Η οστεοαρθρίτιδα είναι κάτι που σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αναμένουν ότι θα εκδηλώσουν με το πέρασμα του χρόνου. Ήδη πάσχουν από αυτήν περισσότεροι από ένας στους δέκα Έλληνες και ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τις προσεχείς δεκαετίες.Αν και η συχνότητα της οστεοαρθρίτιδας αυξάνεται με την ηλικία, αυτό δεν σημαίνει ότι την εκδηλώνουν μόνο ηλικιωμένοι. Με την εξάπλωση της παχυσαρκίας ολοένα περισσότεροι 30άρηδες ή και 20άρηδες παρουσιάζουν αρθριτικές βλάβες, ιδιαίτερα στα γόνατά τους, και κάποιοι αναγκάζονται να υποβληθούν σε εγχείρηση (αρθροπλαστική γόνατος) για να αντικαταστήσουν την φθαρμένη άρθρωση.
Πριν γίνει αυτό, όμως, οι αρθριτικές βλάβες έχουν μειώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής τους. «Η οστεοαρθρίτιδα εξ ορισμού είναι μία κατάσταση που προκαλεί φλεγμονή και πόνο στις αρθρώσεις, και σχεδόν μοιραία οι πάσχοντες περιορίζουν την κινητικότητά τους για να μην πονάνε», λέει ο φυσικοθεραπευτής-χειροθεραπευτής Γιώργος Κακαβάς, από το Fysiotek Sports and Spine Lab (www.fysiotek.gr). «Η ακινησία, όμως, είναι ό,τι χειρότερο για τις αρθρώσεις, διότι αποδυναμώνει τους μυς και τους συνδέσμους με συνέπεια να αδυνατούν να συγκρατήσουν τα οστά στη θέση τους και να εντείνεται ο πόνος και η δυσκαμψία».
Το κλειδί, λέει ο ειδικός, είναι να βρει ο ασθενής την χρυσή τομή ώστε να εξακολουθήσει να κινείται, χωρίς να υποφέρει. «Πρέπει να βρει ένα υποκατάστατο των δραστηριοτήτων τις οποίες περιορίζει ο πόνος της αρθρίτιδας», εξηγεί. «Δεν μπορεί να φροντίσει πια τον κήπο; Δεν μπορεί να κάνει τζόκινγκ; Δεν μπορεί να ανέβει στην καρέκλα όταν κάνει γενική καθαριότητα στο σπίτι; Ας πάει για περπάτημα, ας μάθει κολύμπι, ας κάνει δουλειές στο σπίτι χωρίς να ανεβαίνει σε καρέκλα».
Και συνεχίζει: «Οι ασθενείς ωφελούνται ακόμα και από απλές αλλαγές, όπως το να βάλουν την καφετιέρα μακριά από το τραπέζι για να σηκώνονται να πάρουν καφέ ή το να πετάξουν το τηλεχειριστήριο για να σηκώνονται να αλλάζουν κανάλι στην τηλεόραση. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουν είναι να ακινητοποιηθούν διότι, όσο μεγαλώνουμε, αν δεν κινούμαστε όσο περισσότερο μπορούμε, σύντομα δεν θα μπορούμε να κινηθούμε καθόλου».
Την άποψη αυτή επιβεβαιώνουν πολλές επιστημονικές μελέτες. Σε μία από αυτές, που δημοσιεύθηκε το 2015 στο επιστημονικό περιοδικό Arthritis Care & Research, συμμετείχαν 1.168 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 49 έως 83 ετών, που είχαν οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα. Οι εθελοντές αυτοί εφοδιάστηκαν με μετρητές βημάτων και υποβλήθηκαν σε δύο τεστ κινητικότητας (ταχύτητα βάδισης και έγερσης από μία καρέκλα). Όπως διαπίστωσαν οι επιστήμονες, οι ασθενείς περνούσαν κατά μέσο όρο τα δύο τρίτα της ημέρας τους καθισμένοι. Όσο λιγότερο δραστήριοι ήταν, τόσο πιο αργά βάδιζαν και τόσο πιο πολύ δυσκολεύονταν να σηκωθούν από την καρέκλα.
Μία άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε την ίδια χρονιά στο επιστημονικό περιοδικό American Journal of Public Health, κατέληξε στο συμπέρασμα πως όσο περισσότερο χρόνο περνούν καθισμένοι οι ασθενείς με αρθρίτιδα, τόσο μεγαλύτερη είναι η απώλεια της λειτουργικότητάς τους σε διάστημα δύο ετών.
Τα καλά νέα είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να αρχίσει ένας ασθενής να κινείται. Μελέτη σε 2.000 ηλικιωμένους που δημοσιεύθηκε το 2011 στο επιστημονικό περιοδικό Arthritis & Rheumatology, έδειξε πως όσοι ηλικιωμένοι με οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα γυμνάζονταν συστηματικά, ήσαν πιο λειτουργικοί και είχαν λιγότερη αναπηρία από τους συνομηλίκους τους που απέφευγαν την άσκηση για να μην πονάνε. Οι δραστήριοι εθελοντές της μελέτης αφιέρωναν τουλάχιστον 150 λεπτά την εβδομάδα σε δραστηριότητες όπως το περπάτημα με όσο πιο γρήγορο βήμα μπορούσαν.
«Η αυξημένη κινητικότητα μπορεί να επιβραδύνει τη λειτουργική φθορά που επιφέρει η γήρανση», λέει ο κ. Κακαβάς. «Οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι καλύτερη από την ακινησία, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής θα κάνει ασκήσεις των ποδιών και των χεριών του καθισμένος στην καρέκλα του».
Πώς μπορεί, όμως, να ξαναγίνει κινητικός ένας άνθρωπος που βασανίζεται από τους πόνους της οστεοαρθρίτιδας; «Η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά σε αυτό», απαντά ο κ. Κακαβάς. «Μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στη μείωση του πόνου, της διόγκωσης και της δυσκαμψίας των πονεμένων αρθρώσεων στα πόδια. Μπορεί επίσης να διευκολύνει τη βάδιση, την έγερση από μία καρέκλα, ακόμα και το γονάτισμα ή το βαθύ κάθισμα. Μάλιστα μελέτες έχουν δείξει ότι ο συνδυασμός της φυσικοθεραπείας με το κατάλληλα σχεδιασμένο πρόγραμμα γυμναστικής παρέχει σημαντικά οφέλη στους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος και μπορεί να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την ανάγκη για χειρουργική επέμβαση».
Η φυσικοθεραπεία μπορεί να είναι παθητική ή ενεργητική. Παθητική φυσικοθεραπεία είναι, για παράδειγμα, η κρυοθεραπεία (ψύξη), η θερμοθεραπεία (π.χ. θερμά επιθέματα, διαθερμία) ή η υδροθεραπεία (θεραπείες με νερό). Αντίστοιχα, ενεργητική φυσικοθεραπεία είναι οι ασκήσεις για δύναμη και ευλυγισία που διδάσκει ο φυσικοθεραπευτής στον ασθενή για να τις κάνει στο σπίτι.
«Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να σχεδιάζεται για κάθε ασθενή ξεχωριστά, έπειτα από προσεκτική αξιολόγηση», τονίζει ο κ. Κακαβάς. «Ιδανικά, η θεραπεία δεν πρέπει να καταπολεμά μόνο τα συμπτώματα αλλά και την αιτία τους. Σε αυτό συμβάλλουν εξειδικευμένες φυσικοθεραπευτικές τεχνικές όπως η fysiotek που, πριν αρχίσει τη θεραπεία, αναλύει την άρθρωση για να καταγράψει τα προβλήματα και να κατευθύνει το είδος και τη διάρκεια της απαιτούμενης αγωγής. Η fysiotek μπορεί να μειώσει ή να εξαλείψει τον πόνο, να ελαττώσει το οίδημα και να βελτιώσει την κινητικότητα της άρθρωσης, βοηθώντας έτσι σημαντικά ανθρώπους που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή αλλά δεν μπορούν και να χειρουργηθούν».
Τόσο η παθητική όσο και η ενεργητική φυσικοθεραπεία είναι πολύ σημαντικές για να μειωθούν οι πιέσεις στο γόνατο και έτσι η φλεγμονή και ο πόνος του ασθενούς, προσθέτει. Και καταλήγει: «Η διατήρηση του φυσιολογικού εύρους κίνησης της άρθρωσης έχει καθοριστική σημασία για την διεκπεραίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων. Η σωστή φυσικοθεραπεία μπορεί να αυξήσει την κινητικότητα της άρθρωσης και να βοηθήσει τον ασθενή να ανακτήσει μια όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής».

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων προκαλεί η οστεοαρθρίτιδα στο ισχίο και στο γόνατο, αλλά, όπως ισχυρίζονται Καναδοί ερευνητές, δεν ισχύει το ίδιο όταν η πάθηση εμφανίζεται στο χέρι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που πραγματοποίησαν τη μελέτη σε περισσότερους από 18.000 ανθρώπους, σε ορισμένες περιπτώσεις οι επιπτώσεις της νόσου στο καρδιαγγειακό σύστημα είναι συγκρίσιμες με εκείνες της παχυσαρκίας ή της υπέρτασης.
«Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας και δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη δεδομένου ότι επηρεάζει περίπου το 15% του πληθυσμού. Μέχρι την ηλικία των 65 ετών, το 80% του πληθυσμού έχει ακτινογραφικές ενδείξεις οστεοαρθρίτιδας και το 60% εμφανίζει συμπτώματα», επισημαίνει ο ορθοπαιδικός χειρουργός Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης. «Πρόκειται για μια εκφυλιστική ασθένεια των αρθρώσεων που εξελίσσεται καθώς ο χόνδρος με την πάροδο του χρόνου φθείρεται, ή που ξεκινά ως αντίδραση στο στρες στην οποία υποβάλλεται το οστό μετά από τραυματισμό του. Απ’ αυτή υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως και κατατάσσεται μεταξύ των πιο συχνών χρόνιων νόσων. Εκτός από οίδημα και απώλεια χόνδρου, οι άνθρωποι με οστεοαρθρίτιδα μπορεί επίσης να βιώνουν δυσκαμψία και πόνο» συμπληρώνει.
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η πάθηση επηρεάζει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων. Οι καρδιαγγειακές παθήσεις, όπως η ισχαιμική καρδιακή νόσος, η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και το εγκεφαλικό επεισόδιο, αποτελούν την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 17,5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο απ’ αυτές, αριθμός που αποτελεί περίπου το 30% όλων των θανάτων παγκοσμίως.
Επειδή μεγάλο ποσοστό καρδιαγγειακών διαταραχών θα μπορούσαν να προληφθούν, οι επιστήμονες αναζητούν συνεχώς τους τροποποιήσιμους παράγοντες ώστε να αποφευχθεί σημαντικός αριθμός καρδιαγγειακών συμβαμάτων και θανάτων.
Τα ευρήματα από τις περισσότερες μελέτες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη οστεοαρθρίτιδας αποτελεί παράγοντα κινδύνου όταν υφίσταται στο γόνατο ή στο ισχίο, αλλά είναι αντικρουόμενα όταν εντοπίζεται στο χέρι. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Οτάβα και του Τορόντο στον Καναδά, ερεύνησαν το θέμα σε 18.490 συμμετέχοντες. Η μεσαία ηλικία αυτών ήταν 68 ετών και το 60.3% ήταν γυναίκες, Το 24,4% πληρούσε τα κριτήρια για οστεοαρθρίτιδα, το 16,3% ανέφερε ότι είχε περιορισμό στη λαβή αντικειμένων και το 25,4% στο περπάτημα. Στα 13,4 έτη κατά μέσο όσο, το 31,9% των συμμετεχόντων αντιμετώπισε ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο (2.759 νοσηλείες για συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, 1.865 για έμφραγμα του μυοκαρδίου, 1.844 για εγκεφαλικό επεισόδιο, 1.344 για στηθάγχη και 1.238 για επεμβάσεις επαναγγείωσης).
Διαπιστώθηκε ότι τα άτομα με οστεοαρθρίτιδα στο γόνατο ή στο ισχίο, αλλά όχι στο χέρι, ήταν σημαντικά πιο πιθανό να υποστούν καρδιαγγειακό επεισόδιο. Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος ήταν κατά 13% υψηλότερος στους ασθενείς που είχαν οστεοαρθρίτιδα σε τουλάχιστον δύο γοφούς ή/και γόνατα σε σύγκριση με εκείνους που δεν είχαν οστεοαρθρίτιδα, και κατά 22% όταν η νόσος εντοπιζόταν σε τρεις ή περισσότερες αρθρώσεις (ισχία ή γόνατα).
Όπως εξηγεί ο εξειδικευμένος στις αρθροπλαστικές ισχίου και γόνατος Δρ. Τσουτσάνης, υπάρχουν αρκετοί παράγοντες μπορεί να εμπλέκονται στην διαμόρφωση του συσχετισμού, δεδομένου ότι και οι δύο ασθένειες έχουν μερικούς κοινούς παράγοντες κινδύνου. Τέτοιοι είναι η παχυσαρκία, η υπέρταση, ο διαβήτης, και η υπερχοληστερολαιμία. Επίσης, για τον αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων ήδη έχουν κατηγορηθεί τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα που δίδονται στους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα για την ανακούφιση του πόνου. Η συντριπτική πλειονότητα, όμως, των μελετών δείχνει ότι οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα στο γόνατο ή/και στο ισχίο είναι λιγότερο σωματικά δραστήριοι, εξαιτίας του έντονου πόνου που βιώνουν στις αρθρώσεις.
Η πτώση της σωματικής δραστηριότητας ή η ακινησία στην οποία άθελά τους περιέρχονται οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, όχι μόνο στην ποιότητα ζωής τους αλλά και στο καρδιαγγειακό τους σύστημα. «Κύριος στόχος, λοιπόν, θα πρέπει να είναι η δραστηριοποίηση τους, η οποία σε προχωρημένα στάδια μπορεί να επιτευχθεί μόνο μετά από χειρουργική επέμβαση. Το ευτύχημα είναι ότι οι επεμβάσεις είναι πλέον ρουτίνας, δεν ενέχουν σοβαρούς κινδύνους, δεν απαιτείται μακρόχρονη ανάρρωση και γι’ αυτό υποβάλλονται σ’ αυτές ακόμα και ασθενείς νεότερης ηλικίας που επιθυμούν να παραμείνουν ενεργοί και δραστήριοι. Η εξέλιξη των χειρουργικών μεθόδων ελάχιστης επεμβατικότητας είναι πιο φιλικές τόσο στον ασθενή όσο και στον χειρουργό. Ιδιαίτερα η AMIS υπόσχεται και πραγματοποιεί κινητοποίηση την ίδια ημέρα, μείωση ή εξάλειψη του πόνου και πολύ γρηγορότερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες», τονίζει ο Δρ. Τσουτσάνης πιστοποιημένος εκπαιδευτής της τεχνικής AMIS. Μετά από την ολική ή μερική αρθροπλαστική ισχίου ή/και γόνατος οι ασθενείς είναι σε θέση να ασκούνται, να βελτιώσουν τους δείκτες υγείας της καρδιάς.
«Για την αντιμετώπιση της σημερινής επιδημίας των καρδιαγγειακών παθήσεων, η οποία επιβαρύνει σοβαρά τους ανθρώπους, την οικονομία και την κοινωνία, η πιο ολοκληρωμένη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δημοσιευμένων παρατηρητικών μελετών ανέδειξε την επιβάρυνση των ασθενών με οστεοαρθρίτιδα και τη σημασία της άσκησης. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε την εμφάνισή της ή να προβούμε σε μέτρα για να τη θεραπεύσουμε ώστε να κερδίσουμε χρόνια ζωής», καταλήγει ο Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Εκατοντάδες ασθενείς με κακώσεις, οστεοαρθρίτιδα, τενοντίτιδα ή κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου που υποφέρουν καθημερινά από πόνους και δυσκολεύονται να πραγματοποιήσουν ακόμη και τις καθημερινές τους δραστηριότητες, μπορούν να αποφύγουν πλέον το χειρουργείο και να θεραπεύσουν τα τραυματισμένα μέρη του σώματός τους με τη βοήθεια των νέων βιοορθοπαιδικών θεραπειών. Οι πρωτοποριακές αυτές θεραπείες βασίζονται μεν στα βλαστοκύτταρα από το ανθρώπινο σώμα των ασθενών, αλλά ακολουθούν τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις και εφαρμόζουν μία νέα διαδικασία επεξεργασίας των βλαστοκυττάρων, διαφορετική από αυτές που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα και η οποία είναι πιο αποτελεσματική από τις προηγούμενες.
«Οι νέες βιοορθοπαιδικές θεραπείες που εφαρμόζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα δεν περιέχουν τροποποιητικούς παράγοντες και πλέον γνωρίζουμε με τη βοήθεια των προηγμένων μηχανημάτων τον ακριβή αριθμό των βλαστοκυττάρων που θα χρησιμοποιήσουμε για την επούλωση εκφυλισμένων ή τραυματισμένων αρθρώσεων» σημειώνει ο Ορθοπαιδικός Χειρουργός - Βιοορθοπαιδικός Γιώργος Σπαγάκος.
Όπως τονίζει ο κ. Σπαγάκος, οι συγκεκριμένες θεραπείες που εφαρμόζονται με απόλυτη επιτυχία σε αναγνωρισμένα νοσοκομεία της Ευρώπης και της Αμερικής και τώρα και στη χώρα μας, αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά και ανώδυνα τα συμπτώματα που ταλαιπωρούν τους ασθενείς, όπως τους δυνατούς και επίμονους πόνους που πολλές φορές τους καθηλώνουν στο κρεβάτι και τους εμποδίζουν να πραγματοποιήσουν ακόμη και απλές κινήσεις.
Οι βιοορθοπαιδικές θεραπείες εφαρμόζονται στους ασθενείς εντός του ιατρείου και μάλιστα σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, όπου δεν γίνονται άλλες επεμβάσεις προκειμένου να μην υπάρχει κίνδυνος λοιμώξεων, ενώ οι ασθενείς στους οποίους μπορούν να εφαρμοστούν με απόλυτη επιτυχία οι νέες θεραπείες είναι όσοι υποφέρουν από κακώσεις συνδέσμων, οστεοαρθρίτιδα, τενοντίτιδα (στροφικού πετάλου, αχίλλειου τένοντα, επικονδυλίτιδα του αγκώνα), ακόμη και όσοι πάσχουν από διαβητικό πόδι ή έχουν υποστεί εγκαύματα.

Διαδικασία
Η ακριβής διαδικασία που ακολουθείται στις πρωτοποριακές βιοορθοπαιδικές θεραπείες είναι η εξής: ο ιατρός λαμβάνει από την περιοχή του ισχίου ή της κοιλιάς λιπώδεις ιστούς μέσω μιας μίνι-λιποαναρρόφησης. Μόλις ο ιατρός επιλέξει την περιοχή απ’ όπου θα πάρει τα βλαστοκύτταρα, εγχύει στο μέρος εκείνο του σώματος του ασθενούς τοπικό αναισθητικό και έπειτα από λίγο –μετά την πλήρη αναισθητοποίηση της περιοχής- λαμβάνεται περίπου 40-120 cc λίπους, χωρίς να νιώσει κάποια ενόχληση ή πόνο ο ασθενής.
Στη συνέχεια ο λιπώδης ιστός υπόκειται σε μία επεξεργασία προκειμένου τα λιπώδη κύτταρα να διαχωριστούν σε μικρότερα κύτταρα, απαλλαγμένα από αίμα και πιθανές φλεγμονές. Έπειτα γίνεται καταμέτρηση των ζωντανών και ενεργών βλαστοκυττάρων, τα οποία μετά την κατάλληλη επεξεργασία είναι έτοιμα για να γίνει η ένεση στην περιοχή του σώματος που έχει το πρόβλημα. Τα βλαστοκύτταρα αυτά ή αλλιώς τα «κύτταρα επιδιόρθωσης», όπως ονομάζονται, εγχύονται στις κατεστραμμένες αρθρώσεις και στους μύες ή τένοντες που έχουν υποστεί ζημιά. Με τη χρήση υπερήχων τελευταίας τεχνολογίας, εξασφαλίζεται η σωστή τοποθέτηση των βλαστικών κυττάρων, στο ακριβές σημείο του σώματος που έχει το πρόβλημα.
Η συλλογή των βλαστοκυττάρων και η επεξεργασία τους δεν είναι χρονοβόρα, καθώς μπορεί να ολοκληρωθεί σε 40 λεπτά, ενώ η όλη διαδικασία της θεραπείας διαρκεί περίπου 60 λεπτά. Δηλαδή, έπειτα από σχεδόν μία ώρα ο ασθενής μπορεί να εξέλθει του ιατρείου και να επιστρέψει κανονικά στις δραστηριότητές του, ενώ σταδιακά θα αρχίσουν να «εξαφανίζονται» και τα συμπτώματα που του δυσκολεύουν τη ζωή!

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Έναν νέο τρόπο εκτίμησης της εξέλιξης της οστεοαρθρίτιδας και του κινδύνου υποβολής του ασθενή σε ολική αρθροπλαστική γόνατος εκτιμούν ότι βρήκαν αυστραλοί ερευνητές από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας και Προληπτικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Monash της Μελβούρνης. Σύμφωνα με τη μελέτη τους, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Rheumatology, οι ασθενείς που έχουν διαγνωστεί ή παρουσιάζουν κίνδυνο για οστεοαρθρίτιδα γόνατος μπορούν να εντοπιστούν από την μεταβολή της ποσότητας του υγρού στο γόνατο.

Συγκεκριμένα, ανακάλυψαν ότι η φυσιολογική ποσότητα αρθρικού υγρού και η μεταβολή της σε διάστημα ενός έτους σχετίζονται θετικά με την απώλεια όγκου του χόνδρου και ακτινογραφική οστεοαρθρίτιδα σε διάστημα 4 ετών και με κίνδυνο για ολική αντικατάσταση του γόνατος σε διάστημα 6 ετών.
«Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια πολύ συχνή πάθηση που εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα άνω των 45 ετών. Αφορά στην εκφύλιση του χόνδρου, η οποία επιτρέπει την επαφή των οστών της άρθρωσης. Όσο η πάθηση επιδεινώνεται, προκαλεί στον ασθενή οίδημα, προοδευτικά επιδεινούμενο πόνο και απώλεια της λειτουργικότητας της άρθρωσης. Υπολογίζεται ότι η πάθηση επηρεάζει το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η ηλικία, το φύλο, η παχυσαρκία, η υπερχρήση, η άρση βαρών από αθλητικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες και ο τραυματισμός της άρθρωσης αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της οστεοαρθρίτιδας», μας εξηγεί ο εξειδικευμένος στις αρθροπλαστικές ισχίου και γόνατος ορθοπαιδικός χειρουργός Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης. Η πάθηση μπορεί να προκαλείται εν μέρει από αρθρική φλεγμονή, η οποία εκδηλώνεται ως πάχυνση της αρθρικής μεμβράνης και συλλογή υγρού, οδηγώντας σε πρήξιμο και έκταση των συνδέσμων γύρω από την άρθρωση, οπότε αυτή γίνεται άκαμπτη και πονά. Ωστόσο, υπάρχουν λίγες διαθέσιμες μελέτες σχετικά με την επίδραση της συλλογής υγρού στην εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος. Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Monash σε συνεργασία με συναδέλφους τους από τον Καναδά, επιδιώκοντας τον εντοπισμό των ασθενών που βρίσκονται σε κίνδυνο ώστε να είναι εφικτή η προσαρμογή των παρεμβάσεων για πιο αργή εξέλιξή της, ανέλυσαν δεδομένα 4.115 ανθρώπων με την πάθηση. Η ηλικία τους κυμαινόταν από 45 και 79 ετών (μέση ηλικία 61,2), το 57,9% ήταν γυναίκες, με μέσο Δείκτη Μάζας Σώματος 28,6 kg/m2, και μέσο όγκο συλλογής υγρού κατά την έναρξη 5,0 ml. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπήρξε θετική συσχέτιση μεταξύ του όγκου συλλογής υγρού και της μείωσης του όγκου του έσω χόνδρου, της εξέλιξης της ακτινογραφικής οστεοαρθρίτιδας (εκείνης που στην ακτινογραφία διακρίνονται αλλαγές στο οστό, οστεόφυτα, στένωση του μεσάρθριου διαστήματος, αλλά δεν έχει δώσει ακόμα κλινικά συμπτώματα) και του κινδύνου για ολική αρθροπλαστική γόνατος.
«Ο όγκος του υγρού στο γόνατο, που αξιολογήθηκε με μαγνητική τομογραφία, συσχετίστηκε με τη δομική εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος», συνοψίζουν οι συγγραφείς. Όσον αφορά τις κλινικές επιπτώσεις, σημειώνουν ότι «η ποσότητα του υγρού στο γόνατο μπορεί να αποτελέσει μια μέθοδο για τον εντοπισμό ατόμων που έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο πρόκλησης οστεοαρθρίτιδας στο γόνατο».
«Η πλειονότητα των ασθενών με την πάθηση αντιμετωπίζονται αρχικώς συντηρητικά, με φυσικοθεραπείες και ασκήσεις ενδυνάμωσης των κάτω άκρων και κυρίως του τετρακέφαλου, με φαρμακευτική αγωγή, με χορήγηση γλουκοζαμίνης και χονδροϊτίνης και καψαϊκίνης (αν και δεν έχει αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά τους) και σε αποτυχία αυτών χειρουργικά, δηλαδή σε αντικατάσταση των “χαλασμένων” επιφανειών της άρθρωσης του γόνατος», εξηγεί περαιτέρω ο Δρ. Τσουτσάνης. «Ωστόσο, οι χειρουργικές επεμβάσεις αντικατάστασης γόνατος επιλέγονται ολοένα και περισσότερο από τους δραστήριους ενήλικες των οποίων οι αρθρώσεις έχουν υποστεί βλάβη».
Η ολική αρθροπλαστική του γόνατος έχει καθιερωθεί πια εξαιτίας της αποτελεσματικότητάς της. Η ζήτησή της αυξήθηκε ραγδαία τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αφού οι εξελίξεις στην ελάχιστα επεμβατική χειρουργική επέμβαση, η διαχείριση του πόνου, η αναισθησία, η προφύλαξη από θρόμβωση, η προφύλαξη με αντιβιοτικά, ο σχεδιασμός και η κατασκευή των εμφυτευμάτων προσφέρουν επιτάχυνση της μετεγχειρητικής ανάρρωσης και της διάρκειας της διαμονής σε νοσοκομείο μετά από την επέμβαση.
Την τελευταία δεκαετία, παρατηρείται, παγκοσμίως, αύξηση στις χειρουργικές επεμβάσεις που υποστηρίζονται από ρομπότ, οι οποίες αποδεικνύονται πιο ακριβείς και προσφέρουν συνήθως ταχύτερη ανάκαμψη. Όπως αναφέρει ο Δρ. Τσουτσάνης, ετησίως σ’ όλον τον κόσμο υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης γόνατος εκατομμύρια άτομα, ηλικίας 45 ετών και άνω. Μέχρι το 2030, ο συνολικός αριθμός των επεμβάσεων αυτών αναμένεται να φτάσει τα 3,5 εκατομμύρια ανά έτος. Η αρθροπλαστική γόνατος που εκτελείται για τη αποκατάσταση της άρθρωσης που έχει εκφυλιστεί λόγω οστεοαρθρίτιδας - είτε μερική είτε ολική - μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: με την κλασική μέθοδο (που εκτελείται αποκλειστικά από τον χειρουργό βάσει της οπτικής εκτίμησης της άρθρωσης και με άμεσους χειρισμούς) ή ρομποτικά (δηλαδή ο χειρουργός χρησιμοποιεί αξονική τομογραφία και ρομποτικό βραχίονα για να εκτελέσει την επέμβαση με πιο ακριβείς μετρήσεις). Δηλαδή, παρά την εσφαλμένη αντίληψη πολλών, ο χειρουργός είναι υπεύθυνος για την επέμβαση και όχι το ρομπότ. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιείται μια αξονική τομογραφία του γόνατος του ασθενούς για τη δημιουργία ενός 3-D εικονικού μοντέλου της συγκεκριμένης ανατομίας του γόνατος. Αυτό το μοντέλο φορτώνεται στο λογισμικό του ρομπότ και ο χειρουργός το χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει ένα εξατομικευμένο χειρουργικό πλάνο. Στην ίδια την επέμβαση, ο χειρουργός καθοδηγεί τον ρομποτικό βραχίονα, βάσει πάντα του ήδη καταρτισμένου σχεδίου.
Η ρομποτική χειρουργική, σύμφωνα με τον Δρ. Αθανάσιο Τσουτσάνη, βοηθάει στον έλεγχο παραγόντων που καθιστούν μια επέμβαση επιτυχημένη. Η εξέλιξη της ρομποτικής τεχνολογίας προσφέρει ολοένα και πιο ακριβείς μετρήσεις, και συνεπώς ολοένα και καλύτερα αναμενόμενα χειρουργικά αποτελέσματα. Έτσι, οι ενημερωμένοι, εξειδικευμένοι και πεπειραμένοι χειρουργοί μπορούν να προσφέρουν στους ασθενείς τους αυτή την πρωτοποριακή επιλογή, βοηθώντας τους να επανενταχθούν στην ενεργό ζωή σε πολύ συντομότερο χρόνο, χωρίς χρόνιο πόνο.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στο νοσοκομείο YΓEIA επέμβαση έγχυσης βλαστοκυττάρων από λιπώδη ιστό στην άρθρωση γόνατος ασθενούς υπό αρθροσκοπική καθοδήγηση, για την αντιμετώπιση προβλημάτων οστεοαρθρίτιδας.
Η επέμβαση, που διήρκησε μισή ώρα, περιλάμβανε mini λιποαναρρόφηση λιπώδους ιστού υπομφάλιας χώρας και συγκέντρωση βλαστοκυττάρων χωρίς καμία επεξεργασία, με βάση την τεχνική της κορυφαίας παγκόσμιας εταιρίας βιοτεχνολογίας Harvest-Terumo BCT.
Τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα χορηγήθηκαν ενδαρθρικά στο γόνατο ασθενούς με οστεοαρθρίτιδα 3ου βαθμού υπό αρθροσκοπική καθοδήγηση και αφού προηγήθηκε ήπιος αρθροσκοπικός καθαρισμός του γόνατος. Όλη η διαδικασία έγινε σε ένα στάδιο από τον ορθοπαιδικό χειρουργό, επιστημονικό συνεργάτη του νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ, κ. Δημήτρη Τσούκα, πιστοποιημένο από την εταιρεία Harvest-Terumo BCT, και την ομάδα του. Ο ασθενής εξήλθε από το νοσοκομείο μετά από δίωρη παραμονή, περπατώντας κανονικά, επανερχόμενος στις καθημερινές του δραστηριότητες.
Στα πλεονεκτήματα της μεθόδου, συγκαταλέγονται -μεταξύ άλλων - η ανώδυνη τεχνική λήψης λιπώδους ιστού από την κοιλιά με mini λιποαναρρόφηση χωρίς τομή, η επιτόπου απομόνωση βλαστοκυττάρων από το λίπος χωρίς καμία επεξεργασία ή προσμίξεις με φάρμακα, ο υψηλός αριθμός βλαστοκυττάρων που προκύπτουν και το υψηλό ποσοστό βιωσιμότητάς τους, όπως μετρήθηκαν με ειδικές εξετάσεις καθώς και η έλλειψη επιπλοκών αφού το υλικό είναι αυτόλογο, προέρχεται δηλαδή από τον ίδιο τον ασθενή.
Όπως δήλωσε ο κ. Τσούκας «Η πρωτοπορία της μεθόδου έγκειται στην απομόνωση βλαστοκυττάρων από το λίπος επιτόπου μέσα στο χειρουργείο και η έγχυσή τους υπό αρθροσκοπική καθοδήγηση. Τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα ενηλίκων έχουν ισχυρή τοπική αντιφλεγμονώδη και παρακρινική δράση, προσελκύουν δηλαδή επουλωτικούς παράγοντες του οργανισμού στα σημεία βλάβης. Σε ένα ποσοστό δε, προκαλούν αναγέννηση του χόνδρου. Η δράση τους αυτή έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση του πόνου και την καλύτερη λειτουργικότητα της άρθρωσης, καθυστερεί δε την εξέλιξη και τη φθορά της αρθρίτιδας, της καταστροφής δηλαδή της άρθρωσης».
Τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα ενηλίκων βρίσκονται κυρίως στο μυελό των οστών και το λίπος. Τα βλαστοκύτταρα ωστόσο του λίπους είναι περισσότερα και πιο ενεργά, καθώς ο μυελός ακολουθεί τη γήρανση του ατόμου. Σε νεαρής ηλικίας ασθενείς προτιμώνται βλαστοκύτταρα από τον μυελό των οστών, ενώ σε μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας από το λίπος. Βασική ένδειξη για τη χρήση τους είναι οι αρθρίτιδες μεγάλων αρθρώσεων, είτε μετατραυματικές είτε λόγω εκφύλισης με την πάροδο του χρόνου, αρθρίτιδες επώδυνες που εμποδίζουν βασικές δραστηριότητες, που δεν βελτιώνονται με φάρμακα ή φυσικοθεραπείες και δεν είναι τόσο προχωρημένου σταδίου που να χρειάζεται αντικατάσταση της άρθρωσης.

Κατηγορία NEWS
Πέμπτη, 15 Σεπτέμβριος 2016 16:41

Πρωτεΐνη εναντίων της οστεοαρθρίτιδας

Μια πρωτοποριακή μέθοδος υπόσχεται τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας στο γόνατο, με μια απλή ένεση πρωτεΐνης! Η οστεοαρθρίτιδα είναι ο πιο κοινός τύπος αρθρίτιδας και εμφανίζεται συνήθως σε άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω. Η εκφυλιστική κατάσταση που επηρεάζει τον χόνδρο -τον συνδετικό ιστό της άρθρωσης- προκαλεί πόνο, δυσκαμψία και φλεγμονή.

Μέχρι πρότινος ο μόνος τρόπος θεραπείας του ασθενούς ήταν μέσω χειρουργικής επέμβασης, μια διαδικασία που δεν είχε πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Η νέα μέθοδος, ωστόσο, δεν απαιτεί χειρουργείο, είναι αρκετά απλή -αφού ο γιατρός χρησιμοποιεί μόνο μία ένεση- και διαρκεί 20 λεπτά. Οι μέχρι στιγμής κλινικές έρευνες έχουν δείξει ότι το 85% των ασθενών που ακολούθησαν τη συγκεκριμένη μέθοδο είτε γιατρεύτηκαν εντελώς είτε ο πόνος τους μειώθηκε στο ελάχιστο.
Η διαδικασία ξεκινά με τη λήψη αίματος από τον βραχίονα του ασθενούς. Συνολικά ο γιατρός λαμβάνει από μία φλέβα περίπου 55 ml αίματος, το οποίο αναμειγνύεται με ένα αντιπηκτικό και στη συνέχεια φυγοκεντρείται σε υψηλή ταχύτητα επί 15 λεπτά, προκαλώντας τον διαχωρισμό του αίματος σε τρία διαφορετικά επίπεδα: ένα κίτρινο πλάσμα αίματος, ένα με συγκέντρωση ερυθρών αιμοσφαιρίων και ένα πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια - ένα διάλυμα που περιέχει τα κύτταρα αιμοπεταλίων και μερικά λευκά αιμοσφαίρια.

Το πλούσιο σε αιμοπετάλια πλάσμα εξάγεται και φυγοκεντρείται και πάλι για επιπλέον δύο λεπτά ώσπου οι χειρουργοί να αποκτήσουν 3 ml πρωτεϊνικού υγρού, το οποίο στη συνέχεια εγχέεται στο γόνατο. Η θεωρία πίσω από τη νέα διαδικασία είναι ότι η φλεγμονή που προκαλείται από την αρθρίτιδα μπορεί να καταπολεμηθεί με την έγχυση υγιών πρωτεϊνών κατευθείαν μέσα στην άρθρωση.

Σύμφωνα με τον Βίκας Βέντι, σύμβουλο ορθοπεδικό χειρουργό στο νοσοκομείο BMI Bishops Wood του Λονδίνου, η νέα μέθοδος μπορεί να σταματήσει την ανάγκη αρθροσκόπησης για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας στο γόνατο. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «στόχος είναι η βελτίωση της κλινικής εικόνας της οστεοαρθρίτιδας, καθώς και η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών». Η κάθε ένεση πρωτεΐνης κοστίζει περίπου 2.000 ευρώ στη Βρετανία.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ακολουθήστε μας στα Social Media

bannerT14