντανακλά ό,τι συμβαίνει σε όλο τον οργανισμό».
Στην πραγματικότητα, ολοένα περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι το είδος και η σοβαρότητα των αλλαγών στα αγγεία του αμφιβληστροειδούς χιτώνα, που βρίσκεται στο πίσω μέρος των ματιών, μπορεί να αποτελούν προάγγελο εγκεφαλικού, υπέρτασης και άλλων δεινών.

Διαβήτης και υπέρταση
Οι ασθένειες που συχνότερα αποτυπώνονται στα μάτια είναι η υπέρταση και ο διαβήτης.
Παρότι, όμως, όλοι οι διαβητικοί είναι ενημερωμένοι για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και τις καρδιαγγειακές επιπλοκές του αυξημένου σακχάρου, πολλοί υπερτασικοί δεν γνωρίζουν ότι η αυξημένη αρτηριακή πίεση μπορεί να βλάψει την υγεία των ματιών τους. Ούτε ξέρουν ότι ο συνδυασμός διαβήτη και υπέρτασης είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για αγγειακές βλάβες στον αμφιβληστροειδή.
«Λόγω της τεράστιας ανάγκης τους σε οξυγόνο, τα μικροσκοπικά αγγεία του αμφιβληστροειδούς εύκολα υφίστανται βλάβη από την υπέρταση», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Έτσι, στους υπερτασικούς ασθενείς είναι λεπτά και στενά και εμφανώς διαφορετικά απ’ ό,τι στους υγιείς ανθρώπους».
Οι διαφορές που παρατηρούνται είναι χαρακτηριστικές και εξαρτώνται από τη βαρύτητα της υπέρτασης. Στα αρχικά στάδιά της, παραδείγματος χάριν, τα αγγεία είναι ολοένα και πιο αδιαφανή («παχαίνει» η μυϊκή στοιβάδα των αρτηριδίων) και μπορεί να παρατηρηθεί παρεκτόπιση των φλεβών από τις αρτηρίες στα σημεία όπου διασταυρώνονται. Στα πιο προχωρημένα στάδια παρατηρούνται συχνά μικροαιμορραγίες με χαρακτηριστικό σχηματισμό (μοιάζουν με φλόγες) και οι φλέβες «χάνονται» κάτω από τις αρτηρίες.
«Μόλις δούμε τέτοιου είδους αλλαγές, αμέσως τίθεται η υποψία της αδιάγνωστης υπέρτασης και παραπέμπουμε τον ασθενή στον καρδιολόγο ιατρό», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος.

Κάπνισμα
Και το κάπνισμα, όμως, αλλοιώνει τα αγγεία του αμφιβληστροειδούς, ακριβώς όπως αλλοιώνει τα αγγεία όλου του σώματος. Μελέτες έχουν δείξει πως στους μανιώδεις καπνιστές (πάνω από ένα πακέτο ή 20 τσιγάρα την ημέρα) τα αιμοφόρα αγγεία του αμφιβληστροειδούς είναι πιο λεπτά και πιο στενά από το φυσιολογικό. Το ίδιο και τα αιμοφόρα αγγεία ενός άλλου χιτώνα των ματιών, του χοριοειδούς.
«Ο χοριοειδής χιτώνας είναι το αγγειακό στρώμα του ματιού και βρίσκεται πίσω από τον αμφιβληστροειδή», εξηγεί ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Η κυκλοφορία του αίματος είναι τόσο έντονη σε αυτόν τον χιτώνα, ώστε συχνά απεικονίζονται κόκκινα τα μάτια όταν τραβήξουμε μία φωτογραφία με φλας στο ημίφως, εξαιτίας της αντανάκλασης του φωτός πάνω του».

Καρδιαγγειακά επεισόδια
Στα μάτια μπορεί επίσης να γίνουν για πρώτη φορά αντιληπτά και πολλά άλλα καρδιαγγειακά προβλήματα. Όταν, λ.χ., χάνει κανείς παροδικά την όραση από το ένα μάτι για λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά και ύστερα η όρασή του αποκατασταθεί πλήρως, χρειάζεται αμέσως έλεγχο από τον οφθαλμίατρο, διότι μπορεί να αποτελεί ένδειξη επαπειλούμενου καρδιαγγειακού επεισοδίου.
«Υπάρχουν αρκετές αναφορές για ανθρώπους που παρουσίασαν παροδική απώλεια όρασης εξαιτίας αθηροσκλήρωσης και αργότερα υπέστησαν ένα πιο σοβαρό καρδιακό ή εγκεφαλικό επεισόδιο», εξηγεί ο Δρ. Κανελλόπουλος.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η παροδική απώλεια όρασης στο ένα μάτι οφειλόταν σε θρόμβο αίματος ή έμβολο από αποφραγμένη καρωτίδα στο λαιμό (είναι η αρτηρία που τροφοδοτεί με αίμα τον εγκέφαλο) ή κολπική μαρμαρυγή.
Επομένως, «η παροδική απώλεια όρασης στο ένα μάτι πρέπει να αξιολογείται επειγόντως», τονίζει ο Δρ. Κανελλόπουλος.
Στα μάτια μπορεί επίσης να εκδηλωθεί ένας τύπος συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας που λέγεται κυανωτική καρδιοπάθεια. Η πάθηση αυτή είναι μία συγγενής (εκ γενετής) καρδιοπάθεια και κάνει τα μάτια να έχουν επίμονο πρήξιμο (οίδημα). Το οίδημα αυτό μπορεί να παρατηρηθεί ακόμα και σε παιδιά.

Η χοληστερόλη
Όταν, εξάλλου, δημιουργούνται λευκά, μπλε ή ανοικτά γκρι «δακτυλίδια» γύρω από την ίριδα του ματιού, κυρίως σε ηλικιωμένα άτομα, μπορεί να αποτελούν ένδειξη διαταραχής των λιπιδίων στο αίμα (π.χ. της χοληστερόλης). Το ίδιο και όταν εμφανίζονται στο πάνω ή στο κάτω βλέφαρο, συνήθως προς την μύτη, κιτρινόλευκες επίπεδες πλάκες (λέγονται ξανθελάσματα).
Πρόσφατα, τέλος, τεκμηριώθηκε σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην ξηρού τύπου εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και τη στεφανιαία νόσο.
«Όλ’ αυτά υποδηλώνουν ότι ένα υγιές καρδιαγγειακό σύστημα σημαίνει πιο υγιή μάτια», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Καλό είναι λοιπόν να προσπαθούμε να ζούμε υγιεινά και αν παρουσιάσουμε ασυνήθιστα συμπτώματα, να σπεύσουμε για έλεγχο σε έναν γιατρό. Σημαντικό είναι όμως να μην αμελούμε κιόλας τον προληπτικό οφθαλμολογικό έλεγχο, διότι μπορεί να αποδειχθεί σωτήριος».

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς “AXA Research Files”, ο Greg Foot, επιστημονικός συνεργάτης της ΑΧΑ συναντά δύο ερευνήτριες, την Dr. Alessandra Petrelli από το Πανεπιστήμιο San Raffaele Università Vita-Salute και την Dr. Helen Colhoun από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, οι οποίες δίνουν απαντήσεις σε θέματα που αφορούν στον διαβήτη και την παχυσαρκία. Η Dr. Alessandra Petrelli αναφέρει ότι μέχρι το 2030, ένας στους πέντε ενήλικες θα είναι υπέρβαρος. Στην έρευνά της που υποστηρίζεται από την ΑΧΑ, η Alessandra εστιάζει στα Τ-κύτταρα, ένα είδος λευκών αιμοσφαιρίων που είναι απαραίτητα για το ανοσοποιητικό σύστημα. Τα Τ-κύτταρα που βρίσκονται στο λίπος είναι αλλοιωμένα στους υπέρβαρους ασθενείς. Αυτό μπορεί να προκαλέσει ινσουλινοαντίσταση, κατάσταση στην οποία το ανθρώπινο σώμα δε χρησιμοποιεί σωστά την ινσουλίνη που παράγει. Επομένως, τα υπέρβαρα άτομα, λόγω του διαφορετικού ανοσοποιητικού συστήματος και Τ-κυττάρων που διαθέτουν, παρουσιάζουν ινσουλινοαντίσταση και τελικά εμφανίζουν τον συγκεκριμένο τύπο διαβήτη.
Η δεύτερη ερευνήτρια, η Helen Colhoun, εξετάζει πως η συλλογή και επεξεργασία μεγάλου όγκου δεδομένων μπορεί να λειτουργήσει ως θεραπευτικό «όπλο» ενάντια στον διαβήτη. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, ομαδοποιώντας με σωστό τρόπο διαφορετικά είδη δεδομένων μπορούμε να κατανοήσουμε ποια άτομα νοσούν από διαβήτη και γιατί κάποιοι ασθενείς με διαβήτη εμφανίζουν επιπλοκές ενώ άλλοι όχι. Σημαντική πηγή δεδομένων αποτελούν τόσο τα ηλεκτρονικά αρχεία του συστήματος υγείας όσο και οι φορητές συσκευές (που χρησιμοποιούμε κατά την άσκηση), γεγονός που αποδεικνύει ότι η τεχνολογία και τα σύγχρονα μέσα μπορούν να δώσουν απαντήσεις για την αποτελεσματική αντιμετώπιση ασθενειών, όπως ο διαβήτης.
Τα παραπάνω δεδομένα αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας εποχής για τον χώρο της περίθαλψης, όπου η προσωποποιημένη ιατρική βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων και όπου παρέχονται στοχευμένες υπηρεσίες που προσαρμόζονται στις ανάγκες του ασθενούς για την επίτευξη καλύτερων αποτελεσμάτων. Κινητήρια δύναμη αυτού του είδους ιατρικής θα είναι η συλλογή και σωστή επεξεργασία του μεγάλου όγκου πληροφορίας για την εύρεση νέων θεραπειών.

Δείτε το σχετικό video για τον διαβήτη και τους τρόπους αντιμετώπισής του εδώ: https://youtu.be/xpsF0JbqFBc

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Δευτέρα, 05 Φεβρουάριος 2018 10:24

Δέκα συμβουλές για τα άτομα με διαβήτη

«‘Εκρηξη» με απρόβλεπτες συνέπειες προκαλεί ο Σακχαρώδης Διαβήτης παγκοσμίως- κυρίως στον Δυτικό κόσμο- με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται πλέον από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως «σύγχρονη πανδημία». Υπολογίζεται ότι το 2030 θα υπάρχουν 552 εκατομμύρια άτομα  με Σακχαρώδη Διαβήτη στον πλανήτη σε σύγκριση με το  2014 που ο αριθμός αυτός έφτανε τα 442 εκατομμύρια. Οι επιστημονικοί φορείς διεθνώς φοβούνται κυρίως τις επιπλοκές του Σακχαρώδη Διαβήτη, οι κυριότερες από τις οποίες αφορούν προβλήματα στα μάτια (έως και τύφλωση), καρδιά (εμφράγματα), νεφρούς (έως την ένταξη σε τεχνητό νεφρό) και πόδια (ακρωτηριασμοί). Ακόμα το οικονομικό κόστος αντιμετώπισης του προβλήματος  τρομάζει τα συστήματα Υγείας των χωρών. Ο δεκάλογος των συμβουλών για τους ασθενείς με διαβήτη και την πρόληψη των επιπλοκών του διαβητικού ποδιού περιλαμβάνει:

1) Καθημερινό έλεγχο των ποδιών από τους διαβητικούς ασθενείς (τους ίδιους) για να δουν αν υπάρχει παραμικρή βλάβη (αλλοίωση χρώματος ή πληγή) – αναφορά στο γιατρό αν διαπιστώσουν κάτι.

2) Άμεση διακοπή του καπνίσματος

3) Ελεγχο της κατάστασης των ποδιών με ειδικό επίθεμα που δίνει χρωματικά την εικόνα του πάσχοντος ποδιού δηλαδή του ποδιού με νευροπάθεια. Γίνεται και από τους ίδιους τους ασθενείς, σε συνεννόηση με το γιατρό τους.

4) Αποφυγή του βαδίσματος (οπουδήποτε) χωρίς να φορούν υποδήματα (π.χ. παντόφλες ή σαγιονάρες). Ακόμη και στη θάλασσα δεν επιτρέπεται η βάδιση χωρίς ειδικά υποδήματα

5) Αποφυγή της θέρμανσης των ποδιών με θερμοφόρες ή με οποιαδήποτε θερμαντικά σώματα, όταν κρυώνουν. Δεν είναι δυνατή πολλές φορές η αντίληψη του θερμού και το πόδι μπορεί να πάθει έγκαυμα χωρίς το άτομο να το καταλάβει.

6) Αναφορά στον γιατρό αν διαπιστωθεί πόνος στο βάδισμα ή αίσθημα ότι «κάτι μας σφίγγει» στην κνήμη, ιδίως στην περίπτωση που μας αναγκάζει αυτό το δυσάρεστο αίσθημα να σταματήσουμε τη βάδιση
7) Αποφυγή των μικροτραυματισμών από τα παπούτσια (όχι στενά, όχι σκληρά υποδήματα)

8) Αποφυγή της αφαίρεσης των «κάλων» από άτομα που δεν έχουν ειδική εκπαίδευση. Πολύ περισσότερο δεν θα πρέπει να αφαιρούνται οι «κάλοι» από τα ίδια τα άτομα με Διαβήτη χρησιμοποιώντας αιχμηρά αντικείμενα (π.χ. ξυραφάκια).

9) Αποφυγή των «ειδικών αυτοκόλλητων» που «τραβούν «τον κάλο» προς τα έξω . Υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού και δημιουργίας ελκών στα πόδια των διαβητικών ασθενών

10) Το «πόδι που δεν πονά» δεν είναι απαραίτητα υγιές.

Κατηγορία TIPS

Αποτελέσματα ερευνών για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι με τη χορήγηση βλαστοκυττάρων δίνουν ελπίδες στους γονείς των εν δυνάμει ασθενών, αλλά και στην επιστημονική κοινότητα για αποτροπή χιλιάδων περιστατικών. Παρ’ όλο που δεν έχουν κατορθώσει ακόμα να προσφέρουν τη θεραπεία της νόσου, επιστήμονες διατείνονται ότι έχουν σημειωθεί σημαντικές πρόοδοι που μελλοντικά θα μπορούσαν ακόμα και να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο αντιμετώπισής της.
«Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι είναι μια αυτοάνοση ασθένεια, η οποία προσβάλλει παιδιά και νεαρούς εφήβους. Προς το παρόν δεν υπάρχει συγκεκριμένο γονιδιακό προφίλ κληρονομικότητας για την ασθένεια και ως αιτία εμφάνισής του θεωρούνται διάφοροι ιοί που προσβάλλουν τα παιδιά και προκαλούν εμπύρετα νοσήματα. Οι ιοί αυτοί στη συνέχεια ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο επιτίθεται σε διάφορα όργανα, όπως το πάγκρεας, τον θυρεοειδή αδένα, τα νεύρα, τις αρθρώσεις, το δέρμα καθώς και τους μυς», μας εξηγεί η καθηγήτρια Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κα. Κοκκώνα Κουζή-Κολιάκου.
Η νόσος εμφανίζεται αρκετά χρόνια μετά την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού, όταν πια έχει καταστραφεί το μεγαλύτερο μέρος των νησιδίων του παγκρέατος και τα παραμένοντα δεν αρκούν για να παράγουν επαρκή ποσότητα ινσουλίνης. Μετά την εκδήλωση του διαβήτη, το πάγκρεας διατηρεί ένα μικρό αριθμό ενεργών νησιδίων, για το λόγο αυτό στους νέους διαβητικούς οι ημερήσιες ανάγκες σε ινσουλίνη είναι μικρότερες σε σχέση με τους παλαιούς.
Με δεδομένο ότι η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού εναντίον του παγκρέατος διαρκεί χρόνια πριν την εκδήλωση του διαβήτη, οι επιστήμονες αναζήτησαν τρόπους ανίχνευσης της προδιάθεσης και της πιθανής μελλοντικής εμφάνισης του διαβήτη στα παιδιά και ανακάλυψαν στο αίμα των παιδιών αυτών την παρουσία αυτοαντισωμάτων, μεταξύ των οποίων αντισώματα εναντίον των νησιδίων και της ινσουλίνης. Η ανίχνευση αυτοαντισωμάτων δεν συνοδεύεται υποχρεωτικά από την εμφάνιση του διαβήτη.
Σήμερα διεξάγονται 4 κλινικές μελέτες με τη χρήση αυτόλογων μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων, οι τρεις αφορούν τη ρύθμιση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού και η τέταρτη τη θεραπεία της διαβητικής νευροπάθειας. Η χρήση των βλαστοκυττάρων αποδεικνύεται περισσότερο αποτελεσματική στη θεραπεία των επιπλοκών του διαβήτη.
Όπως σημειώνει η κα. Κολιάκου, τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα χρησιμοποιήθηκαν σε 20 νέους διαβητικούς στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και όλοι οι ασθενείς ένα χρόνο μετά τη θεραπεία διατήρησαν ή αύξησαν τα επίπεδα του C πεπτιδίου, η μέτρηση του οποίου χρησιμοποιείται για τη διερεύνηση της ικανοποιητικής παραγωγής ινσουλίνης, ενώ παρατηρήθηκε και σημαντική πτώση των επιπέδων της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, τα επίπεδα της οποίας καθορίζουν τη μέση τιμή γλυκόζης στο αίμα τους τελευταίους 3 μήνες. Σημαντικό ρόλο σε αυτούς τους ασθενείς έπαιξε η έγκαιρη χρήση των μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων, εντός 6 εβδομάδων από την εμφάνιση του διαβήτη.
Μια άλλη προσέγγιση της θεραπείας του διαβήτη τύπου Ι, ίσως η αποτελεσματικότερη και μονιμότερη σε διάρκεια, αποβλέπει σε επιθετικότερη ρύθμιση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού ώστε να καταστεί λιγότερο επιθετικό στα β κύτταρα του παγκρέατος, τα οποία παράγουν την ινσουλίνη. Στην περίπτωση αυτή χρησιμοποιούνται τα αυτόλογα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα του μυελού των οστών. Στους ασθενείς χορηγούνται αρχικά χημειοθεραπεία και στη συνέχεια ενδοφλέβια τα αυτόλογα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα. Η ιατρική ομάδα του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο της Βραζιλίας, η οποία διαθέτει τη μεγαλύτερη πείρα στη θεραπεία αυτή, σε συνεργασία με το Northwestern Πανεπιστήμιο του Ιλινόις εφάρμοσαν την ανωτέρω μέθοδο σε 21 νέους διαβητικούς, τους οποίους παρακολουθούσαν κάθε έξι μήνες. Ο χρόνος της θεραπείας ήταν έξι εβδομάδες μετά την εκδήλωση του διαβήτη. Όλοι οι ασθενείς που μετείχαν στη μελέτη είχαν αναπτύξει αυτοαντισώματα. Oι περισσότεροι ασθενείς μετά τη θεραπεία ήταν ελεύθεροι ινσουλίνης για τουλάχιστον 3,5 χρόνια, η οποία συνδυάζονταν με αύξηση των επιπέδων του C πεπτιδίου. Ο λιγότερος χρόνος χωρίς τη χρήση της ινσουλίνης ήταν 30 μήνες και ήταν αντιστρόφως ανάλογη του τίτλου των αντισωμάτων, δηλαδή ασθενείς με υψηλούς τίτλους αντισωμάτων είχαν μικρότερο διάστημα χωρίς χρήση ινσουλίνης ενώ ασθενείς με χαμηλούς τίτλους οι οποίοι ήταν ελεύθεροι ινσουλίνης για διάστημα μεγαλύτερο των 3,5 ετών. Επομένως η αποτελεσματικότητα της χρήσης των βλαστοκυττάρων εξαρτάται από την αποκατάσταση που αυτά θα επιφέρουν στο ανοσοποιητικό σύστημα, η απορύθμιση του οποίου αποτελεί τον κύριο παράγοντα εμφάνισης του διαβήτη τύπου Ι.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Σελίδα 1 από 6

banner2