Τα παιδιά με αλλεργίες διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο για επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα, συγκριτικά με τα παιδιά που δεν υποφέρουν από αλλεργίες, σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Lund και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Skåne στη Σουηδία. Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι τα αποτελέσματά τους θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη καλύτερων διαγνωστικών εξετάσεων.
«Η σκωληκοειδίτιδα είναι μια φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης, η οποία προβάλλει από το παχύ έντερο στην κάτω δεξιά πλευρά της κοιλιάς Προκαλείται συχνότερα σε άτομα ηλικίας μεταξύ 10 και 30 ετών, ενώ σπανίως εμφανίζεται σε παιδιά κάτω των 2 ετών. Πρόκειται για μια ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης που σχεδόν πάντα απαιτεί άμεση χειρουργική επέμβαση αφού τις περισσότερες φορές προκαλεί πόνο στο συγκεκριμένο σημείο, αλλά κυρίως γιατί εάν αφεθεί αθεράπευτη, ελλοχεύει ο κίνδυνος ρήξης της και διάχυσης μολυσματικών ουσιών σε όλη την κοιλιά. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περιτονίτιδα, μια σοβαρή φλεγμονή του περιτοναίου, της μεμβράνης που επικαλύπτει τα κοιλιακά όργανα, που μπορεί να έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις», εξηγεί ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος - Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών - Ιατρικού Περιστερίου και Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής (www.axiarchos.gr).
Μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι το ένα τρίτο των παιδιών παρουσιάζει μια πιο επιπλεγμένη μορφή σκωληκοειδίτιδας, η οποία απαιτεί μεγαλύτερη παραμονή στο νοσοκομείο και μερικές φορές αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι αιτίες της επιπλεγμένης σκωληκοειδίτιδας και του τρόπου αποφυγής της παραμένουν άγνωστες.
Στοχεύοντας στην αναζήτησή τους, η ερευνητική ομάδα από τη Σουηδία μελέτησε 605 παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών που υποβλήθηκαν σε σκωληκοειδεκτομή στο πανεπιστήμιο Skåne στο Lund μεταξύ 2007 και 2017. Συνέκρινε τα αποτελέσματα 102 παιδιών με IgE μεσολαβούμενη αλλεργία (στην πλειονότητα των περιπτώσεων το αντίσωμα που τυπικά ευθύνεται για μια αλλεργική αντίδραση ανήκει στον IgE ισότυπο) και 503 χωρίς αυτή την αλλεργία, προκειμένου να διερευνήσουν εάν η συγκεκριμένη ομάδα παιδιών διατρέχει μικρότερο κίνδυνο επιπλεγμένης σκωληκοειδίτιδας.
Όπως δήλωσε ο Martin Salo, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Lund και ιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Skåne, από τη μελέτη αυτών των παιδιών και αφού λήφθηκαν υπόψη παράγοντες που είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο σοβαρής σκωληκοειδίτιδας, όπως η μικρότερη ηλικία και τα μακροχρόνια συμπτώματα «διαπιστώσαμε ότι η πιο συχνή μορφή αλλεργίας, όπως η αλλεργία στη γύρη και στο τρίχωμα των ζώων, συσχετίστηκε με τρεις φορές χαμηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης επιπλεγμένης σκωληκοειδίτιδας». Πιο συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι μόνο το 19,6% των παιδιών με αλλεργία, εμφάνισαν επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα, σε αντίθεση με το 46,9% εκείνων χωρίς IgE μεσολαβούμενη αλλεργία.
«Το αποτέλεσμα της μελέτης υποστηρίζει τη θεωρία ότι η επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα έχει διαφορετική ανοσολογική ανάπτυξη σε σύγκριση με την απλή σκωληκοειδίτιδα», δήλωσε ο Martin Salo. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι αλλεργικές ανοσολογικές αντιδράσεις ρυθμίζουν τη σοβαρότητα της σκωληκοειδίτιδας, όμως προς το παρόν οι ερευνητές μπορούν μόνο να υποθέσουν τους μηχανισμούς που κρύβονται πίσω από αυτή τη σχέση. Επισήμαναν, ωστόσο, ότι όσα διαπίστωσαν δεν υποστηρίζουν τη θεωρία ότι η εποχιακή έκθεση σε αντιγόνα ή η θεραπεία της αλλεργίας επηρεάζει τη σχέση αλλεργίας - επιπλεγμένης σκωληκοειδίτιδας, αλλά παρέχουν ενδείξεις που ενδεχομένως να οδηγήσουν στην ανάπτυξη νέων διαγνωστικών εξετάσεων, όπως είναι οι αιματολογικές.
«Αιτία πρόκλησης της σκωληκοειδίτιδας είναι η απόφραξη της απόφυσης, συχνά από κόπρανα, λόγω δυσκοιλιότητας, πέτρες, ξένο σώμα ή από όγκο. Τα συμπτώματά της περιλαμβάνουν πόνο κοντά στον ομφαλό ή την άνω κοιλία που μπορεί να γίνει οξύς, απώλεια της όρεξης, ναυτία, έμετος, πυρετός, πρήξιμο στην κοιλιά και κράμπες, δυσκοιλιότητα ή διάρροια. Επί αυτών των συμπτωμάτων ο ασθενής θα πρέπει να επισκεφθεί αμέσως τον χειρουργό προκειμένου να αποφύγει επιπλοκές που θα μπορούσαν να απειλήσουν ακόμα και τη ζωή του αν δεν αντιμετωπιστούν γρήγορα με ισχυρά αντιβιοτικά», προειδοποιεί ο Δρ. Ξιάρχος.
Η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας μπορεί να είναι δύσκολη. Τα συμπτώματα της σκωληκοειδίτιδας είναι συχνά ασαφή και ομοιάζουν με άλλες παθήσεις, όπως προβλήματα της χοληδόχου κύστης ή λοίμωξη της ουροδόχου κύστης. Οι εξετάσεις που διενεργούνται, πέραν της κλινικής εξέτασης για την ανίχνευση της φλεγμονής, είναι εξετάσεις ούρων για τη διαπίστωση της ύπαρξης λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος, αιματολογικές εξετάσεις οι οποίες επιβεβαιώνουν ή όχι την καταπολέμηση της λοίμωξης, και απεικονιστικές εξετάσεις, όπως αξονική τομογραφία και υπέρηχος.
Η χειρουργική επέμβαση είναι η μόνη θεραπευτική επιλογή στις περιπτώσεις οξείας σκωληκοειδίτιδας. Η επέμβαση γίνεται πολύ γρήγορα, ανώδυνα και αναίμακτα, μέσω μικρών οπών στην περιοχή. Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του την επόμενη ημέρα. Εντός 15ημέρου τα παιδιά επιτρέπεται να επιστρέψουν στο σχολείο, αλλά για τις αθλητικές δραστηριότητες θα πρέπει να περιμένουν 15-20 μέρες και πάντα σε συνεννόηση με τον χειρουργό.
Όπως επισημαίνει, τέλος, ο Δρ. Ξιάρχος, τα ευρήματα συνεισφέρουν στη γνώση μας για την κατανόηση της παθογένειας, προκειμένου μελλοντικά να λαμβάνονται εγκαίρως αποφάσεις για την πρόληψη ή τη θεραπεία μίας από τις πιο συχνές παθήσεις της παιδικής ηλικίας που χρήζουν χειρουργικής αντιμετώπισης.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Η ανησυχία για τις πιθανές επιπτώσεις της αντιθρομβωτικής θεραπείας συχνά αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων. Μια νέα μελέτη για τον κίνδυνο που ενέχει η μη αντιστρέψιμη αντιθρομβωτική θεραπεία σε ασθενείς που χρειάζονται προγραμματισμένη ή επείγουσα λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή έδειξε ότι δεν παρουσιάζει σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο για τους συγκεκριμένους ασθενείς, σε σύγκριση με τα άτομα που δεν λαμβάνουν αντιθρομβωτικά φάρμακα.
«Η οξεία σκωληκοειδεκτομή είναι η πιο συχνή κοιλιακή χειρουργική επέμβαση στον κόσμο, Οι άνδρες αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο να υποβληθούν σε αυτή, ο οποίος ανέρχεται στο 8,6%, ενώ για τις γυναίκες το ποσοστό είναι χαμηλότερο και δεν ξεπερνά το 7%. Όσον αφορά στους ηλικιωμένους, η σκωληκοειδίτιδα είναι η τρίτη συνηθέστερη ένδειξη για επέμβαση στην κοιλιακή χώρα και τα ποσοστά θνησιμότητας είναι οκτώ φορές μεγαλύτερα από αυτά των νεότερων ασθενών», σημειώνει ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος - Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών - Ιατρικού Περιστερίου και Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής (www.axiarchos.gr). Προκαλείται από την απόφραξη του αυλού της σκωληκοειδούς απόφυσης, το οποίο ενδεχομένως να οφείλεται σε κάποιους μηχανικούς λόγους (απόφραξη από κόπρανα, στερεά τροφικά κατάλοιπα), ή σε κάποια φλεγμονή (ιογενείς λοιμώξεις, εντεροκολίτιδα κ.λπ.). Η απόφραξη αυτή μπορεί να προκαλέσει οίδημα ή ακόμη και ρήξη του τοιχώματος της απόφυσης, με αποτέλεσμα την έξοδο του περιεχομένου της (κόπρανα) στην κοιλιά, με επακόλουθο την περιτονίτιδα. Σε μια ανάλογη περίπτωση, ο ασθενής πρέπει να υποβληθεί άμεσα σε επέμβαση, προκειμένου να αφαιρεθεί η σκωληκοειδής απόφυση.
Για περισσότερο από έναν αιώνα, η ανοιχτή σκωληκοειδεκτομή ήταν η μόνη θεραπεία για την σκωληκοειδίτιδα. Η σύγχρονη διαχείριση της σκωληκοειδίτιδας όμως είναι πιο εξελιγμένη. Πλέον η επιλογή της λαπαροσκοπικής μεθόδου είναι συχνότερη και ιδιαίτερα στους ασθενείς με συνοδές παθήσεις. Όσον αφορά τους ασθενείς που λαμβάνουν αντιθρομβωτικά φάρμακα προβαίνουν συχνότερα σε χειρουργική επέμβαση ελάχιστης επεμβατικότητας, δεδομένου ότι η λαπαροσκοπική σκωληκοειδίτιδα είναι μια σχετικά ήπια επέμβαση.
Τα ευρήματα της μελέτης που πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα ερευνητών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Christopher Pearcy, MD, του Methodist Dallas Medical Center, δεν ισχύουν για όλους τους ασθενείς με αντιπηκτική αγωγή, ειδικά για τα νέα από του στόματος αντιπηκτικά (NOAC), όπως δήλωσε Dr. Pearcy.
Η αναδρομική μελέτη αξιολόγησε δύο ομάδες 195 ασθενών που υποβλήθηκαν σε έκτακτη ή προγραμματισμένη λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή σε τρία κέντρα από το 2010 έως το 2014. Μία ομάδα ήταν σε μη αναστρέψιμη αντιθρομβωτική θεραπεία και η άλλη αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου. Τα κύρια σημεία που ερευνήθηκαν ήταν η απώλεια αίματος, η απαίτηση μετάγγισης και η θνησιμότητα. Τα δευτερεύοντα ήταν η διάρκεια της επέμβασης, η διάρκεια της παραμονής στο νοσοκομείο, τα ποσοστά λοιμώξεων, οι επιπλοκές και οι επανεισαγωγές εντός 30 ημερών.
"Σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, δεν διαπιστώσαμε καμία σημαντική διαφορά σε οποιοδήποτε σημείο μετά από λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή σε ασθενείς με προνοσοκομειακή αντιθρομβωτική θεραπεία", δήλωσε ο Dr. Pearcy.
Συγκεκριμένα, η μέση υπολογιζόμενη απώλεια αίματος ήταν 18 cc στα άτομα που αποτελούσαν την ομάδα ελέγχου έναντι 22 cc σε ασθενείς που βρίσκονταν σε αντιθρομβωτική θεραπεία και η θνησιμότητα ήταν 0% στην πρώτη έναντι 1% στην τελευταία. Οι ασθενείς με αντιθρομβωτικά είχαν χαμηλότερο ποσοστό επιπλοκών: 3% έναντι 11%.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η ερευνητική ομάδα, οι ασθενείς που λαμβάνουν κλοπιδογρέλη και ασπιρίνη δεν διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο. "Θα θέλαμε να είχαμε περισσότερα δεδομένα για τα NOACs, αλλά δυστυχώς αυτή η ομάδα αποτελούσε μόνο το 4% της συνολικής μας κοόρτης», σημείωσε. Οι παράγοντες NOAC περιλαμβάνουν τις ουσίες δαβιγατράνη, ριβαροξαμπάνη και απιξαμπάνη.
Ο Δρ Pearcy παρουσίασε στο συνέδριο της Εταιρείας Αμερικανών Ενδοσκοπικών Χειρουργών Γαστρεντερικού Σωλήνα (SAGES) που πραγματοποιήθηκε στο Τέξας μια περίπτωση ενός 70χρονου άνδρα με οξεία σκωληκοειδίτιδα. Είχε ιστορικό στεφανιαίας νόσου, υπέρτασης, υπερλιπιδαιμίας, διαβήτη τύπου 2 και εγκεφαλικού επεισοδίου και λάμβανε καθημερινά κλοπιδογρέλη και ασπιρίνη. Όπως ανέφερε, στην ερώτηση εάν είναι ασφαλές να προχωράμε σε χειρουργική επέμβαση, δεδομένης της μη αναστρέψιμης αντιθρομβωτικής θεραπείας του ασθενούς, θα απαντούσε θετικά.
Σύμφωνα με τον Δρ. Αναστάσιο Ξιάρχο, η λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή είναι μια επέμβαση που απαιτεί μικρό χειρουργικό χρόνο και γίνεται μέσω τριών τομών μισού έως ενός εκατοστού και τη χρήση εξειδικευμένων εργαλείων. Η απόφυση αφαιρείται αναίμακτα και η παραμονή του ασθενή στο νοσοκομείο δεν ξεπερνά το 24ωρο. Εκτός από τα γνωστά πλεονεκτήματα μιας λαπαροσκοπικής επέμβασης, επιπλέον σημαντικό πλεονέκτημα αποτελεί η δυνατότητα να αντιμετωπιστεί μια παράλληλη παθολογία (όπως γυναικολογικά προβλήματα ή Μεκέλειος απόφυση) ή μια -αρκετά συχνή- έκτοπος θέση της σκωληκοειδούς απόφυσης (οπισθοτυφλική, υφηπατική), η οποία θα απαιτούσε επέκταση της τομής. Όσον αφορά στους ασθενείς υπό αντιθρομβωτική αγωγή, από τα ευρήματα της μελέτης διαφαίνεται ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά συγκριτικά με όσους δεν λαμβάνουν τέτοια φάρμακα, αλλά αναμένονται νεότερα δεδομένα για εκείνους που λαμβάνουν αντιπηκτικά νέας γενιάς.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας βρετανο-καναδικής επιστημονικής μελέτης, που δείχνει ότι η λύση των αντιβιοτικών είναι ασφαλής και χωρίς παρενέργειες.

Τα αντιβιοτικά έχουν αποτέλεσμα στο 97% των περιστατικών, αν και το πρόβλημα επανεμφανίζεται αργότερα σε ποσοστό περίπου 14% των παιδιών, οπότε τότε μπορεί να είναι αναπόφευκτο το χειρουργείο.

Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι μια συχνή φλεγμονή λόγω λοίμωξης ή απόφραξης του αυλού της σκωληκοειδούς απόφυσης του παχέος εντέρου, η οποία εμφανίζεται τόσο σε παιδιά όσο και σε εφήβους. Είναι η συχνότερη αιτία επείγουσας χειρουργικής επέμβασης στα παιδιά, ενώ ένας στους 13 ανθρώπους θα πάθει οξεία σκωληκοειδίτιδα κάποια στιγμή στη ζωή του.

 Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή παιδιατρικής χειρουργικής Νάϊτζελ Χολ του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Pediatrics” της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, μελέτησαν (μετα-ανάλυση) όλες τις σχετικές έρευνες. Μεταξύ αυτών ήσαν δέκα μελέτες, που αφορούσαν συνολικά 413 παιδιά, στα οποία η οξεία σκωληκοειδίτιδα είχε αντιμετωπισθεί με αντιβιοτικά, χορηγούμενα είτε από το στόμα, είτε ενδοφλέβια.

«Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι μία από τις συχνότερες επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Όμως είναι μια επεμβατική και ακριβή διαδικασία, για να μην αναφέρουμε πόσο πολύ αγχωτική είναι για το παιδί και για την οικογένειά του. Η μελέτη μας δείχνει ότι τα αντιβιοτικά μπορούν να αποτελέσουν μια εναλλακτική μέθοδο, καθώς η θεραπεία αυτή είναι τουλάχιστον εξίσου αποτελεσματική για τα παιδιά όπως για τους ενηλίκους. Η λύση αυτή πρέπει πλέον να εξετασθεί ευρύτερα», δήλωσε ο Χολ. Διευκρίνισε όμως ότι η λύση των αντιβιοτικών δεν ισχύει για όλα τα παιδιά, αλλά μόνο για εκείνα που η σκωληκοειδίτιδά τους δεν έχει οδηγήσει σε άλλες επιπλοκές.

Ήδη οι βρετανοί γιατροί ξεκίνησαν μια ετήσια κλινική δοκιμή με παιδιά που έχουν οξεία σκωληκοειδίτιδα και τα οποία επιλέγονται τυχαία για να κάνουν είτε επέμβαση είτε θεραπεία με αντιβιοτικά, έτσι ώστε οι δύο μέθοδοι να συγκριθούν απευθείας. Ένα ζητούμενο είναι να μπορεί στο μέλλον ο γιατρός να αποφασίζει σε ποιές περιπτώσεις είναι ασφαλές να χρησιμοποιηθούν μόνο αντιβιοτικά

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ (Πρακτορείο Υγείας)

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ακολουθήστε μας στα Social Media

bannerT14