Η “κατάθλιψη” των εορτών ή αλλιώς Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή είναι η μελαγχολία που καταλαμβάνει τον έναν στους έξι ανθρώπους κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, σύμφωνα με τους ειδικούς, η κατάσταση αυτή είναι περαστική, ωστόσο αν διαρκέσει περισσότερο μπορεί να εξελιχθεί σε Καταθλιπτική Διαταραχή.
“Ένα καταθλιπτικό επεισόδιο τις ημέρες των εορτών είναι αρκετά συνηθισμένο όταν κρατήσει μία ή δύο ημέρες και το ξεπεράσουμε μετά από λίγο. Εάν εγκατασταθεί, όμως, ως πρόβλημα και εξελιχθεί σε Καταθλιπτική Διαταραχή μπορεί να διαρκέσει πάνω από έξι μήνες”, εξηγεί ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, BSc MSc (Health) University of Central Lancashire, μέλος της British Psychological Society, διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ.
Σύμφωνα με τον ειδικό, δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις των ατόμων που μπορεί να αντιμετωπίσουν ακόμη πιο σοβαρές συνέπειες: “Ανάλογα με την προσωπική ιστορία του κάθε ανθρώπου, υπάρχει ο κίνδυνος το 1/5 από τα άτομα που θα εμφανίσουν καταθλιπτικό επεισόδιο στις γιορτές, δηλαδή περίπου οι τρεις στους 100 ανθρώπους τελικά, να υποτροπιάσουν πολύ άσχημα και να έχουν πολύ στενάχωρες παρενέργειες στις σχέσεις τους και στην εργασία, ως συνέπεια των απωλειών που θα υποστούν μέσα στην περίοδο της κατάθλιψης”, συμπληρώνει ο κ. Παπαγεωργίου.

Η “κρίση” των εορτών
Ως “κρίση των εορτών” ή πιο σωστά Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή (με το χαρακτηριστικό ακρωνύμιο SAD -Seasonal Affective Disorder) περιγράφουμε τα συναισθήματα έντονης λύπης, που παρατηρούνται σε συγκεκριμένες εποχές του χρόνου και κυρίως τον χειμώνα, ο οποίος περιλαμβάνει και τις διακοπές των Χριστουγέννων. Ο Διευθυντής της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ επισημαίνει ότι η περιγραφή αυτού του φαινομένου ξεκίνησε αρχικά από τις Βόρειες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, όπου η αλλαγή του ηλιακού φωτός τον χειμώνα είναι σημαντική: “Η ελλιπής ηλιακή ακτινοβολία ενοχοποιείται για την μείωση της διάθεσης, καθώς και την άνοδο των αυτοκτονιών. Αυτό πράγματι συμβαίνει. Όμως σε νότιες χώρες, όπως η Ελλάδα, αυτό το φαινόμενο δεν είναι και πολύ έντονο”, επισημαίνει ο κ. Παπαγεωργίου.
Η Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή περιλαμβάνει μια παλέτα αρνητικών συναισθημάτων, σε σκούρο φόντο: δυσθυμία και κούραση, νεύρα στο ζενίθ - διάθεση στο ναδίρ, δυσκολία να ανταποκριθεί κανείς στην καθημερινότητα, έχοντας την μόνιμη αίσθηση ότι οι υποχρεώσεις γύρω του γίνονται όλο και πιο βαριές.
Συγκεκριμένα, η SAD εμφανίζεται με τα παρακάτω συμπτώματα:
• Συναισθήματα ενοχής, απελπισίας, αναξιότητας
• Το άτομο δεν μπορεί να απολαύσει τις εορταστικές δραστηριότητες
• Υποφέρει από αναβλητικότητα, απόσπαση προσοχής και δυσκολία εστίασης
• Υποφέρει από Θυμό. (Ενώ ο θυμός δεν είναι ένα "παραδοσιακό" σύμπτωμα της κατάθλιψης, ορισμένα άτομα με SAD εμφανίζουν θυμό και ευερεθιστότητα Αυτό το σύμπτωμα εμφανίζεται περισσότερο στους άνδρες)
• Αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου. Μπορεί να δυσκολεύεται κάποιος να κοιμηθεί, ή να κοιμάται περισσότερο κατά τη διάρκεια της ημέρας, νοιώθοντας συνεχώς κουρασμένος.
• Αλλαγές στο βάρος ή τις διατροφικές συνήθειες (διάθεση για κατανάλωση γλυκών)
• Αδυναμία να αντέξει κανείς το άγχος της καθημερινότητας
“Παρότι είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο”, τονίζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, “μας φαίνεται πάντα παράδοξο, διότι σε αυτές τις περιόδους υποτίθεται ότι αναμένουμε να είμαστε χαρούμενοι. Έχουμε μια εσωτερική προσδοκία (η οποία μας “επιβάλλεται” από την κοινωνία) να περάσουμε καλά, να αισθανόμαστε καλά, να χαρούμε, κι όσο αυτή η προσδοκία δεν γίνεται πραγματικότητα, τόσο το αίσθημα της κατάθλιψης μέσα μας γίνεται ισχυρότερο και φουντώνει”, συμπληρώνει.

Όταν η εποχική κατάθλιψη γίνεται...μόνιμη
Η μελαγχολία των εορτών δεν είναι απίθανο να εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό κι αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως σε ανθρώπους που έχουν υπόβαθρο ψυχικών νόσων ή πρόβλημα διαταραχής προσωπικότητας. Η εποχική, όπως και η μείζων κατάθλιψη ξεκινούν σχεδόν πάντα με ένα καταθλιπτικό επεισόδιο -συνήθως ξαφνικό- και μοιάζουν στα συμπτώματα τους. Η διάρκεια, όμως, είναι αυτή που καθορίζει το είδος και τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Η εποχική διαρκεί μόνο κατά τη διάρκεια των διακοπών και όσο βρισκόμαστε έξω από το πλαίσιο της καθημερινής ρουτίνας και των υποχρεώσεών μας. “Εκτός από βάρος, οι υποχρεώσεις και η εργασία μας είναι για εμάς μια άμυνα ενάντια στην απώλεια, αφού μας κρατά μέσα σε ένα κανονιστικό και σωτήριο πλαίσιο συναισθημάτων”, εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου και συνεχίζει: “Ένα επεισόδιο κατάθλιψης, όμως, μπορεί να διαρκέσει και τότε θα μας φέρει μπροστά σε συναισθήματα πιο βαθιά, όπως, π.χ. ότι είμαστε ανάξιοι να πάρουμε χαρά, να νοιώσουμε όμορφα ή να εισπράξουμε αναγνώριση. Αυτά τα συμπτώματα της “ανηδονίας”, όπου αρνούμαστε να προσφέρουμε και να λάβουμε ικανοποίηση, ίσως μας εισάγουν σταδιακά σε μία κατάσταση, η οποία μπορεί να περιγραφεί ως “λήθαργος διαρκείας”, δηλαδή κατάθλιψη.
Τα συμπτώματα της εποχικής κατάθλιψης, εάν συνεχιστούν και μετά τη λήξη της εορταστικής περιόδου και εμφανιστούν ακόμα και αυτοκτονικές σκέψεις, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά την περίπτωση να αναζητήσουμε εγκαίρως τη βοήθεια κάποιου ειδικού.
Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει το άτομο που υποφέρει;
Βοήθεια μπορεί να χρειαστεί το άτομο όταν διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να αδράξει τις ευκαιρίες που προσφέρει η ζωή για διασκέδαση και αναψυχή, όταν το άτομο διαπιστώσει ότι δεν είναι ικανό να ζήσει χαρούμενα. “Η φράση κλειδί είναι “ικανός” να ζήσει χαρούμενα”, τονίζει ο Διευθυντής της Ψυχικής Φροντίδας και εξηγεί: “Όλοι υποτίθεται θέλουμε από την γέννησή μας να ζήσουμε χαρούμενη ζωή όμως, δυστυχώς, αυτό δεν το διατηρούμε όλοι μετά τη βρεφική ηλικία. Σε αρκετούς ανθρώπους αυτό το αίσθημα επανέρχεται μόνο μετά από την ψυχοθεραπεία”, καταλήγει.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Πάνω από το 1% του πληθυσμού ταλαιπωρείται από αγοραφοβία, μία αγχώδη διαταραχή που προκαλεί στο άτομο άρνηση να βρίσκεται σε δημόσιους χώρους, στους οποίους συνωστίζονται πολλά άτομα, νιώθοντας ότι δεν υπάρχει δυνατότητα έγκαιρης διαφυγής. Σύμφωνα με μελέτες, το 67% των ασθενών, δηλαδή οι 2 στους 3, που πάσχουν από αγοραφοβία είναι γυναίκες.
Η διαταραχή αυτή μπορεί να εμφανιστεί απότομα ή να εγκατασταθεί σταδιακά. Τα συμπτώματα αρχίζουν εμφανίζονται συνήθως στο τέλος της εφηβείας ή μεταξύ 30 και 40 ετών. Πολύ συχνά συνδέεται, επίσης, με την εμφάνιση έντονου άγχους και κρίσεων πανικού.
“Αυτό που εξελίσσεται σε αγοραφοβία είναι η αρχική ανησυχία πως εάν ξανασυμβεί μία κρίση πανικού και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, το άτομο θα βρεθεί εκεί ανήμπορο και εκτεθειμένο ανάμεσα σε ξένους που θα το περιτριγυρίζουν και θα το “κοιτάζουν” με περιφρόνηση για την κατάστασή του”, τονίζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, BSc MSc (Health) University of Central Lancashire, μέλος της British Psychological Society, διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ. “Μία ακόμη σκέψη που προκαλεί τρόμο” συμπληρώνει ο κ. Παπαγεωργίου, “είναι η σκέψη ότι τη δύσκολη στιγμή της κρίσης δεν θα υπάρχει κάποιο κατάλληλο πρόσωπο να βοηθήσει”.
Τα συνήθη συμπτώματα της κρίσης πανικού, όπως απελπισία, τρόμος, μούδιασμα, ναυτία, πόνος στην καρδιά και δυσκολία στην αναπνοή, μπορεί ενώπιον “ξένων ανθρώπων” να γίνουν τόσο έντονα, ώστε το άτομο να μην μπορεί καν να αναπνεύσει. Ο Διευθυντής της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ περιγράφει το χαρακτηριστικό σύμπτωμα της “ασφυξίας” που αισθάνεται κάποιος, ο οποίος βιώνει ένα επεισόδιο πανικού: “Είναι τόσο έντονο ψυχικό φαινόμενο, που μπορεί να μπλοκάρει την αυτόματη λειτουργία της ανάσας. Οι πνεύμονες και το στέρνο του ατόμου είναι σαν να έχουν “μπλοκάρει” και δεν υπακούν στην εσωτερική εντολή “ανάσανε, ανάσανε”. Αυτό το φαινόμενο, που είναι εξαιρετικά δυσάρεστο και κρατάει πολλά δευτερόλεπτα συνήθως, φοβίζει πολύ κάποιους ανθρώπους. Τόσο πολύ, που ο φόβος ότι θα ξανασυμβεί καταλήγει εντονότερος και από τον αρχικό φόβο”.

Αγοραφοβία και απομόνωση
Οι τραυματικές εμπειρίες που έχουν βιώσει οι άνθρωποι που πάσχουν από διαταραχή πανικού, τους κάνουν επιφυλακτικούς στις δημόσιες συναναστροφές. Ο έντονος φόβος πως η κρίση θα ξανάρθει απροειδοποίητα, τους κάνει να αποφεύγουν την δραστηριοποίηση, ώστε να μειώσουν τον κίνδυνο να ξανασυμβεί. “Με άλλα λόγια, επιλέγω να απομονωθώ, να κλειστώ στον εαυτό μου, να σχετίζομαι λιγότερο έως καθόλου”, εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου και συμπληρώνει: “Στην ουσία είναι ένας κύκλος, ένας βρόχος, ένα loop αυτοκαταστροφής, όπου αυτό που φοβάσαι – συμβαίνει, κι αφού συμβαίνει, φοβάσαι περισσότερο”, συμπληρώνει.
Τότε το άτομο δυσκολεύεται να αφήσει το σπίτι του, ή όταν το κάνει νιώθει δυσφορία. Σε εξαιρετικά ακραίες περιπτώσεις μπορεί να επιλέξει να μην βγαίνει καθόλου. Ο κ. Παπαγεωργίου διευκρινίζει ότι πολύ συχνά ορισμένοι δεν συνειδητοποιούν αυτή τη συμπεριφορά: “Επειδή η αγοραφοβία είναι βαρύ συναίσθημα, ως ανημπόρια, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το παραδέχονται συνειδητά ότι τους συμβαίνει. Απλώς δηλώνουν πως ...βαριούνται ή ότι ...δεν έχουν όρεξη ή ότι ...δεν έχουν κίνητρο για να βγουν έξω. Οι άνθρωποι αυτοί φοβούνται ακόμη και την συνειδητή αντίληψη και παραδοχή του φόβου. Ως αποτέλεσμα, συχνά χρειάζονται πολλές συναντήσεις με τον ειδικό, ακόμη και μήνες, έως ότου μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν αυτό που τους συμβαίνει. Χρειάζονται φροντίδα για να αποκτήσουν και πάλι εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τη ζωή”.

Όταν η αγοραφοβία χτυπά...
Ο κ. Παπαγεωργίου θυμάται μια χαρακτηριστική περίπτωση θεραπευομένης, που κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στο αμφιθέατρο ενός νοσοκομείου κατελήφθη από ξαφνικό κοινωνικό φόβο, ο οποίος εκδηλώθηκε με μια κρίση πανικού: “΄Ένιωσε να “χάνεται” από τον χώρο, σαν να εξαϋλώνεται, να εξατμίζεται στον αέρα. Όπως μου περιέγραψε την εμπειρία της αργότερα, είχε την αίσθηση πως “πεθαίνει”, ένα πολύ βίαιο αίσθημα. Νόμιζε ότι χάνει τον έλεγχο των πράξεων, των κινήσεών της και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με λόγια. Είχε έντονη ταχυκαρδία, ενώ αισθανόταν ότι άκουγε τους ήχους της καρδιάς της με τα ίδια της τα αυτιά”.
Η εμπειρία -όπως την περιέγραψε η ασθενής- ήταν σχεδόν απόκοσμη, επισημαίνει ο ειδικός: “Είχε ένα γενικό αίσθημα μιας έντονης αλλά και απροσδιόριστης καταστροφής, σαν μία θεομηνία έξω να συνέβαινε, ή σεισμός, κάτι που ήταν πολύ έντονο και ήθελε να φύγει από τον χώρο, όμως δεν την υπάκουαν τα πόδια της. Όταν στην προσπάθειά της να αναπνεύσει δεν τα κατάφερνε, η κατάσταση γινόταν ολοένα και πιο επώδυνη. Τελικά λιποθύμησε και κατόρθωσε να επανέλθει μόνο όταν ο διπλανός της της έδωσε ένα-δυο έντονα χαστούκια”.

Τρόποι αυτοβοήθειας στην Αγοραφοβία
Πέρα από την διερεύνηση των παραγόντων πυροδότησης του “φόβου”, όμως, σημαντικό “εργαλείο” για τον ειδικό ψυχικής υγείας ώστε να βοηθήσει το άτομο που υποφέρει από Αγοραφοβία και Αγχώδη Διαταραχή είναι να του διδάξει τρόπους αυτοδιαχείρισης του προβλήματος του. Ο κ. Παπαγεωργίου υποστηρίζει ότι βασική βοήθεια προς το άτομο, αποτελεί η επίγνωση ότι το πρόβλημα το προκαλεί ο ίδιος στον εαυτό του: “Προκαλούν κάπως από μόνοι τους την κρίση πανικού. Κι αυτό γιατί λόγω άγχους ανασαίνουν γρήγορα και με βαθιές ανάσες και τότε παθαίνουν αυτό που λέγεται Υπεραερισμός, εξαιτίας του οποίου το αυξημένο ποσοστό οξυγόνου στο αίμα πυροδοτεί την κρίση”, εξηγεί.
Φροντίδα στο σπίτι σε άτομα που πάσχουν από Αγοραφοβία
Οι υπηρεσίες Ψυχικής Φροντίδας, (psychikifrontida.gr) διαθέτουν εξειδικευμένους επιστήμονες που παρέχουν συνεδρίες στο σπίτι του θεραπευόμενου, στην περίπτωση που ο ίδιος δηλώνει απροθυμία ή ακόμη και αδυναμία να επισκεφθεί το γραφείο του ειδικού.
“Σ' αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων ασφαλώς και μπορούμε να παρέχουμε την πιο κατάλληλη βοήθεια”, τονίζει ο κ. Παπαγεωργίου σημειώνοντας πως “υπάρχουν μάλιστα και αυξανόμενα αιτήματα από τους ίδιους τους ανθρώπους που ζητούν τη βοήθειά μας. Αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια, καθώς η “κοινωνική επανένταξή τους” γίνεται σταδιακά, χωρίς να βιάζουμε τις καταστάσεις, όταν και εφ'όσον με τη βοήθειά μας νιώσουν οι ίδιοι έτοιμοι και κοινωνικοποιηθούν ξανά”, καταλήγει ο ειδικός.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, ένας στους τριάντα Ευρωπαίους υποφέρει από Διαταραχή Πανικού, ενώ ένας στους δέκα έχει βιώσει κρίση πανικού, έστω και μία φορά στη ζωή του. Τα νούμερα αποδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος. “Είναι σημαντικά τα νούμερα αυτά στον γενικό πληθυσμό, ενώ οι γυναίκες φαίνεται ότι πάσχουν περισσότερο, αφού το ποσοστό τους εμφανίζεται διπλάσιο από αυτό των ανδρών”, τονίζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, Msc, Bsc, University of Central Lancashire, μέλος της British Psychological Society, διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στη ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ.

“Συνοψίζοντας τα νούμερα, έχει διαπιστωθεί ότι σε κάθε ενενήντα ανθρώπους στον γενικό πληθυσμό, υπάρχουν δύο γυναίκες και ένας άνδρας που υποφέρει από εγκατεστημένη διαταραχή πανικού”, σημειώνει.
Τι προκαλεί, όμως, αυτά τα συμπτώματα; Το άγχος και ο φόβος. Δύο διαφορετικά, αλλά στην πραγματικότητα πολύ κοντινά συναισθήματα. Στην ακραία έκφανσή τους -κι όταν πλέον δεν ελέγχονται από το άτομο που τα βιώνει- ενδέχεται να εκφραστούν με πολύ έντονα ψυχοσωματικά συμπτώματα, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν “κρίση ή προσβολή πανικού.
Όταν το Άγχος και ο Φόβος μετατρέπονται σε Πανικό
“Το άγχος από μόνο του είναι μία λέξη που περιγράφει τον φόβο για κάτι”, επισημαίνει ο κ. Παπαγεωργίου και συνεχίζει: “Καταρχήν πρέπει να τονίσουμε πως Φόβος και Άγχος μας βοηθούν να προσαρμοστούμε σε εξωτερικές συνθήκες και να αντιδράσουμε καλύτερα σε αυτές. Ο Φόβος μας προστατεύει από κινδύνους, ενώ το Άγχος μας πάει σε ένα επίπεδο υψηλής ψυχικής λειτουργίας, όταν αυτό είναι όντως χρήσιμο για τη ζωή μας”.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν το άγχος και ο φόβος αποκτούν δυσανάλογα μεγάλη σημασία στη ζωή μας, σε σχέση με την πρόκληση ή την απειλή εναντίον μας; “Στην περίπτωση αυτή παρατηρείται μέσα μας μία δυσλειτουργία του κυκλώματος του φόβου”, εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου. “Είναι σαν το σύστημα που παράγει τον φόβο να μη λειτουργεί σωστά και να μας στέλνει έναν “ξαφνικό δυνατό φόβο”, τον οποίο βιώνουμε στιγμές όπου στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ορατός κίνδυνος γύρω μας”, αναφέρει χαρακτηριστικά.
Πως εμφανίζεται η κρίση πανικού (προσβολή πανικού)
Σε μελέτη του 1989 ζητήθηκε από ανυποψίαστους εθελοντές, οι οποίοι συμμετείχαν σε πείραμα -που υποτίθεται ότι αφορούσε τις τηλεπικοινωνίες- να δεχθούν να παραμείνουν για λίγα λεπτά σε κλειστό τηλεφωνικό θάλαμο. Ξαφνικά οι υπεύθυνοι τους δήλωσαν, ότι θα κόψουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα την παροχή οξυγόνου. Αμέσως μετά την ανακοίνωση, περιέργως, οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες παρουσίασαν κρίση πανικού, με αναφορές ασφυξίας, παρ'ότι στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε διακοπή του αέρα. “Μόνο στο άκουσμα της είδησης προκλήθηκε άμεση βιολογική αντίδραση. Βλέπετε, η κρίση πανικού, ως ψυχικό φαινόμενο είναι τόσο ισχυρό, που ξεπερνά τη λογική ακόμη και των πολύ έξυπνων ανθρώπων”, σχολιάζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου.
Το ψυχικό επεισόδιο της κρίσης πανικού, ή αλλιώς προσβολής πανικού (panic attack), χαρακτηρίζεται από τα εξής συμπτώματα:
• Επιτάχυνση των καρδιακών παλμών (ταχυκαρδία)
• Αίσθημα εφίδρωσης και θέρμης (αυτό που λέμε “φούντωμα”)
• Αίσθημα επερχόμενης ναυτίας (αναγούλας) και ζαλάδες
• Έντονη δύσπνοια, που μπορεί να γίνει οδυνηρά αυξημένη σε σημείο ασφυξίας
• Αποπροσωποποίηση
“Η αποπροσωποποίηση, εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου, ένα οδυνηρό αίσθημα για το άτομο, το οποίο εκείνη την ώρα αισθάνεται ότι ο κόσμος είναι εξωπραγματικός, παράξενος, αταίριαστος, σχεδόν εξωγήινος. Παρατηρεί το φαινόμενο σαν να είναι κάτι “έξω από αυτό”, είτε κοιτώντας τα χέρια και τα πόδια του σαν να μην του ανήκουν, είτε βλέποντας το είδωλό του σε καθρέφτη χωρίς να αναγνωρίζει τον εαυτό του. Η προσβολή πανικού μπορεί να διαρκέσει λίγο, έως δέκα λεπτά, όμως για αυτόν που την βιώνει, φαίνεται “αιώνας”, τονίζει ο διευθυντής της “ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ”, ο οποίος υποστηρίζει ότι το 90% των ατόμων σε κρίση πανικού, βιώνει τραγικά συναισθήματα, όπως ότι ίσως πεθαίνει, ή ότι ίσως τρελαίνεται.
Όταν η κρίση πανικού συγχέεται με άλλα προβλήματα υγείας
Πολύ συχνά η κρίση πανικού συνδέεται εσφαλμένα με άλλες διαταραχές ή παθολογικά προβλήματα, με αποτέλεσμα η διάγνωση να αργήσει πολύ, ακόμη και χρόνια. Συχνά συγχέεται με την τυχαία εμφάνιση ενός έντονου φόβου, με ένα επεισόδιο υστερίας ή μια κρίση μανίας. Πολύ συχνά, ακόμα και με κάποιο αναπνευστικό, νευρολογικό ή καρδιακό επεισόδιο (κυρίως όταν υπάρχει ιστορικό). “Χαρακτηριστικό παράδειγμα, λέει ο κ. Παπαγεωργίου, ένας 38χρονος, ο οποίος κατέληξε με ασθενοφόρο στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο. Εισήχθη με συμπτώματα εμφράγματος, ενώ μετά τις καρδιολογικές εξετάσεις αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για κρίση πανικού. Του συνέβη την εποχή του διαζυγίου του, το οποίο σηματοδοτούσε την αποχώρησή του από τη συζυγική στέγη και τον αποχωρισμό του από τα παιδιά του”.
Ο κ. Παπαγεωργίου μας δίνει ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα: “Θυμάμαι την περίπτωση μιας θεραπευόμενης, της οποίας η μητέρα και η γιαγιά έπασχαν από υπέρταση κι είχαν χάσει τη ζωή τους από έμφραγμα. Η γυναίκα έπασχε από υπέρταση κι είχε αποκτήσει τη βεβαιότητα ότι κάποια στιγμή θα υποστεί και η ίδια έμφραγμα, παρά το γεγονός ότι οι καρδιολογικές εξετάσεις της ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων. Η αγωνία της πυροδοτούσε κρίσεις πανικού, ενώ η ίδια νόμιζε ότι πάθαινε έμφραγμα του μυοκαρδίου”.
Η διάγνωση χρειάζεται μεγάλη προσοχή αλλά και εμπειρία, ώστε ο ειδικός να καταλήξει με βεβαιότητα ότι τα συμπτώματα αφορούν πράγματι μία κρίση πανικού. Για να προσφέρει βοήθεια στον πάσχοντα, θα πρέπει στη συνέχεια να εντοπίσει ποιοι είναι οι παράγοντες που πυροδοτούν την εμφάνισή της.
Φροντίδα στο σπίτι στις κρίσεις πανικού. Υπάρχουν πλεονεκτήματα;
'Όταν καταλήγει το άτομο στον ειδικό, η οξεία κρίση έχει συνήθως ξεσπάσει και ολοκληρωθεί, οπότε ο χρόνος της κλινικής παρατήρησης έχει παρέλθει. Επίσης, είναι πολύ συχνό το φαινόμενο, ο ασθενής κατά τη διάρκεια -ή λίγο μετά την κρίση- να μην νοιώθει ασφάλεια να κυκλοφορήσει εκτός του σπιτιού του. “Η συνηθισμένη διάρκεια του δευτερογενούς φόβου -ως υπολειμματικό αίσθημα μετά μία κρίση πανικού- συχνά κρατάει περισσότερο από ένα μήνα” καταλήγει ο ειδικός και προσθέτει ότι "για αρκετούς ανθρώπους η κατάσταση αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη στον χειρισμό της. Οπότε πολλοί χρειάζονται βοήθεια και μάλιστα την ζητούν αυξανόμενα στις ασφαλέστερες συνθήκες του σπιτιού τους κι όχι στο γραφείο του ειδικού”.
Οι υπηρεσίες “Ψυχικής Φροντίδας” (psychikifrontida.gr) παρέχουν εξειδικευμένη φροντίδα στο σπίτι, με συνεδρίες στον προσωπικό χώρο του θεραπευόμενου και όχι στον επαγγελματικό χώρο του ειδικού. Οι υπηρεσίες αυτές απευθύνονται, τόσο σε άτομα που έχουν δυσκολίες πρόσβασης σε δομές ψυχικής υγείας (π.χ. πάσχουν από φυσικές αναπηρίες ή ψυχικά νοσήματα που εμποδίζουν τη μετακίνηση), όσο και σε πολυάσχολα άτομα που θέλουν να εξοικονομήσουν πολύτιμο χρόνο.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ακολουθήστε μας στα Social Media

bannerT14