Η σωστή φυσικοθεραπεία στον ώμο, το γόνατο, τον αυχένα και τη μέση μπορεί να καταπολεμά αποτελεσματικά τον πόνο, μειώνοντας σημαντικά την ανάγκη για ισχυρά παυσίπονα φάρμακα, σύμφωνα με νέα μελέτη των Πανεπιστημίων Στάνφορντ και Ντιουκ. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν, ότι όσοι άρχισαν φυσικοθεραπεία μέσα σε 3 μήνες από τη διάγνωση του μυοσκελετικού πόνου, είχαν έως και 16% λιγότερες πιθανότητες να χρειασθούν συνταγογράφηση για ισχυρά παυσίπονα, συμπεριλαμβανομένων των οπιοειδών.
Ακόμα, όμως, κι αν χρειάζονταν ισχυρά παυσίπονα, με την έγκαιρη φυσικοθεραπεία μειωνόταν κατά 5-10% η δόση των φαρμάκων που χρειάζονταν.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η έγκαιρη φυσικοθεραπεία αποτελεί έναν αποτελεσματικό, μη φαρμακευτικό τρόπο για να τεθεί υπό έλεγχο ο μυοσκελετικός πόνος και να μειωθεί η ανάγκη για ισχυρά παυσίπονα, που δυνητικά μπορεί να οδηγήσουν στον εθισμό.
«Τα ευρήματα αυτά αποδεικνύουν πόσο σημαντική μπορεί να είναι η φυσικοθεραπεία όχι μόνο για την αποκατάσταση της κινητικότητας και την επίσπευση της ανάρρωσης των μυοσκελετικών παθήσεων, αλλά και για την αντιμετώπιση του πιο δυσβάσταχτου συμπτώματός τους: του πόνου», σχολιάζει ο φυσικοθεραπευτής-χειροθεραπευτής Γιώργος Κακαβάς, από το Fysiotek Sports and Spine Lab (www.fysiotek.gr). «Ασφαλώς η φυσικοθεραπεία χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να δράσει από ένα ισχυρό παυσίπονο, αλλά η προσπάθεια αξίζει τον κόπο. Και αυτό, διότι το παυσίπονο καταπολεμά απλώς ένα σύμπτωμα, ενώ η φυσικοθεραπεία στοχεύει στη ρίζα του πόνου που μπορεί π.χ. να είναι ανισορροπίες στη μυϊκή δύναμη. Έτσι, μπορεί ο ασθενής να λαμβάνει π.χ. ένα οπιοειδές παυσίπονο για ένα μήνα και να νιώθει καλά, αλλά μόλις το διακόψει είναι πιθανό να επιστρέψει εκεί απ’ όπου άρχισε. Με τη φυσικοθεραπεία, όμως, θα είναι πολύ καλύτερα όταν την ολοκληρώσει. Επιπλέον, μπορεί να διατρέχει μειωμένες πιθανότητες υποτροπής όταν ολοκληρώσει τη θεραπεία του ή έστω να καθυστερήσει η υποτροπή του πόνου».
«Οι πάσχοντες από μυοσκελετικούς πόνους στον ώμο, το γόνατο, τον αυχένα ή τη μέση πρέπει να εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο της φυσικοθεραπείας για να αντιμετωπίσουν την κατάστασή τους», συνηγόρησε ο επικεφαλής της νέας μελέτης Dr. Eric Sun, επίκουρος καθηγητής Αναισθησιολογίας, Περιχειρουργικής Ιατρικής & Ιατρικής Πόνου στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.
Όπως εξήγησε, όλοι οι ασθενείς που εξετάστηκαν στην παρούσα μελέτη έπασχαν από τόσο έντονους πόνους, ώστε μέσα σε 3 μήνες από την έναρξή τους ζητούσαν από τους γιατρούς να τους συνταγογραφήσουν κάποιο οπιοειδές αναλγητικό.
Το 29% των ασθενών άρχισαν στο μεσοδιάστημα φυσικοθεραπεία.
Σε όσους ασθενείς χρειάσθηκαν ισχυρά παυσίπονα, η συνταγογράφηση των οπιοειδών έγινε μετά τον τρίτο μήνα από τη διάγνωση του μυοσκελετικού πόνου.
Σε σύγκριση με όσους δεν έκαναν φυσικοθεραπεία, οι ασθενείς που έκαναν είχαν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να χρειασθούν τελικά οπιοειδή. Οι πιθανότητες αυτές ήταν μειωμένες κατά 7% έως 16%, αναλόγως με τη θέση του πόνου τους.
Όσοι, εξάλλου, χρησιμοποίησαν κάποιο οπιοειδές παρά την φυσικοθεραπεία που έκαναν, έλαβαν μικρότερη δόση. Κατά μέσον όρο ήταν 10% χαμηλότερη, απ’ ό,τι στους ασθενείς που δεν έκαναν φυσικοθεραπεία.
Τα οφέλη της φυσικοθεραπείας παρέμειναν εμφανή ακόμα και όταν οι γιατροί έλαβαν υπόψη άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την έκβαση των ασθενών (όπως την ηλικία τους και τυχόν άλλα προβλήματα υγείας).
Τα νέα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο ιατρικό περιοδικό JAMA Network Open, «υποστηρίζουν την άποψη ότι για τους πόνους στους μυς και τις αρθρώσεις πρέπει πρώτα να προσφέρονται στους ασθενείς μη-φαρμακευτικές επιλογές», είπε ο Dr. Sun. «Ενισχύουν επίσης την άποψη ότι τα πιο ισχυρά παυσίπονα (τα οπιοειδή) πρέπει να αποτελούν την τελευταία λύση, όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει».
Πώς μπορεί όμως η φυσικοθεραπεία να καταπολεμά τους μυοσκελετικούς πόνους; «Η φυσικοθεραπεία είναι μία από τις καλύτερες επιλογές για πάσχοντες από χρόνιο πόνο ή έπειτα από έναν τραυματισμό, καθώς μπορούμε να παρέμβουμε τόσο στην οξεία φάση (π.χ. laser και electrostimulation) όσο και μετά από αυτήν», εξηγεί ο κ. Κακαβάς. «Με τη βοήθειά της οι μύες δυναμώνουν και ο ασθενής αποκτά σταδιακά καλύτερη και πιο ανώδυνη κινητικότητα. Στη διάρκειά της, αναζητούμε τις περιοχές με αδυναμία ή δυσκαμψία που μπορεί να ασκούν πρόσθετες πιέσεις στις εστίες του πόνου. Επιπλέον, αντιμετωπίζουμε τις επώδυνες περιοχές με συγκεκριμένες ασκήσεις που καταπραΰνουν τον πόνο και βελτιώνουν την κινητικότητα».
Και συνεχίζει: «Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας που προτείνουμε σε κάθε ασθενή είναι ειδικά σχεδιασμένο γι’ αυτόν, έπειτα από προσεκτική αξιολόγηση. Και αυτό, διότι θέλουμε να καταπολεμήσουμε την αιτία του πόνου του, ώστε να τον απαλλάξουμε και από το σύμπτωμα. Σε αυτό μας βοηθούν πολύ εξειδικευμένες φυσικοθεραπευτικές τεχνικές όπως η fysiotek. Με αυτήν, αναλύουμε την προσβεβλημένη περιοχή για να καταγράψουμε τα προβλήματά της και να καθορίσουμε το είδος και τη διάρκεια της απαιτούμενης αγωγής. Η fysiotek μπορεί να μειώσει ή να εξαλείψει τον πόνο, να ελαττώσει το οίδημα και να βελτιώσει την κινητικότητα, βοηθώντας έτσι σημαντικά ανθρώπους που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή αλλά δεν μπορούν και να χειρουργηθούν».
Υπολογίζεται ότι ένας στους δύο ενήλικες πάσχει από μυοσκελετικό πόνο, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις είναι χρόνιος και έτσι χρειάζεται μακροχρόνια θεραπεία για να διατηρείται υπό έλεγχο.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Η οστεοαρθρίτιδα είναι κάτι που σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αναμένουν ότι θα εκδηλώσουν με το πέρασμα του χρόνου. Ήδη πάσχουν από αυτήν περισσότεροι από ένας στους δέκα Έλληνες και ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τις προσεχείς δεκαετίες.Αν και η συχνότητα της οστεοαρθρίτιδας αυξάνεται με την ηλικία, αυτό δεν σημαίνει ότι την εκδηλώνουν μόνο ηλικιωμένοι. Με την εξάπλωση της παχυσαρκίας ολοένα περισσότεροι 30άρηδες ή και 20άρηδες παρουσιάζουν αρθριτικές βλάβες, ιδιαίτερα στα γόνατά τους, και κάποιοι αναγκάζονται να υποβληθούν σε εγχείρηση (αρθροπλαστική γόνατος) για να αντικαταστήσουν την φθαρμένη άρθρωση.
Πριν γίνει αυτό, όμως, οι αρθριτικές βλάβες έχουν μειώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής τους. «Η οστεοαρθρίτιδα εξ ορισμού είναι μία κατάσταση που προκαλεί φλεγμονή και πόνο στις αρθρώσεις, και σχεδόν μοιραία οι πάσχοντες περιορίζουν την κινητικότητά τους για να μην πονάνε», λέει ο φυσικοθεραπευτής-χειροθεραπευτής Γιώργος Κακαβάς, από το Fysiotek Sports and Spine Lab (www.fysiotek.gr). «Η ακινησία, όμως, είναι ό,τι χειρότερο για τις αρθρώσεις, διότι αποδυναμώνει τους μυς και τους συνδέσμους με συνέπεια να αδυνατούν να συγκρατήσουν τα οστά στη θέση τους και να εντείνεται ο πόνος και η δυσκαμψία».
Το κλειδί, λέει ο ειδικός, είναι να βρει ο ασθενής την χρυσή τομή ώστε να εξακολουθήσει να κινείται, χωρίς να υποφέρει. «Πρέπει να βρει ένα υποκατάστατο των δραστηριοτήτων τις οποίες περιορίζει ο πόνος της αρθρίτιδας», εξηγεί. «Δεν μπορεί να φροντίσει πια τον κήπο; Δεν μπορεί να κάνει τζόκινγκ; Δεν μπορεί να ανέβει στην καρέκλα όταν κάνει γενική καθαριότητα στο σπίτι; Ας πάει για περπάτημα, ας μάθει κολύμπι, ας κάνει δουλειές στο σπίτι χωρίς να ανεβαίνει σε καρέκλα».
Και συνεχίζει: «Οι ασθενείς ωφελούνται ακόμα και από απλές αλλαγές, όπως το να βάλουν την καφετιέρα μακριά από το τραπέζι για να σηκώνονται να πάρουν καφέ ή το να πετάξουν το τηλεχειριστήριο για να σηκώνονται να αλλάζουν κανάλι στην τηλεόραση. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουν είναι να ακινητοποιηθούν διότι, όσο μεγαλώνουμε, αν δεν κινούμαστε όσο περισσότερο μπορούμε, σύντομα δεν θα μπορούμε να κινηθούμε καθόλου».
Την άποψη αυτή επιβεβαιώνουν πολλές επιστημονικές μελέτες. Σε μία από αυτές, που δημοσιεύθηκε το 2015 στο επιστημονικό περιοδικό Arthritis Care & Research, συμμετείχαν 1.168 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 49 έως 83 ετών, που είχαν οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα. Οι εθελοντές αυτοί εφοδιάστηκαν με μετρητές βημάτων και υποβλήθηκαν σε δύο τεστ κινητικότητας (ταχύτητα βάδισης και έγερσης από μία καρέκλα). Όπως διαπίστωσαν οι επιστήμονες, οι ασθενείς περνούσαν κατά μέσο όρο τα δύο τρίτα της ημέρας τους καθισμένοι. Όσο λιγότερο δραστήριοι ήταν, τόσο πιο αργά βάδιζαν και τόσο πιο πολύ δυσκολεύονταν να σηκωθούν από την καρέκλα.
Μία άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε την ίδια χρονιά στο επιστημονικό περιοδικό American Journal of Public Health, κατέληξε στο συμπέρασμα πως όσο περισσότερο χρόνο περνούν καθισμένοι οι ασθενείς με αρθρίτιδα, τόσο μεγαλύτερη είναι η απώλεια της λειτουργικότητάς τους σε διάστημα δύο ετών.
Τα καλά νέα είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να αρχίσει ένας ασθενής να κινείται. Μελέτη σε 2.000 ηλικιωμένους που δημοσιεύθηκε το 2011 στο επιστημονικό περιοδικό Arthritis & Rheumatology, έδειξε πως όσοι ηλικιωμένοι με οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα γυμνάζονταν συστηματικά, ήσαν πιο λειτουργικοί και είχαν λιγότερη αναπηρία από τους συνομηλίκους τους που απέφευγαν την άσκηση για να μην πονάνε. Οι δραστήριοι εθελοντές της μελέτης αφιέρωναν τουλάχιστον 150 λεπτά την εβδομάδα σε δραστηριότητες όπως το περπάτημα με όσο πιο γρήγορο βήμα μπορούσαν.
«Η αυξημένη κινητικότητα μπορεί να επιβραδύνει τη λειτουργική φθορά που επιφέρει η γήρανση», λέει ο κ. Κακαβάς. «Οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι καλύτερη από την ακινησία, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής θα κάνει ασκήσεις των ποδιών και των χεριών του καθισμένος στην καρέκλα του».
Πώς μπορεί, όμως, να ξαναγίνει κινητικός ένας άνθρωπος που βασανίζεται από τους πόνους της οστεοαρθρίτιδας; «Η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά σε αυτό», απαντά ο κ. Κακαβάς. «Μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στη μείωση του πόνου, της διόγκωσης και της δυσκαμψίας των πονεμένων αρθρώσεων στα πόδια. Μπορεί επίσης να διευκολύνει τη βάδιση, την έγερση από μία καρέκλα, ακόμα και το γονάτισμα ή το βαθύ κάθισμα. Μάλιστα μελέτες έχουν δείξει ότι ο συνδυασμός της φυσικοθεραπείας με το κατάλληλα σχεδιασμένο πρόγραμμα γυμναστικής παρέχει σημαντικά οφέλη στους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και μπορεί να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την ανάγκη για χειρουργική επέμβαση».
Η φυσικοθεραπεία μπορεί να είναι παθητική ή ενεργητική. Παθητική φυσικοθεραπεία είναι, για παράδειγμα, η κρυοθεραπεία (ψύξη), η θερμοθεραπεία (π.χ. θερμά επιθέματα, διαθερμία) ή η υδροθεραπεία (θεραπείες με νερό). Αντίστοιχα, ενεργητική φυσικοθεραπεία είναι οι ασκήσεις για δύναμη και ευλυγισία που διδάσκει ο φυσικοθεραπευτής στον ασθενή για να τις κάνει στο σπίτι.
«Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να σχεδιάζεται για κάθε ασθενή ξεχωριστά, έπειτα από προσεκτική αξιολόγηση», τονίζει ο κ. Κακαβάς. «Ιδανικά, η θεραπεία δεν πρέπει να καταπολεμά μόνο τα συμπτώματα αλλά και την αιτία τους. Σε αυτό συμβάλλουν εξειδικευμένες φυσικοθεραπευτικές τεχνικές όπως η fysiotek που, πριν αρχίσει τη θεραπεία, αναλύει την άρθρωση για να καταγράψει τα προβλήματα και να κατευθύνει το είδος και τη διάρκεια της απαιτούμενης αγωγής. Η fysiotek μπορεί να μειώσει ή να εξαλείψει τον πόνο, να ελαττώσει το οίδημα και να βελτιώσει την κινητικότητα της άρθρωσης, βοηθώντας έτσι σημαντικά ανθρώπους που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή αλλά δεν μπορούν και να χειρουργηθούν».
Τόσο η παθητική όσο και η ενεργητική φυσικοθεραπεία είναι πολύ σημαντικές για να μειωθούν οι πιέσεις στο γόνατο και έτσι η φλεγμονή και ο πόνος του ασθενούς, προσθέτει. Και καταλήγει: «Η διατήρηση του φυσιολογικού εύρους κίνησης της άρθρωσης έχει καθοριστική σημασία για την διεκπεραίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων. Η σωστή φυσικοθεραπεία μπορεί να αυξήσει την κινητικότητα της άρθρωσης και να βοηθήσει τον ασθενή να ανακτήσει μια όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής».

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Τρίτη, 18 Δεκέμβριος 2018 13:42

Πού οφείλεται ο πόνος στο γόνατο;

Το γόνατο αποτελεί μία από τις πιο ενεργές αρθρώσεις που στηρίζουν το σώμα και του επιτρέπουν να εκτελεί πλήθος κινήσεων που είναι απαραίτητες για την καθημερινή ζωή. Ωστόσο, τραυματισμοί, μυϊκά και οστικά προβλήματα, βλάβες στους χόνδρους και τους συνδέσμους της άρθρωσης προκαλούν πόνο. Επαναλαμβανόμενες κινήσεις για την εκτέλεση προσωπικών και επαγγελματικών αναγκών, αλλά και ατυχήματα αποτελούν τις αιτίες του ενοχλητικού συμπτώματος. Η γνώση της αιτίας του πόνου μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να αναζητήσει θεραπεία, να ανακουφίσει τα συμπτώματα και να ανακτήσει την κινητικότητα», σημειώνει ο χειρουργός ορθοπαιδικός, επικεφαλής του Τμήματος Επανορθωτικής & Ελάχιστα Επεμβατικής Χειρουργικής Ισχίου - Γόνατος της Osteon Orthopedic Clinic Δρ. Βασίλειος Σακελλαρίου.
Ειδικότερα, οι δομές της άρθρωσης ενίοτε υπόκεινται σε βλάβες, δεδομένου ότι είναι ευάλωτες σε ασθένειες και τραυματισμούς, προκαλώντας πόνο. Οι συχνότερες αιτίες αφορούν σε τραύμα, σε λοίμωξη, σε μεταβολικές ή εκφυλιστικές παθήσεις και σε νόσους του συνδετικού ιστού.
Συγκεκριμένα, ένας τραυματισμός μπορεί να είναι άμεσος ή σταδιακός. Στους άμεσους περιλαμβάνεται η ρήξη συνδέσμων. Προκύπτει είτε όταν υπάρξει χτύπημα ευθέως στο γόνατο, είτε κάνοντας μια απότομη στροφή ή αλλαγή κατεύθυνσης. Οι ρήξεις απαιτούν συχνά χειρουργική επέμβαση.
Στην ίδια κατηγορία περιλαμβάνεται το κάταγμα κάποιου οστού της άρθρωσης ή της επιγονατίδας, το οποίο προκαλείται από πτώση ή σύγκρουση. Όπως επισημαίνει ο Δρ. Σακελλαρίου, κάταγμα μπορεί να προκύψει και χωρίς άσκηση υπερβολικής πίεσης στο οστό, π.χ. απλώς κατεβαίνοντας ένα σκαλοπάτι. Ευάλωτοι σε τέτοια κατάγματα είναι οι ηλικιωμένοι με οστεοπόρωση. Παρότι ο πόνος είναι έντονος, υπάρχουν περιστατικά που αντιμετωπίζονται μόνο με φυσικοθεραπεία. Τα σοβαρά, όμως, κατάγματα χρήζουν χειρουργικής επέμβασης.

Το εξάρθρημα (εξάρθρωση) αποτελεί άλλη μια αιτία πόνου που προκαλείται από άμεσο τραυματισμό. Όταν αφορά την επιγονατίδα, η επανατοποθέτηση από τον ορθοπαιδικό είναι εφικτή, ωστόσο ενδεχομένως να απαιτηθεί ακινητοποίηση της άρθρωσης ώστε να θεραπευτούν οι μαλακοί ιστοί που περιβάλλουν το γόνατο. Τα επαναλαμβανόμενα εξαρθρήματα απαιτούν χειρουργική επέμβαση. Όταν, όμως, αφορούν στο ίδιο το γόνατο πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή. Κι αυτό διότι υπάρχει η πιθανότητα τραυματισμού αιμοφόρων αγγείων, που μπορεί να οδηγήσει σε απειλητικές για το άκρο ακόμα και για την ίδια τη ζωή καταστάσεις.
Σε τραυματισμό μπορεί να οδηγήσει και η υπερχρήση του γόνατος, η οποία οδηγεί σε βλάβη των διαφόρων δομών σταδιακά. Από τις πιο συνηθισμένες είναι η επιγονατιδική τενοντίτιδα, που αφορά στον ερεθισμό και τη φλεγμονή του επιγονατιδικού τένοντα. Η πάθηση μπορεί επίσης να είναι αποτέλεσμα της γήρανσης. Εκτός από πόνο (που χειροτερεύει με άλμα, προσγείωση ή τρέξιμο), υπάρχει ευαισθησία στον τένοντα, πάχυνσή του και δυσκαμψία. Συνήθως ανταποκρίνεται καλά στη συντηρητική θεραπεία και ακινησία, και μόνο μια σοβαρή ρήξη αυτού απαιτεί χειρουργική επέμβαση.
Ένα ξαφνικό χτύπημα στο μπροστινό μέρος του γόνατος μπορεί να δημιουργήσει θυλακίτιδα, δηλαδή φλεγμονή των θυλάκων του γόνατος. Ο ρόλος αυτών είναι η λίπανση της άρθρωσης, ώστε να αποφεύγεται η τριβή των οστών κατά την κίνηση. Η πάθηση μπορεί να προκληθεί και σε άτομα που γονατίζουν συχνά επί πολλή ώρα χωρίς προστασία, από βακτηριακή λοίμωξη και από επιπλοκές άλλων παθήσεων. Η θεραπεία είναι συντηρητική και η χειρουργική επέμβαση συστήνεται για σοβαρή, χρόνια θυλακίτιδα που δεν ανταποκρίνεται σε άλλες θεραπείες.
Συχνό αίτιο πόνου είναι και η εκφύλιση των ιστών. Η οστεοαρθρίτιδα είναι η συχνότερη πάθηση που προκαλεί εκφυλισμό στον χόνδρο και στους περιβάλλοντες ιστούς και μπορεί να εκδηλωθεί με πόνο, δυσκαμψία και δυσλειτουργία των αρθρώσεων. «Η οστεοαρθρίτιδα επηρεάζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού ηλικίας άνω των 65 ετών και χαρακτηρίζεται από υποβάθμιση του χόνδρου, υπερανάπτυξη του οστού και υποχόνδρια σκλήρυνση. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία για αυτή, οι ασθενείς μπορούν να διαχειριστούν τα συμπτώματα με ήπια άσκηση και αναλγητικά. Οι σοβαρές βλάβες μπορεί να διορθωθούν με αρθροπλαστική», σημειώνει ο Δρ. Σακελλαρίου.

Άλλη μια πάθηση που οφείλεται σε εκφυλισμό είναι η χονδροπάθεια (χονδρομαλάκυνση), κατά την οποία ο χόνδρος στην κάτω πλευρά του γονάτου ή της επιγονατίδας μαλακώνει και διασπάται. Προκαλείται από κακή ευθυγράμμισή της, καθώς ολισθαίνει πάνω στον μηριαίο οστό. Η φυσικοθεραπεία είναι ο βασικός άξονας θεραπείας. Ανάπαυση, πάγος και αντιφλεγμονώδη φάρμακα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση της φλεγμονής και του πόνου.
Βλάβες στον έσω ή έξω μηνίσκο, τα δύο προστατευτικά “μαξιλαράκια” της άρθρωσης, ταλαιπωρούν συχνά άτομα κάθε ηλικίας. Οι χόνδρινες αυτές δομές παρεμβάλλονται μεταξύ κνήμης και μηριαίου οστού και βοηθούν τόσο στην ισοκατανομή και μεταβίβαση των φορτίων όσο και στην απορρόφηση των κραδασμών που δέχεται η άρθρωση. Κακώσεις σ’ αυτούς συμβαίνουν λόγω τραυματισμού ή φθοράς. Αναλόγως δε της βαρύτητας της κάκωσης, ο ορθοπαιδικός συστήνει φυσικοθεραπείες ή χειρουργική επέμβαση.
Σύμφωνα με τον Δρ. Σακελλαρίου, ξεχωριστή κατηγορία παθήσεων που προκαλούν πόνο στο γόνατο είναι οι διαταραχές συνδετικών ιστών, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της οποίας είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Πρόκειται για μια φλεγμονώδη, αυτοάνοση διαταραχή που μεταξύ άλλων επηρεάζει και τους ιστούς των αρθρώσεων, αρχικά των μικρών (π.χ. δάκτυλα). Δημιουργεί φλεγμονή στον αρθρικό υμένα, προκαλώντας πόνο και οίδημα. Σε προχωρημένα στάδια επιφέρει διάβρωση των οστών, ακόμη και αρθρική δυσπλασία. Η θεραπεία είναι κυρίως φαρμακευτική, αλλά μπορεί να απαιτηθεί και χειρουργική επέμβαση.
Ο πόνος μπορεί να οφείλεται και στην ύπαρξη κάποιας μεταβολικής νόσου. Μια τέτοια είναι η ουρική αρθρίτιδα, μια μορφή αρθρίτιδας που επιφέρει μείωση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων. Η θεραπεία τόσο αυτής όσο και μιας παρόμοιας πάθησης, της ψευδοουρικής αρθρίτιδας, είναι φαρμακευτική.
Υπάρχουν, ωστόσο, και μολυσματικές ασθένειες που έχουν ως κύριο σύμπτωμα τον πόνο. Ενδεικτικά, μία εξ αυτών ονομάζεται σηπτική αρθρίτιδα και όταν προκύπτει προκαλεί οίδημα στην άρθρωση, ερυθρότητα ή και πυρετό. Η θεραπεία είναι απλή και αποτελεσματική αρκεί να ξεκινήσει εγκαίρως, διότι σε αντίθετη περίπτωση ενδέχεται να οδηγήσει σε μόνιμη βλάβη του χόνδρου.
«Όποια κι αν είναι η αιτία, μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με την εφαρμογή της τρέχουσας ενδεδειγμένης θεραπείας και ο ασθενής να εξακολουθήσει να ζει ανεξάρτητος, δραστήριος και δημιουργικός», καταλήγει ο Δρ Βασίλειος Σακελλαρίου.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Τρίτη, 06 Νοέμβριος 2018 15:12

Τελικά το κρύο προκαλεί οσφυαλγία;

Τα χαμηλά επίπεδα θερμοκρασίας γίνονται συχνά αιτία για την εμφάνιση πόνου στη μέση ή σε άλλο σημείο της σπονδυλικής στήλης όπου προϋπάρχει βλάβη ή τραυματισμός. Οι ασθενείς γνωρίζουν εμπειρικά ότι οι ψυχρότερες καιρικές συνθήκες και ο πόνος στην πλάτη, τους μυς και τις αρθρώσεις σχετίζονται. Είναι, όμως, επιστημονικά αποδεδειγμένο; «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν ισχυρά επιστημονικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της μείωσης της ατμοσφαιρικής πίεσης και του μυοσκελετικού πόνου. Όμως, οι άνθρωποι με παλαιούς τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη παραπονιούνται συχνά για έναρξη νέων επεισοδίων πόνου στα συγκεκριμένα σημεία, ή αύξηση της έντασής τους όταν επίκειται επιδείνωση του καιρού. Αναφέρουν ότι βιώνουν πόνο στην πλάτη, στον αυχένα και στις αρθρώσεις είτε λίγο πριν από μια καταιγίδα, ή όταν η θερμοκρασία πέφτει γρήγορα, γεγονός που σημαίνει ότι το σώμα κατά κάποιο τρόπο είναι σε θέση να αντιληφθεί τις αλλαγές που συμβαίνουν στον καιρό», μας εξηγεί ο χειρουργός σπονδυλικής στήλης, Διευθυντής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του North Staffordshire και επιστημονικός Διευθυντής και υπεύθυνος του τμήματος σπονδυλικής της Osteon Orthopedic Clinic Δρ. Κωνσταντίνος Σταραντζής. «Μπορεί οι γνώσεις μας προς το παρόν να είναι περιορισμένες γι’ αυτή τη σχέση, αυτό όμως που με βεβαιότητα γνωρίζουμε είναι ότι οι ψυχρές κλιματικές συνθήκες “παγώνουν” τους μύες, τους τένοντες και ότι οι σύνδεσμοι γίνονται λιγότερο ελαστικοί, οπότε πιο ευάλωτοι σε τραυματισμούς - την αιτία του πόνου».
Η βιβλιογραφία σχετικά με τη σχέση καιρού και πόνου στη μέση είναι περιορισμένη. Διάφορες μελέτες δεν έχουν δείξει καμία συσχέτιση και άλλες έχουν δείξει πολύ μικρή μεταξύ του πόνου και των καιρικών παραγόντων όπως η θερμοκρασία, η υγρασία, η βαρομετρική πίεση και η ταχύτητα του ανέμου. Οι ισχυρότερες αποδείξεις δείχνουν τις επιπτώσεις του καιρού σε εκείνους που πάσχουν από πόνο λόγω ρευματοειδούς αρθρίτιδας και οστεοαρθρίτιδας. Μια ευρωπαϊκή μελέτη του 2014 σε 6 ευρωπαϊκές χώρες με διαφορετικό κλίμα εξέτασε τις διαφορές στον πόνο που αισθάνονται οι ηλικιωμένοι με οστεοαρθρίτιδα. Τα δύο τρίτα των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι ο καιρός επιδείνωσε τον πόνο τους. Διαπιστώθηκε επίσης ότι οι άνθρωποι από τα θερμότερα κλίματα - οι Νότιοι Ευρωπαίοι - ήταν πιο ευαίσθητοι στις καιρικές συνθήκες από εκείνους της Βόρειας Ευρώπης και η ευαισθησία στις καιρικές συνθήκες ήταν πιο συχνή μεταξύ των γυναικών.
«Στους περισσότερους είναι άγνωστο ότι ο πόνος δεν σχετίζεται με τη γεωγραφική περιοχή, δηλαδή δεν είναι πιο έντονος στους κατοίκους των βορειότερων περιοχών, ούτε μειώνεται όταν ζουν σε νοτιότερες πόλεις. Το σώμα τείνει να προσαρμόζεται στο κλίμα του τόπου κατοικίας, οπότε οι αλλαγές της θερμοκρασίας στην οποία έχει συνηθίσει μπορεί να είναι εξίσου αισθητές τόσο στα άτομα που ζουν σε ψυχρότερες όσο και σε θερμότερες περιοχές. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες έναρξης ενός νέου επεισοδίου ή αύξησης της έντασής του όταν η θερμοκρασία πέφτει ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής», σημειώνει ο Δρ. Σταραντζής.
Παράλληλα, οι διαμένοντες σε μέρη με βαρύ χειμώνα και συχνές χιονοπτώσεις, που υποχρεώνονται να εκτελούν εργασίες σε εξωτερικούς χώρους -ακόμα και αν αυτό περιορίζεται στο φτυάρισμα του χιονιού από την αυλή τους ή στη διάσχιση παγωμένων πεζοδρομίων- σίγουρα διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να υποστούν κάποιο τραυματισμό είτε από απότομη κίνηση είτε από πτώση. Οπότε πρέπει να ακολουθούν τις βασικές αρχές προστασίας από μυοσκελετικούς τραυματισμούς, που περιλαμβάνουν ορθό τρόπο κάμψης, άρσης και στροφής του κορμού, αλλά και να δίνουν προσοχή στη σωστή προετοιμασία τους προτού εκτεθούν στο κρύο και τον πάγο, όπως να φορούν ζεστά ρούχα και παπούτσια με αντιολισθητικές σόλες. Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι η προσοχή τους πρέπει να επικεντρώνεται στην αποφυγή πτώσης και να μην κάνουν μηχανικά κινήσεις που υπό άλλες συνθήκες δεν θα εγκυμονούσαν τον παραμικρό κίνδυνο.
Η παύση άσκησης κατά τη διάρκεια του χειμώνα αποτελεί άλλον έναν λόγο για τον οποίο μπορεί να ξεκινήσει ή επιδεινωθεί ο πόνος στην πλάτη. Οι συνθήκες που επικρατούν τους πιο κρύους μήνες του έτους, δηλαδή οι μικρότερης διάρκειας ημέρες και οι χαμηλές θερμοκρασίες, αποθαρρύνουν μεγάλο μέρος των ανθρώπων που ασκούνται αποκλειστικά στην ύπαιθρο να συνεχίζουν να γυμνάζονται. Το χιόνι, ο πάγος, η υγρασία αλλά και οι μουντές σκοτεινές ημέρες αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για πολλούς να ξεκινήσουν για το πρωινό τζόκινγκ, αλλά και παράγοντες κινδύνου για πρόκληση τραυματισμών ή επιδείνωση των υφιστάμενων πόνων. Όμως, η άσκηση είναι βάλσαμο για τον πόνο στην πλάτη και η αποφυγή της συνεπάγεται χειροτέρευση της κατάστασης. Οπότε, η αδιάλειπτη εκγύμναση του σώματος αποτελεί τη μοναδική λύση. Οι εσωτερικοί χώροι προσφέρονται για εναλλακτικό τρόπο άσκησης (γιόγκα, περπάτημα σε διάδρομο, στατικό ποδήλατο), ώστε να διατηρηθεί η σωματική ευρωστία.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων μια νέα ή ξαφνική εμφάνιση πόνου στη μέση και σε οποιοδήποτε σημείο της σπονδυλικής στήλης είναι λόγος ανησυχίας και συχνά οι πάσχοντες υποθέτουν το χειρότερο. Παρότι, η ένταση του πόνου δεν είναι πάντα ενδεικτικό σύμπτωμα της σοβαρότητας της κατάστασης ή του τραυματισμού, οι ασθενείς δεν πρέπει να βασανίζονται κάνοντας εικασίες για την αιτία του και λαμβάνοντας αυθαίρετα αναλγητικά/μυοχαλαρωτικά. Πρέπει να απευθύνονται στον ορθοπεδικό τους, προκειμένου να την αντιμετωπίσουν οριστικά.
«Οι ασθενείς συχνά αποφεύγουν να απευθυνθούν στους ειδικούς γιατί υποθέτουν ότι για τη διάγνωση απαιτούνται περίπλοκες εξετάσεις ή ότι το κόστος για την αντιμετώπιση της πάθησης θα είναι υπερβολικό. Η λύση ωστόσο είναι συνήθως απλή. Ο συνδυασμός απεικονιστικής εξέτασης και κλινικής εκτίμησης από τον ορθοπεδικό συνήθως είναι αρκετή για τη διάγνωση. Η θεραπεία συνήθως εξαρτάται από τα ευρήματα, δηλαδή από την αιτία που προκαλεί τον πόνο. Άλλοτε είναι συντηρητική, δηλαδή φαρμακευτική αγωγή και φυσικοθεραπεία, και άλλοτε χειρουργική, προκειμένου να απαλλαχθεί ο ασθενής οριστικά από τα συμπτώματά του», καταλήγει ο Δρ. Κωνσταντίνος Σταραντζής.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Παρασκευή, 19 Οκτώβριος 2018 14:46

Τέλεια δόντια χωρίς σιδεράκια

Τα ίσια δόντια δεν χαρίζουν μόνο όμορφο χαμόγελο, αλλά ωφελούν σημαντικά την υγεία. Και αυτό, διότι η κακή σύγκλειση των δοντιών μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στη μάσηση και να ανοίξει το δρόμο στην περιοδοντίτιδα. Πολλοί άνθρωποι όμως δεν επιθυμούν να φορέσουν σιδεράκια. Στις περιπτώσεις αυτές, μία αποτελεσματική εναλλακτική λύση είναι διαφανείς, αφαιρούμενοι νάρθηκες, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για λίγες ημέρες και ύστερα αντικαθίστανται.
Η Δρ. Κατερίνα Δούμα-Μιχελάκη, DDS, PhD, ειδική Ορθοδοντικός Παιδιών & Ενηλίκων και γενική γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Ορθοδοντικών Ναρθήκων (ΕΕΟΝ), απαντά στα πιο συνηθισμένα ερωτήματα για τους νάρθηκες αυτούς.
1. Τι είναι οι διαφανείς, αφαιρούμενοι νάρθηκες;
Είναι μία σειρά από «μεμβράνες» που κατασκευάζονται για κάθε ασθενή ξεχωριστά και ισιώνουν σταδιακά τα δόντια, χωρίς να χρειάζονται σιδεράκια και σύρματα. Οι μεμβράνες αυτές αποτελούνται από ένα ειδικό, εύκαμπτο πλαστικό που διαμορφώνεται στο σχήμα των δοντιών του ασθενούς. Για τη δημιουργία τους, ο ορθοδοντικός στέλνει στην κατασκευάστρια εταιρεία ένα ολόγραμμα των δοντιών ή ένα ειδικό εκμαγείο, το οποίο ψηφιοποιείται και ο ορθοδοντικός αρχίζει να το επεξεργάζεται. Όταν ο γιατρός ολοκληρώσει τις θεραπευτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν, δημιουργείται μέσω προηγμένης τρισδιάστατης τεχνολογίας μία αριθμημένη σειρά από νάρθηκες. Ο ασθενής φορά έναν-έναν τους νάρθηκες με τη σειρά. Κάθε νάρθηκας πρέπει να χρησιμοποιείται για περίπου 1 εβδομάδα και ύστερα να αντικαθίσταται από τον επόμενο.
2. Πώς λειτουργούν;
Οι νάρθηκες μετακινούν χιλιοστό-χιλιοστό τα δόντια, μέσω πιέσεων που ασκούν σε συγκεκριμένα τμήματά τους. Τα σημεία πίεσης δεν είναι τα ίδια σε όλη τη σειρά των μηχανισμών, αλλά μεταβάλλονται σταδιακά ούτως ώστε να ωθήσουν προοδευτικά τα δόντια στην επιθυμητή θέση.
3. Είναι επώδυνη η διαδικασία;
Η ορθοδοντική θεραπεία με διαφανείς νάρθηκες έχει ένα πολύ χαμηλό επίπεδο δυνάμεων, άρα η οποιαδήποτε ενόχληση περιορίζεται στο ελάχιστο. Αν χρειαστεί, τις πρώτες 24-48 ώρες μπορεί κάποιος να πάρει ένα απλό παυσίπονο, αλλά τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη.
4. Πόσες ώρες πρέπει να τους φοράω;
Επειδή οι νάρθηκες είναι αφαιρούμενοι, μπορεί κανείς να τους βγάλει για να φάει ή για να βουρτσίσει τα δόντια του. Τις υπόλοιπες ώρες της μέρας και της νύχτας όμως καλό είναι να τους φοράει, ειδάλλως θα υπάρξει καθυστέρηση της ορθοδοντικής θεραπείας.
5. Πόσο συχνά πρέπει να ελέγχει ο ορθοδοντικός την πορεία της θεραπείας;
Συνήθως κάθε 4-6 εβδομάδες, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από την πρόοδο της θεραπείας και το πόσο εκτεταμένη είναι.
6. Μπορεί να βάλει τους νάρθηκες κάποιος που παλαιότερα φορούσε σιδεράκια;
Συνήθως ναι, αλλά εξαρτάται από το πόσο είχε αποδώσει η προηγούμενη θεραπεία και τι πρόβλημα υπάρχει τώρα.
7. Ποιοι είναι κατάλληλοι υποψήφιοι για θεραπεία με αυτούς;
Οι διαφανείς αφαιρούμενοι νάρθηκες συνήθως είναι κατάλληλοι για τη διόρθωση του συνωστισμού των δοντιών σε εφήβους και ενήλικες. Ωστόσο όταν υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα σύγκλεισης των δοντιών μπορεί να απαιτηθούν συμβατικά σιδεράκια, τα οποία φυσικά και μπορεί να είναι διαφανή ή «αόρατα» (τοποθετούνται στην εσωτερική πλευρά των δοντιών). Η αξιολόγηση από τον ορθοδοντικό μπορεί να δείξει αν ένα άτομο είναι κατάλληλος υποψήφιος ή όχι.
8. Υπάρχουν περιορισμοί κατά τη θεραπεία (π.χ. με το φαγητό);
Επειδή οι νάρθηκες είναι αφαιρούμενοι, δεν υπάρχουν περιορισμοί στο θέμα της διατροφής. Ωστόσο πρέπει να αποφεύγονται οι τσίχλες γιατί κολλούν πάνω στους νάρθηκες και το κάπνισμα γιατί θα τους αποχρωματίσει, οπότε θα πάψουν να είναι διαφανείς. Επίσης, ουσίες έντονα χρωστικές (όπως το κόκκινο κρασί) μπορεί επίσης να προκαλέσουν δυσχρωμίες.
9. Τί θα συμβεί αν χαθεί κάποιος νάρθηκας;
Εξαρτάται από τη διάρκεια της χρήσης του πριν από την απώλεια. Αν ο ασθενής τον έχει φορέσει αρκετό καιρό, μπορεί ο ορθοδοντικός να συστήσει χρήση του επόμενου στη σειρά. Διαφορετικά, μπορεί να χρειασθεί να παραγγείλετε νέο νάρθηκα. Σε τέτοια περίπτωση, θα φοράτε τον προηγούμενο έως ότου έρθει ο νέος.
10. Επηρεάζουν οι νάρθηκες την ομιλία;
Η επίδραση στην ομιλία είναι ελάχιστη και παροδική. Οι περισσότεροι άνθρωποι τους συνηθίζουν μέσα σε μία-δύο μέρες και η ομιλία τους αποκαθίσταται πλήρως.
11. Είναι όλοι οι διαφανείς νάρθηκες ίδιοι;
Και βέβαια όχι. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε διάφορες κατασκευαστικές εταιρείες που επηρεάζει σημαντικά το κόστος. Υπάρχουν εταιρείες των οποίων οι νάρθηκες μπορούν να θεραπεύσουν σε άριστο βαθμό ακόμα και πιο έντονα προβλήματα, και άλλες που μέχρι στιγμής έχουν αποτελέσματα σε πιο ήπια περιστατικά. Το κόστος λοιπόν διαμορφώνεται ανάλογα.
12. Τι είναι πιο σημαντικό να ξέρω ως ασθενής;
Το πιο σημαντικό που πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι η θεραπεία με διαφανείς νάρθηκες κερδίζει συνέχεια έδαφος, χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Παρ’ όλα αυτά, η γνώση του ειδικού ορθοδοντικού είναι αυτή που θα κάνει την διαφορά. Η τεχνολογία είναι εργαλείο της γνώσης και όχι υποκατάστατο. Ο ορθοδοντικός είναι ο μόνος υπεύθυνος για το αποτέλεσμα στον ασθενή του. Ακόμα και στα πιο προηγμένα συστήματα, ο γιατρός οδηγεί το σύστημα στις μετακινήσεις. Είναι ο μόνος που γνωρίζει σε βάθος αν ό,τι βλέπουμε ψηφιακά, μπορεί να επιτευχθεί στην πραγματικότητα.
Η άριστη σχέση μεταξύ των ειδικών και των ασθενών, με απόλυτο σεβασμό στις βιολογικές διαδικασίες, είναι το κλειδί της επιτυχίας σε κάθε θεραπευτική προσέγγιση, και βέβαια και στον νέο συναρπαστικό κόσμο της ψηφιακής ορθοδοντικής.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Τα μάτια είναι πολύ ευαίσθητα και μπορεί να επηρεαστούν από πολλές διαταραχές που κυμαίνονται από μικροτραυματισμό από σκουπιδάκι έως σοβαρές ή ακόμα και απειλητικές για τη ζωή ασθένειες. Μολονότι κάθε επίμονο σύμπτωμα σε αυτά πρέπει να ελέγχεται από έναν γιατρό, ιδίως όταν επιδεινώνεται ή/και δεν είναι στιγμιαίο αλλά διαρκεί για πολλή ώρα, υπάρχουν μερικά που χρειάζονται άμεση αξιολόγηση από τον οφθαλμίατρο. Ο χειρουργός-οφθαλμίατρος Δρ. Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, NYU Medical School, εξηγεί ποια είναι αυτά τα συμπτώματα και που θα μπορούσαν να οφείλονται.
1. Λάμψεις, αστραπές και κινητά μαύρα στίγματα («μυγάκια»). Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν «δει» στιγμιαία μερικά μαύρα στίγματα να περνούν μπροστά από το οπτικό πεδίο τους, χωρίς αυτό να είναι κάτι ανησυχητικό. Ωστόσο η απότομη και μαζική εμφάνιση μαύρων κηλίδων ή σκιών στο οπτικό πεδίο, που μπορεί να συνοδεύεται από λάμψεις σύντομης διάρκειας (σαν να ανάβει ένα φλας), πρέπει να οδηγεί αμέσως στον οφθαλμίατρο.
Τα συμπτώματα αυτά ενδέχεται να οφείλονται σε μία καλοήθη κατάσταση που λέγεται αποκόλληση του υαλοειδούς ή σε μία πιο σοβαρή κατάσταση που λέγεται αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς και αποτελεί επείγον περιστατικό.
2. Σκοτεινό πέπλο (σαν κουρτίνα) στο οπτικό πεδίο. Όταν το «πέπλο» αυτό αρχίζει από το πλάι του οπτικού πεδίου και εκτείνεται προς το κέντρο του, ενδέχεται να οφείλεται σε αιμορραγία μέσα στο μάτι, σε αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς κ.λπ.
3. Θόλωμα της όρασης. Η όραση μπορεί να θολώσει από πολλές αιτίες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται η μυωπία, η πρεσβυωπία, ο αστιγματισμός, ο καταρράκτης κ.λπ.
Ωστόσο το ξαφνικό θόλωμα μπορεί να έχει και σοβαρές αιτίες, όπως η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς, η αιμορραγία ή κάποιο νευρολογικό πρόβλημα.
Αν λοιπόν παρουσιάσετε θόλωμα της όρασης και ταυτοχρόνως πόνο στο μάτι, πρέπει να απευθυνθείτε αμέσως στον οφθαλμίατρο, ιδίως αν το μάτι σας κοκκινίσει κιόλας.
4. Διπλωπία. Το να βλέπει κάποιος διπλά είδωλα (π.χ. διπλά αντικείμενα), μπορεί να οφείλεται σε καλοήθεις ή κακοήθεις καταστάσεις. Έως ότου όμως βρεθεί η αιτία της διπλωπίας, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επείγον περιστατικό ακόμα κι αν είναι παροδική, σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Οφθαλμολογίας.
Η διπλωπία μπορεί να εμφανιστεί στο ένα ή και στα δύο μάτια. Αν περιορίζεται στο ένα μάτι, η πιθανή αιτία μπορεί να εντοπίζεται στον κερατοειδή χιτώνα. Το πιο συνηθισμένο, όμως, είναι να εκδηλώνεται και στα δύο μάτια. Σε τέτοια περίπτωση οι πιθανές αιτίες είναι πολλές και συμπεριλαμβάνουν από απλό στραβισμό έως θυρεοειδοπάθεια, μυασθένεια ή άλλες παθήσεις.
Αν η διπλωπία συνοδεύεται από πόνο, αδυναμία στη μία πλευρά του σώματος, μπερδεμένη ομιλία ή/και μούδιασμα, καλό είναι να πάτε αμέσως στα επείγοντα περιστατικά ενός νοσοκομείου για να σας αξιολογήσει νευρολόγος ιατρός.
5. Διαφορετικό μέγεθος στις κόρες των ματιών. Η κόρη του ματιού είναι ο μαύρος κύκλος στο κέντρο τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι γεννιούνται με ισομεγέθεις κόρες, αλλά μερικοί έχουν ανισοκορία, δηλαδή κόρες με διαφορετική διάμετρο.
Αν ένας ενήλικας παρουσιάσει ξαφνικά αλλαγή στη διάμετρο της κόρης του ενός ματιού (δίχως να έχει χρησιμοποιήσει οφθαλμικές σταγόνες), πρέπει να τηλεφωνήσει αμέσως στον οφθαλμίατρό του. Μερικές φορές η αλλαγή αυτή έχει σοβαρές αιτίες (π.χ. ανευρύσματα, όγκοι, λοιμώξεις του εγκεφάλου, εγκεφαλικά επεισόδια), επομένως πρέπει να εντοπιστεί η αιτία της.
6. Πόνος στο μάτι. Τα μάτια δεν πρέπει ποτέ να μας πονάνε και γι’ αυτό πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη κάθε πόνο που θα εκδηλωθεί σε αυτά.
Ο πόνος μπορεί να είναι ήπιος ή έντονος, αλλά η έντασή του δεν είναι ενδεικτική για τη σοβαρότητα του αιτίου που τον προκαλεί. Για παράδειγμα, ένα ήπιο πρόβλημα (όπως μια εκδορά στον κερατοειδή) μπορεί να προκαλεί έντονο πόνο, ενώ ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα (όπως η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς) να είναι ανώδυνο.
Τα πράγματα περιπλέκει το γεγονός ότι η αιτία του πόνου άλλοτε είναι εμφανής (π.χ. κάποιο κτύπημα) και άλλοτε όχι. Στις πιθανές μη εμφανείς αιτίες συμπεριλαμβάνονται τοπικά και συστηματικά νοσήματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι εκδορές του κερατοειδούς, η οπτική νευροπάθεια, το γλαύκωμα ανοικτής γωνίας, η σκλήρυνση κατά πλάκας (πολλαπλή σκλήρυνση), η θυρεοειδοπάθεια κ.λπ.
7. Κοκκίνισμα και δάκρυσμα των ματιών. Το επίμονο κοκκίνισμα και δάκρυσμα των ματιών δεν είναι ακριβώς επείγον περιστατικό, αλλά ούτε και ένα σύμπτωμα που πρέπει να αγνοούμε.
Αν και τα μάτια κοκκινίζουν από διάφορες αθώες αιτίες (π.χ. ξενύχτι, πολύ διάβασμα, έκθεση σε ερεθιστικές ουσίες όπως ο καπνός των τσιγάρων), υπάρχουν και σοβαρότερες όπως η κερατίτιδα. Η κερατίτιδα είναι φλεγμονή στον κερατοειδή χιτώνα του ματιού και μπορεί να συνοδεύεται από πόνο.
Η φλεγμονή αυτή αντιμετωπίζεται πιο εύκολα όταν ανιχνεύεται νωρίς. Αντιθέτως, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία μπορεί να κοστίσει ακόμα και την όραση.
«Η κερατίτιδα είναι ιδιαιτέρως συχνή στους χρήστες φακών επαφής, αλλά δυστυχώς πολλοί την αμελούν και δεν έρχονται να τους εξετάσουμε παρά μόνο όταν γίνεται ανυπόφορη», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος.
Άμεσος έλεγχος απαιτείται και όταν το κοκκίνισμα εξαπλωθεί γρήγορα στο μάτι και συνοδεύεται από οίδημα (πρήξιμο). Σε τέτοια περίπτωση μια πιθανή αιτία είναι η επιπεφυκίτιδα, η οποία είναι μεταδοτική λοίμωξη.
Αν, τέλος, το κοκκίνισμα συνοδεύεται από θόλωμα της όρασης και αίσθηση ότι υπάρχει κόκκος άμμου στο μάτι, μπορεί να έχει παγιδευτεί κάποιο σκουπιδάκι κάτω από το βλέφαρο ή να έχετε εκδορά (γρατζουνιά) στον κερατοειδή.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ο όρος ραχιαλγία είναι η σύνθεση των λέξεων ράχη και άλγος. Σημαίνει πόνος στην πλάτη και είναι συνώνυμη του όρου θωρακαλγία, που αφορά στην πλάτη ή ξεκινά από αυτήν.
Η ράχη (πλάτη) έχει σημαντική αντοχή, τόσο στις κακώσεις, όσο και στον πόνο, συγκριτικά με την μέση (οσφυαλγία) και με τον αυχένα (αυχεναλγία). Παρόλα αυτά δεν είναι και τόσο σπάνια.
«Από τους θωρακικούς σπονδύλους ξεκινούν οι 12 πλευρές, που περιβάλλουν τον κορμό μας, θωρακίζοντας το νωτιαίο μυελό και άλλα πολύ σημαντικά όργανα – σπλάχνα, όπως η καρδιά και οι πνεύμονες», εξηγεί ο Γιώργος Η. Γουδέβενος, φυσικοθεραπευτής, Dr manual medicine, επιστημονικός συνεργάτης Πανεπιστημίου Κρήτης.
«Παρότι, λοιπόν, είναι τόσο σοφά περιφραγμένη και δομημένη, όταν αρχίσει να πονάει, ο πόνος είναι δυνατός και μπορεί να αντανακλά και σε διάφορα όργανα, νεύρα και ιστούς, κάνοντας δύσκολη την διάγνωση και τον εντοπισμό της αιτίας του πόνου».
Το συχνότερο ποσοστό εμφάνισης του πόνου είναι συνήθως μηχανικής αιτιολογίας. Δηλαδή, πόνος λόγω της αδυναμίας στήριξης του κορμού, της κύφωσης, πόνος που προέρχεται από καμπτική εργασία, από στρες, από τροχαία ή εργατικά ατυχήματα και άλλες ορθοπαιδικού τύπου αιτίες, όπως κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, που μπορεί να προκαλέσει μεσοπλεύριες νευραλγίες.
Επίσης η σπονδυλαρθρίτιδα και άλλες εκφυλιστικές αλλοιώσεις, όπως οστεόφυτα ή συνδεσμόφυτα και, φυσικά, μυϊκές κακώσεις, όπως θλάσεις μυών ή οστεοπορωτικά κατάγματα, αποτελούν σημαντικό ποσοστό της εμφάνισης πόνου στην ράχη, που αφορά στις μυοσκελετικές παθήσεις και κακώσεις, που είτε μπορεί να εμφανιστούν μεμονωμένα, είτε σε συνδυασμό.
Η ραχιαλγία, όμως, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν αφορά μόνο στο δομικό-μυοσυνδεσμικό-οστικό μέρος, σύμφωνα με τον Dr Γουδέβενο.
«Μπορεί να υποκρύπτει κάποιες σπλαγχνικές και οργανικές παθήσεις, οι οποίες πρέπει να διαγνωστούν, ώστε να μην παρασύρουν τον πάσχοντα σε άσκοπες αγωγές, χάνοντας, έτσι, πολύτιμο χρόνο για το πραγματικό οργανικό αίτιο», τονίζει ο ειδικός.
Οι παθήσεις που μπορεί να αντανακλούν στη ράχη μπορεί να είναι διάφορες, όπως καρδιοπάθειες, νεφροπάθειες, έλκος στομάχου, κακοήθειες, νεοπλάσματα, λοιμώξεις της σπονδυλικής στήλης ή ακόμη και κάποια αυτοάνοσα νοσήματα, όπως σπονδυλίτιδα, ρευματοειδής σπονδυλαρθρίτιδα κ.ά.
«Είναι σημαντικό για να καθορίσουμε και να διαφοροποιήσουμε ότι ο πόνος αφορά μόνο στο μυοσκελετικό σύστημα και πως δεν συνυπάρχει μια σοβαρότερη υποκείμενη πάθηση – κάκωση, θα πρέπει να έχει τεθεί διάγνωση μετά από λεπτομερή κλινική και εργαστηριακή αξιολόγηση από τους ειδικούς γιατρούς.
Εφόσον, λοιπόν, είναι μηχανικής αιτιολογίας και μόνο, τότε η ορθοπαιδική, η ρευματολογία και η φυσικοθεραπεία έχουν να προσφέρουν πολλά στην ανακούφιση ή στην εξάλειψή της», πρόσθεσε ο φυσικοθεραπευτής.
Οι κατηγορίες παθήσεων που αφορούν στην ραχιαλγία ορθοπαιδικά είναι:
• Η κύφωση - είτε λόγω κατασκευής, είτε λόγω στάσης, τόσο στα νέα παιδιά, όσο και στους ενήλικες και στους ηλικιωμένους.
• Η σπονδυλοαρθρίτιδα, συνήθως μετά τα 50.
• Τα λεγόμενα σύνδρομα υπέρχρησης σε μικρούς και μεγάλους, όπως οι εργασίες του σπιτιού, η συνεχής επαφή με τα PC στο γραφείο ή στο σπίτι, η άρση βάρους παρατεταμένα.
• Η έλλειψη άσκησης και αθλημάτων.
• Το υπερβολικό στρες και η κακή ψυχοσυναισθηματική κατάσταση.
• Οι μυϊκές θλάσεις ή κακώσεις μετά από ατυχήματα.
• Οι οστικές βλάβες, όπως οστεόφυτα ή κατάγματα, είτε οστεοπορωτικά, είτε τραυματικά.
• Η ρηχή αναπνοή, που δεν δίνει την δυνατότητα στην διαστολή του θώρακα.
• Οι κήλες μεσοσπονδυλίου δίσκου, με συνοδό μεσοπλεύρια νευραλγία.
• Ινομυαλγία.
«Η σύγχρονη φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση δίνει πολύ συχνά λύσεις στο πρόβλημα της ραχιαλγίας. Με ειδικό εξοπλισμό μπορεί να καταγράψει τη στάση, την κίνηση και την μορφολογία της σπονδυλικής στήλης, του κέντρου βάρους του σώματος, καθώς και την δύναμη και την αντοχή των βαθέων σταθεροποιών μυών της πλάτης, εντοπίζοντας τα «αδύνατα σημεία».
Έτσι μπορεί να σχηματιστεί ένα πρωτόκολλο εξατομικευμένης φυσικοθεραπείας, έχοντας πολύ σύντομα θεαματικά αποτελέσματα. Επίσης με ειδικές ασκήσεις - συμβουλές και οδηγίες μπορεί να διδάξει στον ασθενή την αυτοδιαχείριση του προβλήματός του», κατέληξε ο κ. Γιώργος Η. Γουδέβενος.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Πολύ ασφαλής είναι η χρήση της ιβουπροφαίνης για την αντιμετώπιση του πόνου όταν δεν υπερβαίνεται η συνιστώσα δόση (3 δισκία το 24ωρο), σύμφωνα με μεταναλύσεις και κλινικές έρευνες, που παρουσιάστηκαν σε σχετική διάλεξη στα πλαίσια του 30ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Γενικής Ιατρικής.
Το προφίλ Ασφάλειας/ανοχής της ιβουπροφαίνης, χορηγούμενο πάντα στους κατάλληλους ασθενείς σε OTC δόση και μέχρι 5 ημέρες, είναι συγκρίσιμο με αυτό της Παρακεταμόλης και του Placebo.
Συγκεκριμένα ανασκόπηση 15 διπλών τυφλών τυχαιοποιημένων κλινικών ερευνών στις οποίες έγινε σύγκριση ημερήσιας δόσης ιβουπροφαίνης 200-400 mg, παρακεταμόλης 650-1000 mg και placebo, έδειξε ότι η ιβουπροφαίνη είχε τις ίδιες ανεπιθύμητες δράσεις με το placebo. Όμοιος σχεδόν ήταν και ο αριθμός των ανεπιθυμήτων δράσεων σύμφωνα με επόμενη ανασκόπηση 8 διπλών τυφλών τυχαιοποιημένων κλινικών ερευνών, ανάμεσα και στην ημερήσια δόση ιβουπροφαίνης 800-1200mg και placebo.
Μια τρίτη ανασκόπηση 128 συγκριτικών διπλών τυφλών τυχαιοποιημένων κλινικών ερευνών με ιβουπροφαίνη και παρακεταμόλη, κατέδειξε ότι οι δύο ουσίες έχουν ισοδύναμο προφίλ ασφάλειας.
Ένα ακόμα σημαντικό συμπέρασμα /μήνυμα σύμφωνα με τον Καθηγητή Κλινικής Φαρμακολογίας και Δ/ντή του Εργαστηρίου Κλινικής Φαρμακολογίας κ. Δημήτρη Κούβελα, είναι το γεγονός ότι μελέτες έχουν δείξει χωρίς καμία αμφισβήτηση ότι παρόλο ότι η Ιβουπροφαίνη χρησιμοποιείται συχνά σε δόσεις της τάξης των 600 mg για οξύ άλγος, το μέγιστο αναλγητικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται στα 400 mg/dose.
Τέλος, ο καθηγητής τόνισε ότι ο Πρότυπος Κατάλογος Απαραίτητων Φαρμάκων για τον πόνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας περιλαμβάνει μόνο 3 φαρμακευτικές ουσίες, μία εκ των οποίων είναι η ιβουπροφαίνη.
Συμπερασματικά τα παραπάνω ευρήματα αποδεικνύουν ότι η ιβουπροφαίνη μπορεί να δοθεί από τον ιατρό πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ως αναλγητικό για αποτελεσματική και μακράς διάρκειας ανακούφιση απο τον καθημερινό πόνο, χωρίς συμβιβασμούς στην ασφάλεια.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Παρασκευή, 20 Απρίλιος 2018 13:34

Μύθοι και αλήθειες για τα σιδεράκια

Η σωστή και έγκαιρη αντιμετώπιση της κακής σύγκλεισης των δοντιών μόνο οφέλη έχει να προσφέρει στην υγεία. Αν τα ορθοδοντικά προβλήματα διορθωθούν εγκαίρως, μπορεί:
* Να αποφευχθούν τραύματα στα πρόσθια δόντια που προεξέχουν και μπορεί να σπάσουν.
* Να εξασφαλιστούν σωστές θέσεις στα δόντια, με αποτέλεσμα να είναι ευκολότερος ο καθαρισμός και να μειωθεί ο κίνδυνος τερηδόνας και ουλίτιδας.
* Να αναπτυχθούν σωστά τα οστά του προσώπου ώστε να επιτευχθεί σκελετική αρμονία.
* Να μειωθεί η ανάγκη για μελλοντικές εξαγωγές δοντιών.
* Να βελτιωθεί η μάσηση.
* Να βελτιωθούν τα προβλήματα στην ομιλία που οφείλονταν στην λανθασμένη θέση των δοντιών.
* Να βελτιωθεί η αισθητική του προσώπου και το αίσθημα ευεξίας, αφού ο ασθενής θα νιώσει καλύτερα για τον εαυτό του.
Με άλλα λόγια, «οι ορθοδοντικές θεραπείες δεν γίνονται κυρίως για αισθητικούς λόγους, όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά πρωτίστως για αναπτυξιακούς και λειτουργικούς», τονίζει η Δρ. Κατερίνα Δούμα-Μιχελάκη, DDS, PhD, ειδική Ορθοδοντικός Παιδιών & Ενηλίκων.
Οι ασθενείς, όμως, που πρόκειται να υποβληθούν σε ορθοδοντική θεραπεία συνήθως δεν ρωτούν μόνο για τα οφέλη της αλλά έχουν και πολλές άλλες απορίες. Η Δρ. Δούμα-Μιχελάκη δίνει τις απαντήσεις στα πιο συχνά ερωτήματά τους:

Θα πονάω όταν βάλω τα σιδεράκια;
Τα σιδεράκια τοποθετούνται στα δόντια με μια εντελώς ανώδυνη διαδικασία. Στη συνέχεια, μπορεί τις πρώτες 2-3 μέρες να υπάρξει κάποια μικρή, παροδική πίεση που υποχωρεί πολύ γρήγορα. Είναι μεγάλο λάθος να πιστεύει κανείς πως όσο πιο δυνατές είναι οι πιέσεις, τόσο ταχύτερα θα διορθώσουν το ορθοδοντικό πρόβλημα (το πολύ σφίξιμο όχι μόνο δεν επιταχύνει την θεραπεία αλλά μπορεί να βλάψει τα δόντια). Η ενόχληση των πρώτων ημερών υποχωρεί εύκολα με κοινά παυσίπονα (να λαμβάνονται με βάση τις οδηγίες του ορθοδοντικού). Οι ήπιες, βιολογικές δυνάμεις εξασφαλίζουν άρτιες ορθοδοντικές μετακινήσεις χωρίς προβλήματα σε δόντια και ιστούς.

Θα κάνουν σημάδια στα δόντια μου;
Τα σιδεράκια δεν κάνουν σημάδια στα δόντια καθώς η συγκόλλησή τους γίνεται με ειδικές ρητίνες, δηλαδή τα υλικά με τα οποία γίνονται τα λευκά σφραγίσματα. Παρ’όλα αυτά, αν δεν τηρούνται οι οδηγίες καθαρισμού, υπάρχει περίπτωση να παρατηρηθούν κηλίδες στο σημείο ανάμεσα στα σιδεράκια και τα ούλα, δηλαδή σε σημεία που δεν καθαρίζονται συστηματικά. Είναι σημαντικό να καθαρίζετε σχολαστικά τα δόντια σας τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα, χρησιμοποιώντας φθοριούχο οδοντόπαστα και οδοντικό νήμα. Είναι επίσης σημαντικό να μην καταναλώνετε συχνά γλυκά, οτιδήποτε περιέχει ζάχαρη, ανθρακούχα ροφήματα, φρουτοχυμούς και γενικότερα ροφήματα με χαμηλό pH στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα λάιτ αναψυκτικά και τα ισοτονικά ροφήματα. Προτιμότερο είναι να καταναλώνετε τέτοιου είδους προϊόντα σποραδικά, πάντοτε μαζί με τα κύρια γεύματα και όχι ως ενδιάμεσα σνακ, καθώς και να πίνετε κυρίως νερό στη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας.

Μπορεί να υποστούν βλάβη τα ούλα;
Όχι όταν ο ασθενής τηρεί τους κανόνες στοματικής υγιεινής και φροντίδας των ορθοδοντικών μηχανισμών. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να παρατηρηθεί κάποιο παροδικό κοκκίνισμα και ίσως λίγο πρήξιμο των ούλων, αλλά θα υποχωρήσει όταν ολοκληρωθεί η θεραπεία. Αν όμως ο ασθενής δεν καθαρίζει σωστά τα δόντια και τα σιδεράκια του, μπορεί να παρουσιάσει διόγκωση των ούλων, την γνωστή μας ουλίτιδα.

Θα αλλάξουν θέση τα δόντια μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας;
Μετά την ολοκλήρωση της ορθοδοντικής θεραπείας θα σας ζητηθεί να χρησιμοποιείτε για αρκετό καιρό (συνήθως για αρκετά χρόνια) κάποια συσκευή σταθεροποίησης (retainers) που σκοπό έχει τη διατήρηση του ορθοδοντικού αποτελέσματος. Είναι σημαντικό να χρησιμοποιήσετε αυτή τη συσκευή ακριβώς όπως συνέστησε ο ορθοδοντικός. Όταν ολοκληρωθεί και αυτό το στάδιο, μπορεί να υπάρξει κάποια μετακίνηση των δοντιών αλλά θα είναι μικρή. Πάντως πρέπει να ξέρετε ότι τα δόντια αλλάζουν θέση σε όλη τη διάρκεια της ζωής, ως αποτέλεσμα της φυσιολογικής εξελικτικής διαδικασίας του ανθρώπου.

Τι πιθανότητες υπάρχουν να αποτύχει η θεραπεία;
Μηδαμινές, αν γίνει σωστά. Το σωστό σχέδιο θεραπείας, οι άρτιοι ορθοδοντικοί μηχανισμοί και η σωστή συνεργασία εξασφαλίζουν, με απόλυτη βιολογική διαδικασία ένα άριστο αποτέλεσμα. Η ορθοδοντική είναι ίσως η μόνη θεραπευτική οντότητα που χωρίς καθόλου φάρμακα μπορεί να χαρίσει ένα υπέροχο, υγιές χαμόγελο σε μικρούς και μεγάλους!

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ο πρωκτικός πόνος είναι πολύ συνηθισμένος και συχνά η αιτία που τον προκαλεί υποδιαγιγνώσκεται, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η εκτίμηση δεν είναι έγκυρη. Παρότι σωστά υποθέτουν οι περισσότεροι ασθενείς, αλλά και ειδικοί, ότι το πιθανότερο είναι να οφείλεται σε αιμορροϊδοπάθεια, εντούτοις υπάρχουν πολλές άλλες παθήσεις που προκαλούν πρωκταλγία.
«Ο πόνος στον πρωκτό είναι ένα σύμπτωμα που δεν συζητείται από τους πάσχοντες, λόγω ντροπής. Συχνά η πληροφόρηση που υπάρχει για το θέμα είναι ελλιπής, δεδομένου ότι οι περισσότεροι τον αποδίδουν σε μια-δυο γνωστές παθήσεις. Η αλήθεια είναι ότι προκαλείται από διάφορες νόσους, μεταδιδόμενες και μη, που όλες όμως είναι ιάσιμες. Σπάνια μπορεί να οφείλεται σε καρκίνο, ο οποίος όμως επίσης θεραπεύεται όταν υπάρχει έγκυρη και έγκαιρη διάγνωση», μας εξηγεί ο διδάσκων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος - Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών - Ιατρικού Περιστερίου και Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής και παραθέτει τις αιτίες της πρωκταλγίας.
• Η ύπαρξη δερματικών παθήσεων, όπως ψωρίαση ή δερματίτιδα είναι αιτία πόνου. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνυπάρχει κνησμός ή αίσθημα καύσου. Για τη διάγνωση ενδεχομένως να απαιτηθεί βιοψία δέρματος, από τα αποτελέσματα της οποίας συχνά κρίνεται η θεραπεία. Η αντιμετώπισή τους έγκειται συνήθως στην εφαρμογή δερματικών αλοιφών.
• Κάποια μυκητιασική λοίμωξη ενδεχομένως να προκαλεί πόνο, ο οποίος είναι παρατεταμένος αλλά όχι ιδιαίτερα έντονος. Θεραπεύεται με φαρμακευτική αγωγή.
Στις δύο αυτές περιπτώσεις (δερματική πάθηση και μυκητιασική λοίμωξη) ο πόνος εμφανίζεται κατά το σκούπισμα της περιπρωκτικής περιοχής.
• Τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα του ορθού, όπως η γονόρροια, τα χλαμύδια ή ο έρπης αποτελούν επίσης αιτίες πόνου. Ενώ μερικές από αυτές τις λοιμώξεις είναι αποτέλεσμα εξάπλωσης από τη λοίμωξη των γεννητικών οργάνων, οι περισσότερες προέρχονται από την πρωκτική επαφή. Ο πόνος δεν προκύπτει πάντα κατά την αφόδευση. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν μικρές αιμορραγίες του πρωκτού ή κνησμό. Η θεραπεία περιλαμβάνει τοπικά ή από του στόματος φάρμακα.
• Ο μυϊκός σπασμός, μπορεί να προκαλέσει πολύ οξύ πόνο που συχνά υποχωρεί γρήγορα.
• Η αιμορροϊδοπάθεια είναι ο συχνότερος λόγος πόνου στον πρωκτό και ιδιαίτερα όταν έχει προκύψει θρόμβωση. Εάν ο θρόμβος είναι μεγάλος, τότε ο πόνος μπορεί να υφίσταται κατά την αφόδευση, κατά την κίνηση, αλλά ακόμα και όταν ο ασθενής απλώς κάθεται. Ο θρόμβος μπορεί εμφανιστεί ξαφνικά, να επιδεινωθεί τις 2 πρώτες ημέρες και κατόπιν να μειωθεί. Η αιμορραγία συνυπάρχει τις περισσότερες φορές. Η θεραπεία είναι είτε συντηρητική είτε χειρουργική. Η καθοδηγούμενη με υπέρηχο απολίνωση των αιμορροϊδικών αρτηριών αποτελεί την πλέον αξιόπιστη μέθοδο, που χωρίς αναισθησία θεραπεύει μόνιμα την πάθηση σε 30 λεπτά!
• Η πρωκτική ραγάδα, προκαλεί οξύ, αιχμηρό πόνο που προκύπτει κατά την αφόδευση. Μπορεί να συνυπάρχει μυϊκός σπασμός, οπότε ο πόνος μπορεί να είναι παρατεταμένος. Η ραγάδα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μικρό σχίσιμο στον βλεννογόνο του πρωκτικού καναλιού και η θεραπεία της τις περισσότερες φορές δεν είναι χειρουργική, αλλά αφορά στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας που συνήθως τις προκαλεί, είτε διατροφικά είτε με μη συνταγογραφούμενα φάρμακα. Για τις χρόνιες ραγάδες συστήνεται χειρουργική επέμβαση, λόγω αδυναμίας των συντηρητικών μεθόδων. Η χρήση Laser ή R-F από εξειδικευμένο χειρουργό επιτρέπει την αναίμακτη και ανώδυνη αντιμετώπιση τους.
• Πόνο μπορεί να προκαλέσει κι ένα απόστημα (δηλαδή μια μολυσμένη κοιλότητα γεμάτη με πύον κοντά στον πρωκτό ή το ορθό) που οφείλεται σε βακτηριακή λοίμωξη. Σ’ αυτήν την περίπτωση ο πόνος είναι συνεχής και συνοδεύεται συχνά από πυρετό και νυχτερινές εφιδρώσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αντιμετωπίζεται με χειρουργική επέμβαση.
• Ένα αθεράπευτο απόστημα μπορεί να οδηγήσει σε δημιουργία πρωκτικού συριγγίου, το οποίο είναι ένα “τούνελ” μεταξύ του ορθού και του δέρματος. Σύμπτωμα αυτού είναι ο πόνος. Αιτία δημιουργίας του είναι κυρίως η φλεγμονή και η απόφραξη του εκφορητικού πόρου των περιπρωκτικών αδένων. «Η χειρουργική επέμβαση είναι η μόνη επιλογή για τη θεραπεία του. Η ενδοσκοπική θεραπεία (VAAFT), προσφέρει ασφάλεια, εξασφαλίζει την έλλειψη μετεγχειρητικού πόνου, δεν απαιτεί νοσηλεία και προσφέρει μόνιμα αποτελέσματα», επισημαίνει ο Δρ. Ξιάρχος.
• Το πρωκτικό έλκος, ένα είδος επώδυνης ή ερεθισμένης περιοχής, μπορεί να είναι οδυνηρό και να δημιουργήσει λοίμωξη. Ενδεχομένως να προκύψει από σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, κνησμό και από ορισμένα φάρμακα. Άλλες πιθανές αιτίες είναι η νόσος του Crohn και οι χρόνιες ραγάδες. Η θεραπεία εξαρτάται από τη σοβαρότητα της κατάστασης και ξεκινά από την αντιμετώπιση της αιτίας που προκαλεί το έλκος και τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής. Η χειρουργική επέμβαση συστήνεται σε περίπτωση αποτυχίας των παραπάνω και είναι απολύτως αποτελεσματική.
• Ο καρκίνος είναι η πιο σοβαρή αιτία πόνου, ο οποίος προοδευτικά χειροτερεύει και συνοδεύεται συνήθως από αιμορραγία και παρουσία όγκου. Χρήζει άμεσης διάγνωσης και θεραπείας, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει χημειοθεραπεία, ακτινοβολία και / ή χειρουργική επέμβαση.

Όταν ο πόνος εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της αφόδευσης και παύει μετά απ’ αυτή, οι πιθανότερες αιτίες είναι οι αιμορροΐδες και οι πρωκτικές ραγάδες. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που μπορεί ο ασθενής να εξακολουθήσει να πονάει, λόγω μυϊκού σπασμού.
Όταν η υφιστάμενη πάθηση είναι απόστημα, λοίμωξη, θρομβωμένη αιμορροΐδα ή κακοήθης όγκος, τότε ο πόνος είναι συνεχής, ενώ ο προοδευτικός πόνος παραπέμπει σε θρομβωμένη αιμορροΐδα. Ο αφόρητος πόνος που προκαλεί στον ασθενή αδυναμία ακόμα και να καθίσει συχνότερα αποδίδεται σε απόστημα, μυϊκό σπασμό ή καρκίνο.
Όπως τονίζει ο Δρ. Ξιάρχος, η ιατρική διάγνωση είναι απαραίτητη σε κάθε περίπτωση, ωστόσο ο πρωκτικός πόνος που δεν υποχωρεί μετά τη λήψη αναλγητικών και εμμένει για περισσότερο από 24 ώρες πρέπει να διερευνηθεί άμεσα. Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκειά του τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να οφείλεται σε πιο σοβαρή πάθηση.
Υπάρχουν ορισμένα σημεία που η εστίαση σ’ αυτά προφυλάσσει αλλά και θεραπεύει. Για παράδειγμα η αποφυγή της δυσκοιλιότητας, με μια διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες, και η επαρκής ενυδάτωση του οργανισμού μπορεί τόσο να προλάβει όσο και να θεραπεύσει την κύρια αιτία πολλών από τις προαναφερόμενες παθήσεις και να απαλύνει τον πόνο. Επίσης, η καθαριότητα (όχι υπερβολική) και η αποφυγή υγρασίας στην περιοχή λειτουργεί κατευναστικά. Τέλος, σημαντική είναι η αποφυγή τραυματισμών της περιοχής και χρήσης ακατάλληλων σαπουνιών.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW
Σελίδα 1 από 3

Ακολουθήστε μας στα Social Media

bannerT14