«Γιατί όχι»;
Gary L. Francione, Καθηγητής Νοµικής και Φιλοσοφίας

Δέσποινα Μαρσέλου

Κλινική Διαιτολόγος-Διατροφολόγος,

εξειδίκευση στα αυτοάνοσα νοσήµατα,

µετεκπαίδευση στη φυτοφαγία,

τηλ.: 2104536144

https://www.getactive.gr,
https:// www.notanordinarymum.gr

Η κλιµατική αλλαγή είναι ένα φαινόµενο που παρατηρείται µε το πέρασµα των χρόνων στον πλανήτη. Η ανθρώπινη παρέµβαση, όµως, την επιταχύνει, την ωθεί εκτός ορίων και το σίγουρο είναι ότι θύµατά της δεν θα είναι άλλοι από τους ίδιους τους ανθρώπους και τα ζώα.

Σύµφωνα µε έκθεση του ΟΗΕ (2008), το ποσοστό των παιδιών που δεν έχουν πρόσβαση σε φαγητό και νερό φτάνει σήµερα το 82% παγκοσµίως και ένας σηµαντικότατος λόγος είναι η εκτροφή ζώων, που απαιτεί τεράστιες δασικές εκτάσεις, τεράστιες ποσότητες σιτηρών και τεράστιες ποσότητες νερού. Φαγητό και εκτάσεις που θα µπορούσαν να δοθούν στους ευάλωτους πληθυσµούς.

Το Πρόγραµµα των Ηνωµένων Εθνών για το Περιβάλλον αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η σταθεροποίηση της τρέχουσας παραγωγής κρέατος, µειώνοντας την κατά κεφαλήν κατανάλωση κρέατος στον βιοµηχανικό κόσµο και περιορίζοντάς την σε παγκόσµια κλίµακα, θα απελευθέρωνε περίπου 400 εκατοµµύρια τόνους δηµητριακών ετησίως προς κατανάλωση».

Αυτό είναι αρκετό φαγητό για να ικανοποιήσει τις ετήσιες θερµιδικές ανάγκες για περισσότερα από 1 δισεκατοµµύριο άτοµα.

Άρθρο του 2007 στο European Journal of Clinical Nutrition ανέφερε ότι οι φυτικές τροφές «θα µπορούσαν να διαδραµατίσουν σηµαντικό ρόλο στη διατήρηση των περιβαλλοντικών πόρων και στη µείωση της πείνας και του υποσιτισµού σε φτωχές χώρες». Κι αν ο αριθµός των ζώων που επλήγησαν στις πυρκαγιές της Αυστραλίας σας σόκαρε, καθηµερινά στον πλανήτη θανατώνονται 200 εκατοµµύρια ζώα για φαγητό, ενώ η εκτροφή ζώων µαζί µε τη χρήση ορυκτών καυσίµων και την αποψίλωση δασών είναι οι µεγαλύτεροι παράγοντες ανθρώπινης παρέµβασης που επηρεάζουν το κλίµα.

Δυσκολίες

Οι δυσκολίες µιας vegan στάσης ζωής εν έτει 2020 προκύπτουν από µια βασική παρεξήγηση. Ο βιγκανισµός είναι στάση ζωής και όχι απλά µια διατροφική επιλογή ή προτίµηση.

Είναι οι συνειδητές καθηµερινές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, ώστε η ύπαρξη ενός ατόµου να είναι όσο πιο ηθική γίνεται. Οι αποφάσεις αυτές δεν αφορούν µόνο το φαγητό, αλλά και άλλους τοµείς, όπως τον ρουχισµό, τα καθηµερινά ψώνια, την οδήγηση κ.ά.

Ένας σηµαντικός φόβος που έχει εκφραστεί σε σχέση µε τη vegan διατροφή είναι πως δεν είναι επαρκής. Οι επαγγελµατίες υγείας θα πρέπει να εκπαιδευτούν πάνω στο συγκεκριµένο διατροφικό κοµµάτι, όπως γίνεται αυτή τη στιγµή στην Αγγλία (από τους plant based professionals UK όπου και συµµετέχω ως επιστηµονική συνεργάτιδα).

Παγκόσµιοι οργανισµοί που απαρτίζονται από εκατoντάδες επιστήµονες, διαιτολογικοί σύλλογοι στη Βρετανία, στον Καναδά, στην Ιταλία, στην Αµερική και στην Αυστραλία (ελπίζω σύντοµα και ο ελληνικός) εγκρίνουν τη φυτοφαγία ως κατάλληλη για όλα τα στάδια της ζωής, ενώ κορυφαία ιατρικά περιοδικά (Lancet, European Journal of Clinical Νutrition) αναφέρουν ότι η µείωση της κατανάλωσης ζωικών προϊόντων θα µπορούσε να µειώσει τη συχνότητα εµφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων, ορισµένων καρκίνων και της παχυσαρκίας.

To κόκκινο κρέας και τα αλλαντικά έχουν χαρακτηριστεί από τον ΠΟΥ µε δελτίο τύπου το 2005 ως πιθανώς καρκινογόνο και ως καρκινογόνα αντίστοιχα. Κι όµως! Η σύσταση για κατανάλωση συκωτιού σε περίπτωση αναιµίας συνεχίζει κυρίως σε παιδιά, ενώ τα αλλαντικά κυριαρχούν ακόµη στα σάντουιτς στα κυλικεία. Επιπλέον, στα ελληνικά νοσοκοµεία δεν υπάρχει καµία µέριµνα ως προς τη µείωση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος.

Το δυτικοευρωπαϊκό µοντέλο διατροφής έχει επισκιάσει το µεσογειακό, πολλώ δε το φυτοφαγικό. Έρευνες από τους Α. Καφάτο και Α. Τριχοπούλου (Kafatos et al., 1991, Trichopoulou et al., 2003) µιλούν για αύξηση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος, γλυκισµάτων και µείωση της κατανάλωσης φυτικών ινών από τους Έλληνες.

Η Ελλάδα, ως κατ’ εξοχήν µεσογειακή χώρα, έχει θέσει τα διατροφικά της θεµέλια στη φυτοφαγία από τα αρχαία χρόνια. Αλήθεια, χρειαζόµαστε κι άλλες έρευνες για να διαπιστώσουµε τα οφέλη της;