Η “κατάθλιψη” των εορτών ή αλλιώς Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή είναι η μελαγχολία που καταλαμβάνει τον έναν στους έξι ανθρώπους κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, σύμφωνα με τους ειδικούς, η κατάσταση αυτή είναι περαστική, ωστόσο αν διαρκέσει περισσότερο μπορεί να εξελιχθεί σε Καταθλιπτική Διαταραχή.
“Ένα καταθλιπτικό επεισόδιο τις ημέρες των εορτών είναι αρκετά συνηθισμένο όταν κρατήσει μία ή δύο ημέρες και το ξεπεράσουμε μετά από λίγο. Εάν εγκατασταθεί, όμως, ως πρόβλημα και εξελιχθεί σε Καταθλιπτική Διαταραχή μπορεί να διαρκέσει πάνω από έξι μήνες”, εξηγεί ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, BSc MSc (Health) University of Central Lancashire, μέλος της British Psychological Society, διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ.
Σύμφωνα με τον ειδικό, δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις των ατόμων που μπορεί να αντιμετωπίσουν ακόμη πιο σοβαρές συνέπειες: “Ανάλογα με την προσωπική ιστορία του κάθε ανθρώπου, υπάρχει ο κίνδυνος το 1/5 από τα άτομα που θα εμφανίσουν καταθλιπτικό επεισόδιο στις γιορτές, δηλαδή περίπου οι τρεις στους 100 ανθρώπους τελικά, να υποτροπιάσουν πολύ άσχημα και να έχουν πολύ στενάχωρες παρενέργειες στις σχέσεις τους και στην εργασία, ως συνέπεια των απωλειών που θα υποστούν μέσα στην περίοδο της κατάθλιψης”, συμπληρώνει ο κ. Παπαγεωργίου.

Η “κρίση” των εορτών
Ως “κρίση των εορτών” ή πιο σωστά Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή (με το χαρακτηριστικό ακρωνύμιο SAD -Seasonal Affective Disorder) περιγράφουμε τα συναισθήματα έντονης λύπης, που παρατηρούνται σε συγκεκριμένες εποχές του χρόνου και κυρίως τον χειμώνα, ο οποίος περιλαμβάνει και τις διακοπές των Χριστουγέννων. Ο Διευθυντής της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ επισημαίνει ότι η περιγραφή αυτού του φαινομένου ξεκίνησε αρχικά από τις Βόρειες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, όπου η αλλαγή του ηλιακού φωτός τον χειμώνα είναι σημαντική: “Η ελλιπής ηλιακή ακτινοβολία ενοχοποιείται για την μείωση της διάθεσης, καθώς και την άνοδο των αυτοκτονιών. Αυτό πράγματι συμβαίνει. Όμως σε νότιες χώρες, όπως η Ελλάδα, αυτό το φαινόμενο δεν είναι και πολύ έντονο”, επισημαίνει ο κ. Παπαγεωργίου.
Η Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή περιλαμβάνει μια παλέτα αρνητικών συναισθημάτων, σε σκούρο φόντο: δυσθυμία και κούραση, νεύρα στο ζενίθ - διάθεση στο ναδίρ, δυσκολία να ανταποκριθεί κανείς στην καθημερινότητα, έχοντας την μόνιμη αίσθηση ότι οι υποχρεώσεις γύρω του γίνονται όλο και πιο βαριές.
Συγκεκριμένα, η SAD εμφανίζεται με τα παρακάτω συμπτώματα:
• Συναισθήματα ενοχής, απελπισίας, αναξιότητας
• Το άτομο δεν μπορεί να απολαύσει τις εορταστικές δραστηριότητες
• Υποφέρει από αναβλητικότητα, απόσπαση προσοχής και δυσκολία εστίασης
• Υποφέρει από Θυμό. (Ενώ ο θυμός δεν είναι ένα "παραδοσιακό" σύμπτωμα της κατάθλιψης, ορισμένα άτομα με SAD εμφανίζουν θυμό και ευερεθιστότητα Αυτό το σύμπτωμα εμφανίζεται περισσότερο στους άνδρες)
• Αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου. Μπορεί να δυσκολεύεται κάποιος να κοιμηθεί, ή να κοιμάται περισσότερο κατά τη διάρκεια της ημέρας, νοιώθοντας συνεχώς κουρασμένος.
• Αλλαγές στο βάρος ή τις διατροφικές συνήθειες (διάθεση για κατανάλωση γλυκών)
• Αδυναμία να αντέξει κανείς το άγχος της καθημερινότητας
“Παρότι είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο”, τονίζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, “μας φαίνεται πάντα παράδοξο, διότι σε αυτές τις περιόδους υποτίθεται ότι αναμένουμε να είμαστε χαρούμενοι. Έχουμε μια εσωτερική προσδοκία (η οποία μας “επιβάλλεται” από την κοινωνία) να περάσουμε καλά, να αισθανόμαστε καλά, να χαρούμε, κι όσο αυτή η προσδοκία δεν γίνεται πραγματικότητα, τόσο το αίσθημα της κατάθλιψης μέσα μας γίνεται ισχυρότερο και φουντώνει”, συμπληρώνει.

Όταν η εποχική κατάθλιψη γίνεται...μόνιμη
Η μελαγχολία των εορτών δεν είναι απίθανο να εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό κι αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως σε ανθρώπους που έχουν υπόβαθρο ψυχικών νόσων ή πρόβλημα διαταραχής προσωπικότητας. Η εποχική, όπως και η μείζων κατάθλιψη ξεκινούν σχεδόν πάντα με ένα καταθλιπτικό επεισόδιο -συνήθως ξαφνικό- και μοιάζουν στα συμπτώματα τους. Η διάρκεια, όμως, είναι αυτή που καθορίζει το είδος και τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Η εποχική διαρκεί μόνο κατά τη διάρκεια των διακοπών και όσο βρισκόμαστε έξω από το πλαίσιο της καθημερινής ρουτίνας και των υποχρεώσεών μας. “Εκτός από βάρος, οι υποχρεώσεις και η εργασία μας είναι για εμάς μια άμυνα ενάντια στην απώλεια, αφού μας κρατά μέσα σε ένα κανονιστικό και σωτήριο πλαίσιο συναισθημάτων”, εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου και συνεχίζει: “Ένα επεισόδιο κατάθλιψης, όμως, μπορεί να διαρκέσει και τότε θα μας φέρει μπροστά σε συναισθήματα πιο βαθιά, όπως, π.χ. ότι είμαστε ανάξιοι να πάρουμε χαρά, να νοιώσουμε όμορφα ή να εισπράξουμε αναγνώριση. Αυτά τα συμπτώματα της “ανηδονίας”, όπου αρνούμαστε να προσφέρουμε και να λάβουμε ικανοποίηση, ίσως μας εισάγουν σταδιακά σε μία κατάσταση, η οποία μπορεί να περιγραφεί ως “λήθαργος διαρκείας”, δηλαδή κατάθλιψη.
Τα συμπτώματα της εποχικής κατάθλιψης, εάν συνεχιστούν και μετά τη λήξη της εορταστικής περιόδου και εμφανιστούν ακόμα και αυτοκτονικές σκέψεις, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά την περίπτωση να αναζητήσουμε εγκαίρως τη βοήθεια κάποιου ειδικού.
Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει το άτομο που υποφέρει;
Βοήθεια μπορεί να χρειαστεί το άτομο όταν διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να αδράξει τις ευκαιρίες που προσφέρει η ζωή για διασκέδαση και αναψυχή, όταν το άτομο διαπιστώσει ότι δεν είναι ικανό να ζήσει χαρούμενα. “Η φράση κλειδί είναι “ικανός” να ζήσει χαρούμενα”, τονίζει ο Διευθυντής της Ψυχικής Φροντίδας και εξηγεί: “Όλοι υποτίθεται θέλουμε από την γέννησή μας να ζήσουμε χαρούμενη ζωή όμως, δυστυχώς, αυτό δεν το διατηρούμε όλοι μετά τη βρεφική ηλικία. Σε αρκετούς ανθρώπους αυτό το αίσθημα επανέρχεται μόνο μετά από την ψυχοθεραπεία”, καταλήγει.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων προκαλεί η οστεοαρθρίτιδα στο ισχίο και στο γόνατο, αλλά, όπως ισχυρίζονται Καναδοί ερευνητές, δεν ισχύει το ίδιο όταν η πάθηση εμφανίζεται στο χέρι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που πραγματοποίησαν τη μελέτη σε περισσότερους από 18.000 ανθρώπους, σε ορισμένες περιπτώσεις οι επιπτώσεις της νόσου στο καρδιαγγειακό σύστημα είναι συγκρίσιμες με εκείνες της παχυσαρκίας ή της υπέρτασης.
«Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας και δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη δεδομένου ότι επηρεάζει περίπου το 15% του πληθυσμού. Μέχρι την ηλικία των 65 ετών, το 80% του πληθυσμού έχει ακτινογραφικές ενδείξεις οστεοαρθρίτιδας και το 60% εμφανίζει συμπτώματα», επισημαίνει ο ορθοπαιδικός χειρουργός Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης. «Πρόκειται για μια εκφυλιστική ασθένεια των αρθρώσεων που εξελίσσεται καθώς ο χόνδρος με την πάροδο του χρόνου φθείρεται, ή που ξεκινά ως αντίδραση στο στρες στην οποία υποβάλλεται το οστό μετά από τραυματισμό του. Απ’ αυτή υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως και κατατάσσεται μεταξύ των πιο συχνών χρόνιων νόσων. Εκτός από οίδημα και απώλεια χόνδρου, οι άνθρωποι με οστεοαρθρίτιδα μπορεί επίσης να βιώνουν δυσκαμψία και πόνο» συμπληρώνει.
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η πάθηση επηρεάζει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων. Οι καρδιαγγειακές παθήσεις, όπως η ισχαιμική καρδιακή νόσος, η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και το εγκεφαλικό επεισόδιο, αποτελούν την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 17,5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο απ’ αυτές, αριθμός που αποτελεί περίπου το 30% όλων των θανάτων παγκοσμίως.
Επειδή μεγάλο ποσοστό καρδιαγγειακών διαταραχών θα μπορούσαν να προληφθούν, οι επιστήμονες αναζητούν συνεχώς τους τροποποιήσιμους παράγοντες ώστε να αποφευχθεί σημαντικός αριθμός καρδιαγγειακών συμβαμάτων και θανάτων.
Τα ευρήματα από τις περισσότερες μελέτες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη οστεοαρθρίτιδας αποτελεί παράγοντα κινδύνου όταν υφίσταται στο γόνατο ή στο ισχίο, αλλά είναι αντικρουόμενα όταν εντοπίζεται στο χέρι. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Οτάβα και του Τορόντο στον Καναδά, ερεύνησαν το θέμα σε 18.490 συμμετέχοντες. Η μεσαία ηλικία αυτών ήταν 68 ετών και το 60.3% ήταν γυναίκες, Το 24,4% πληρούσε τα κριτήρια για οστεοαρθρίτιδα, το 16,3% ανέφερε ότι είχε περιορισμό στη λαβή αντικειμένων και το 25,4% στο περπάτημα. Στα 13,4 έτη κατά μέσο όσο, το 31,9% των συμμετεχόντων αντιμετώπισε ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο (2.759 νοσηλείες για συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, 1.865 για έμφραγμα του μυοκαρδίου, 1.844 για εγκεφαλικό επεισόδιο, 1.344 για στηθάγχη και 1.238 για επεμβάσεις επαναγγείωσης).
Διαπιστώθηκε ότι τα άτομα με οστεοαρθρίτιδα στο γόνατο ή στο ισχίο, αλλά όχι στο χέρι, ήταν σημαντικά πιο πιθανό να υποστούν καρδιαγγειακό επεισόδιο. Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος ήταν κατά 13% υψηλότερος στους ασθενείς που είχαν οστεοαρθρίτιδα σε τουλάχιστον δύο γοφούς ή/και γόνατα σε σύγκριση με εκείνους που δεν είχαν οστεοαρθρίτιδα, και κατά 22% όταν η νόσος εντοπιζόταν σε τρεις ή περισσότερες αρθρώσεις (ισχία ή γόνατα).
Όπως εξηγεί ο εξειδικευμένος στις αρθροπλαστικές ισχίου και γόνατος Δρ. Τσουτσάνης, υπάρχουν αρκετοί παράγοντες μπορεί να εμπλέκονται στην διαμόρφωση του συσχετισμού, δεδομένου ότι και οι δύο ασθένειες έχουν μερικούς κοινούς παράγοντες κινδύνου. Τέτοιοι είναι η παχυσαρκία, η υπέρταση, ο διαβήτης, και η υπερχοληστερολαιμία. Επίσης, για τον αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων ήδη έχουν κατηγορηθεί τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα που δίδονται στους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα για την ανακούφιση του πόνου. Η συντριπτική πλειονότητα, όμως, των μελετών δείχνει ότι οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα στο γόνατο ή/και στο ισχίο είναι λιγότερο σωματικά δραστήριοι, εξαιτίας του έντονου πόνου που βιώνουν στις αρθρώσεις.
Η πτώση της σωματικής δραστηριότητας ή η ακινησία στην οποία άθελά τους περιέρχονται οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, όχι μόνο στην ποιότητα ζωής τους αλλά και στο καρδιαγγειακό τους σύστημα. «Κύριος στόχος, λοιπόν, θα πρέπει να είναι η δραστηριοποίηση τους, η οποία σε προχωρημένα στάδια μπορεί να επιτευχθεί μόνο μετά από χειρουργική επέμβαση. Το ευτύχημα είναι ότι οι επεμβάσεις είναι πλέον ρουτίνας, δεν ενέχουν σοβαρούς κινδύνους, δεν απαιτείται μακρόχρονη ανάρρωση και γι’ αυτό υποβάλλονται σ’ αυτές ακόμα και ασθενείς νεότερης ηλικίας που επιθυμούν να παραμείνουν ενεργοί και δραστήριοι. Η εξέλιξη των χειρουργικών μεθόδων ελάχιστης επεμβατικότητας είναι πιο φιλικές τόσο στον ασθενή όσο και στον χειρουργό. Ιδιαίτερα η AMIS υπόσχεται και πραγματοποιεί κινητοποίηση την ίδια ημέρα, μείωση ή εξάλειψη του πόνου και πολύ γρηγορότερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες», τονίζει ο Δρ. Τσουτσάνης πιστοποιημένος εκπαιδευτής της τεχνικής AMIS. Μετά από την ολική ή μερική αρθροπλαστική ισχίου ή/και γόνατος οι ασθενείς είναι σε θέση να ασκούνται, να βελτιώσουν τους δείκτες υγείας της καρδιάς.
«Για την αντιμετώπιση της σημερινής επιδημίας των καρδιαγγειακών παθήσεων, η οποία επιβαρύνει σοβαρά τους ανθρώπους, την οικονομία και την κοινωνία, η πιο ολοκληρωμένη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δημοσιευμένων παρατηρητικών μελετών ανέδειξε την επιβάρυνση των ασθενών με οστεοαρθρίτιδα και τη σημασία της άσκησης. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε την εμφάνισή της ή να προβούμε σε μέτρα για να τη θεραπεύσουμε ώστε να κερδίσουμε χρόνια ζωής», καταλήγει ο Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Η χειρουργική επέμβαση για την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, καθώς και η λήψη φαρμάκων για την πάθηση, φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του οισοφάγου, όπως έχει καταδείξει μελέτη του Karolinska Institutet της Σουηδίας. Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή, που εξέτασε περίπου 1 εκατομμύριο άτομα με παλινδρόμηση σε βάση 50ετίας, και οι δύο τύποι θεραπείας μειώνουν τον κίνδυνο.
«Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι μια πολύ συχνή πάθηση, καθώς αφορά περίπου το 20% του ενήλικου πληθυσμού. Κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου στον οισοφάγο διατρέχουν μόνο όσοι υποφέρουν από επίμονη παλινδρόμηση, δηλαδή όταν τα επεισόδια αναγωγών των οξέων του στομάχου προς το στόμα είναι δύο ή περισσότερα την εβδομάδα, επί χρόνια», μας εξηγεί ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος - Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών - Ιατρικού Περιστερίου και Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής. Αιτία είναι η αλλαγή που προκαλεί το περιεχόμενο του στομάχου στην εσωτερική επένδυση του οισοφάγου. Η πάθηση αυτή ονομάζεται οισοφάγος Barrett. Με τη σειρά του ο οισοφάγος Barrett συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του οισοφάγου. Όμως, «μόνο ένα μικρό ποσοστό ατόμων με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση θα αναπτύξει οισοφάγο του Barrett και ένα ακόμη μικρότερο καρκίνο στον οισοφάγο. Παρ’ όλα αυτά είναι σημαντικό να πραγματοποιούνται τακτικοί έλεγχοι για δυσπλασία», προειδοποιεί.
Τα γαστρικά οξέα, με κυριότερο το υδροχλωρικό οξύ, εκκρίνονται από το στομάχι και βοηθούν στη διάσπαση των τροφών, προκειμένου να ολοκληρωθεί κατόπιν η πέψη. Η έλλειψή τους έχει διάφορες επιπτώσεις στον οργανισμό, όπως ανεπάρκεια βιταμινών και οστεοπόρωση. Είναι ωστόσο απαραίτητο να παραμένουν στο στομάχι και να ακολουθούν τη φυσιολογική πορεία τους προς το λεπτό έντερο, γιατί το όργανο αυτό προστατεύεται από τη διαβρωτική ιδιότητά τους, ενώ ο οισοφάγος όχι, καθώς τα κύτταρα στον βλεννογόνο του οισοφάγου καταστρέφονται εύκολα παρουσία των οξέων του στομάχου.
Γιατί όμως τα γαστρικά υγρά παλινδρομούν; «Φυσιολογικά, αφού ο άνθρωπος καταπιεί την τροφή του ο μυϊκός σφιγκτήρας που βρίσκεται μεταξύ οισοφάγου και στομάχου κλείνει, εμποδίζοντας την παλινδρόμηση του περιεχομένου του στομάχου. Η πάθηση προκύπτει από τη δυσλειτουργία του σφιγκτήρα, ο ρόλος του οποίου είναι το πέρασμα της τροφής από τον οισοφάγο στο στομάχι και η αποτροπή της αναγωγής της τροφής από το στομάχι προς στον οισοφάγο», εξηγεί περαιτέρω ο Δρ. Ξιάρχος.
Οι ασθενείς με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση βιώνουν μια αίσθηση καψίματος στο στήθος (καούρα), συνήθως μετά από το φαγητό, το οποίο μπορεί να χειροτερεύει τη νύχτα. Επίσης, χαρακτηριστικά συμπτώματα της πάθησης είναι ο πόνος στο στήθος, η δυσκαταποσία, η αίσθηση ξένου σώματος στο λαιμό, καθώς και ο χρόνιος βήχας, η λαρυγγίτιδα και οι διαταραχές ύπνου όταν η παλινδρόμηση συμβαίνει τις νυχτερινές ώρες.
Η παλινδρόμηση τις περισσότερες φορές θεραπεύεται με αντιόξινα φάρμακα, τα οποία εξουδετερώνουν το υδροχλωρικό οξύ μεταβάλλοντας το περιεχόμενο του στομάχου σε λιγότερο όξινο. Όμως, οι διάφορες φαρμακευτικές αγωγές ενέχουν κινδύνους. Για παράδειγμα, η μακροχρόνια χρήση αναστολέων της αντλίας πρωτονίων, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λοιμώξεων.
Η χειρουργική επέμβαση εμποδίζει τη ροή των γαστρικών οξέων προς τον οισοφάγο και φαίνεται, από τη μελέτη, ότι μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης αδενοκαρκινώματος, μιας επιθετικής και θανατηφόρου μορφής καρκίνου.
«Κατά τη χειρουργική αντιμετώπιση της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης ανατάσσεται και διορθώνεται η διαφραγματοκήλη όταν υπάρχει, συγκλείνονται με ράμματα τα σκέλη του διαφράγματος και ενδυναμώνεται η βαλβίδα του σφιγκτήρα, τυλίγοντας τον θόλο του στομάχου γύρω από το κατώτερο τμήμα του οισοφάγου», διευκρινίζει ο Δρ. Ξιάρχος.
Τα ευρήματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό JAMA Oncology, έδειξαν ότι εντός 15 ετών από την οποιουδήποτε τύπου παρέμβαση, υπήρξε πτώση των περιστατικών καρκίνου, με τον κίνδυνο να μειώνεται στο ίδιο επίπεδο με εκείνο του γενικού πληθυσμού.
«Παλαιότερες μελέτες δεν είχαν αποδείξει τη σχέση μεταξύ χειρουργικής επέμβασης και κινδύνου για καρκίνο του οισοφάγου. Η συγκεκριμένη μελέτη είναι πολύχρονη και μεγάλη, με περίοδο παρακολούθησης άνω των 15 ετών μετά την επέμβαση, οπότε τα αποτελέσματά της έχουν βαρύνουσα σημασία», πρόσθεσε ο Δρ. Ξιάρχος.
Ο ερευνητής του Ινστιτούτου Karolinska, John Maur-Ouda, πρώτος συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε ότι η μελέτη δείχνει ότι «η αποτελεσματική ιατρική ή χειρουργική θεραπεία της παλινδρόμησης εμποδίζει τον καρκίνο του οισοφάγου».
Σύμφωνα με τους ερευνητές η ύπαρξη παρόμοιων αποτελεσμάτων ανεξάρτητα από το είδος της θεραπευτικής επιλογής υποστηρίζει τη θεωρία ότι υπάρχει κάποια παθολογική συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης της επένδυσης του οισοφάγου στο οξύ και της προδιάθεσης κάποιου για εμφάνιση αδενοκαρκινώματος του οισοφάγου. Ωστόσο, μόνο μια μειοψηφία ασθενών με οισοφάγο Barrett εμφανίζει καρκίνο και πολλοί ασθενείς με καρκίνο δεν έχουν αποδείξεις για παρουσία οισοφάγου Barrett.
Όπως σημειώνει ο Δρ. Ξιάρχος, ο καρκίνος του οισοφάγου δεν σχετίζεται με γενετικούς λόγους, οπότε δεν αποτελεί σημαντικό περιορισμό της έρευνας το γεγονός ότι η μελέτη πραγματοποιήθηκε μόνο σε σκανδιναβικές χώρες. Επιπλέον, επειδή ο συγκεκριμένος καρκίνος επηρεάζεται από περιβαλλοντικούς παράγοντες, τα ενθαρρυντικά ευρήματα περί πτώσης των περιστατικών καρκίνου του οισοφάγου μετά τη θεραπεία ίσως να μην ισχύει για άλλες χώρες όπως η Ελλάδα, όπου τα ποσοστά παχύσαρκων και καπνιστών είναι υψηλά.
«Είναι γεγονός ότι ο καρκίνος του οισοφάγου είναι σπάνιος, και δεν υποβάλλονται σε χειρουργική θεραπεία όλοι όσοι υποφέρουν από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, αποκλειστικά για προληπτικούς λόγους. Όσοι ασθενείς θέλουν να μειώσουν τον κίνδυνο αυτό θα πρέπει να επικεντρωθούν στον έλεγχο των περιστατικών γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, ο οποίος εκπληρώνεται με τον αποκλεισμό του αλκοόλ και του καπνίσματος από τη ζωή τους και με τη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους».
Προς τον σκοπό αυτό υπάρχουν και ορισμένες απλές τακτικές, όπως τα συχνά και μικρά γεύματα, η αποφυγή κατάκλισης μέχρι την ολοκλήρωση της χώνευσης, η αποφυγή τροφών που προκαλούν παλινδρόμηση και στενών στο στομάχι ρούχων.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο συχνότερος καρκίνος στους άνδρες, αφού περισσότεροι από ένας στους επτά τον εκδηλώνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Παρότι έχει πολύ υψηλά ιάσεως (φθάνουν το 95% όταν ανιχνεύεται σε πρώιμο στάδιο), οι περισσότεροι άνδρες αναρωτιούνται αν και πώς μπορούν να προστατευθούν. Η ιατρική έρευνα έχει καταδείξει ορισμένους παράγοντες που αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης της νόσου», λέει ο πρόεδρος της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας Δρ. Ηρακλής Πούλιας, τ. διευθυντής στην Ουρολογική Κλινική του Κοργιαλένειου Μπενάκειου Νοσοκομείου ΕΕΣ, με κυριότερους την ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου, τις κακές διατροφικές συνήθειες και την παχυσαρκία.
Αναλυτικότερα:
1. Ηλικία. Είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου, δεδομένου πως όσο μεγαλύτερος είναι ο άνδρας, τόσο πιθανότερο είναι να τον εκδηλώσει. Όντως, περισσότερο από το 80% των κρουσμάτων εκδηλώνονται σε άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω. Ωστόσο ο καρκίνος έχει αρχίσει 10-15 χρόνια νωρίτερα, γι’ αυτό κάθε άνδρας πρέπει μετά τα 50 του να ελέγχεται προληπτικά μία φορά τον χρόνο με δακτυλική εξέταση και μέτρηση του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA).
2. Φυλή/εθνικότητα. Οι άνδρες της μαύρης φυλής διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο απ’ ό,τι οι άνδρες της λευκής φυλής. Ο καρκίνος του προστάτη είναι επίσης συχνότερος στη Βόρειο Αμερική και στη Βόρειο Ευρώπη, καθώς και στους άνδρες ασιατικής καταγωγής που ζουν σε βιομηχανοποιημένες χώρες (π.χ. ευρωπαϊκές και αμερικανικές χώρες), ιδίως όταν τρέφονται ανθυγιεινά και κάνουν καθιστική ζωή.
3. Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη. Στο περίπου 20% των κρουσμάτων καρκίνου του προστάτη υπάρχει κληρονομική προδιάθεση. Αυτές οι περιπτώσεις πιστεύεται ότι είναι συνδυασμός γενετικών παραγόντων με το κοινό περιβάλλον διαβίωσης ή τον κοινό τρόπο ζωής.
Υπάρχει όμως και ένα 5% των περιπτώσεων όπου ο καρκίνος του προστάτη αναπτύσσεται επειδή ο άνδρας έχει κληρονομήσει ένα ελαττωματικό γονίδιο από κάποιο συγγενή του. Υπόνοιες για κληρονομικό καρκίνο του προστάτη εγείρονται όταν το οικογενειακό ιστορικό ενός άνδρα συμπεριλαμβάνει κάποιο από τα ακόλουθα:
* Τρεις ή περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού (πατέρα, αδελφό, γιο) ηλικίας άνω των 60 ετών με καρκίνο του προστάτη
* Καρκίνο του προστάτη σε τρεις γενιές από την ίδια πλευρά της οικογένειας
* Δύο ή περισσότερους στενούς συγγενείς (πατέρα, αδελφό, γιο, παππού, θείο, ανιψιό) από την ίδια πλευρά της οικογένειας, οι οποίοι εκδήλωσαν καρκίνο του προστάτη πριν από τα 55 τους χρόνια.
Εάν ένας άνδρας έχει έναν συγγενή πρώτου βαθμού (πατέρα, αδελφό, γιο) με καρκίνο του προστάτη, έχει διπλάσιες έως τριπλάσιες πιθανότητες να εκδηλώσει τη νόσο απ’ ό,τι είναι ο μέσος κίνδυνος για κάθε άνδρα. Με κάθε επόμενο νοσούντα συγγενή, ο κίνδυνός του αυξάνεται περαιτέρω.
4. Σύνδρομο κληρονομικού καρκίνου μαστού, ωοθηκών (HBOC). Το σύνδρομο αυτό σχετίζεται με τις μεταλλάξεις των γονιδίων BRCA1 και BRCA2 που είναι περισσότερο γνωστά ως γονίδια που προκαλούν κληρονομικό καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών. Ωστόσο τα μεταλλαγμένα γονίδια μπορεί να τα κληρονομήσουν και άνδρες, οι οποίοι σε τέτοια περίπτωση θα διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρκίνο του μαστού και επιθετικό καρκίνο του προστάτη. Υπολογίζεται ότι μικρό ποσοστό των κληρονομικών καρκίνων του προστάτη προκαλούνται από αυτό το σύνδρομο. Οι άνδρες με ιστορικό κληρονομικού καρκίνου του μαστού ή/και ωοθηκών στην οικογένειά τους, καλό είναι να συμβουλεύονται τον ουρολόγο τους μήπως χρειάζονται γενετικές εξετάσεις για να δουν αν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
5. Ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες. Αν και καμία μελέτη δεν έχει αποδείξει ότι η ανθυγιεινή διατροφή είναι η αιτία του προστατικού καρκίνου, πολλές έχουν δείξει ότι ορισμένες διατροφικές συμπεριφορές παίζουν ρόλο. Από τις συμπεριφορές αυτές η κυριότερη είναι η υπερκατανάλωση λιπαρών, κυρίως ζωικής προέλευσης (κρέατα και προϊόντα κρέατος) που μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο.
6. Παχυσαρκία. Τα περιττά κιλά δεν φαίνεται να αυξάνουν γενικά τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του προστάτη. Πολλές μελέτες όμως έχουν δείξει ότι αυξάνουν ειδικά τον κίνδυνο για εμφάνιση επιθετικού καρκίνου του προστάτη. Δεν είναι γνωστό που οφείλεται αυτή η διαφορά.
Επιπλέον, αρκετές μελέτες έχουν συσχετίσει την παχυσαρκία του άνδρα με χειρότερες εκβάσεις (π.χ. αυξημένες υποτροπές, μεγαλύτερη θνησιμότητα) του καρκίνου στον προστάτη.

Προστατευτικοί παράγοντες
Η υιοθέτηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών, όπως η κατανάλωση άφθονων φρούτων, λαχανικών και οσπρίων, φαίνεται ότι δρα προστατευτικά έναντι του καρκίνου του προστάτη.
Η αυξημένη σεξουαλική δραστηριότητα επίσης ενδέχεται να παρέχει το ίδιο όφελος, αν και αυτό δεν είναι ακόμα βέβαιο.
Αρκετές μελέτες, τέλος, έχουν δείξει ότι η τακτική λήψη ασπιρίνης ή στατινών (είναι τα φάρμακα που μειώνουν την χοληστερόλη) δρα προστατευτικά. Ωστόσο πριν πάρει ένας άνδρας οποιοδήποτε φάρμακο πρέπει να συμβουλεύεται τον γιατρό του, καταλήγει ο Δρ. Πούλιας.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Σε εξάρτηση και εθισμό με επικίνδυνες συνέπειες για την υγεία μπορεί να οδηγήσει η κατάχρηση των βενζοδιαζεπινών. Πρόκειται για ψυχοδραστικά φάρμακα με ηρεμιστικές, υπνωτικές, αγχολυτικές, αντισπασμωδικές, αναισθητικές και μυοχαλαρωτικές ιδιότητες, τα οποία θα έπρεπε να χορηγούνται για βραχέα χρονικά διαστήματα για την αντιμετώπιση του άγχους. Ωστόσο λαμβάνονται μακροχρόνια προκαλώντας εξάρτηση και εθισμό.
Το φαινόμενο έχει παγκόσμιες διαστάσεις και δυστυχώς παρατηρείται και στην Ελλάδα. Παρά την έλλειψη φαρμακοεπιδημιολογικών δεδομένων, υπάρχουν ενδείξεις ότι γίνεται κατάχρηση και στη χώρα μας και κυρίως από γυναίκες μεγάλης ηλικίας.
«Οι βενζοδιαζεπίνες είναι γενικά ασφαλή φάρμακα, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, δηλαδή όταν συνταγογραφούνται από ειδικούς και λαμβάνονται για το ενδεδειγμένο χρονικό διάστημα. Όταν γίνεται κατάχρησή τους, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για εθισμό και εξάρτηση των ασθενών, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν διαταραχές ύπνου και σύνδρομο στέρησης που μπορεί να εκδηλωθεί με τρόμο, απώλεια όρεξης, ναυτία, ζάλη, αίσθημα κόπωσης κ.ά. Επίσης, όταν γίνεται συνδυασμός των βενζοδιαζεπινών με άλλα φάρμακα ή ουσίες που προκαλούν καταστολή του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (βαρβιτουρικά, αντιεπιληπτικά, οπιοειδή, αλκοόλ κ.λπ.), μπορεί να προκληθεί βραδύπνοια ή άπνοια δυνητικά θανατηφόρες», τόνισε η επίκουρη καθηγήτρια Κλινικής Φαρμακολογίας του τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ Χρύσα Πουρζιτάκη σε πρόσφατη ομιλία της με θέμα «Xanax, Lexotanil & co. Χρήση και κατάχρηση των βενζοδιαζεπινών σήμερα».
«Για να αντιμετωπίσει κάποιος μία κατάσταση που συνδέεται με κατάχρηση των βενζοδιαζεπινών, πρέπει να απευθυνθεί σε ειδικό ψυχίατρο, ο οποίος είναι ο μόνος που θα προσεγγίσει το ζήτημα σωστά φαρμακολογικώς και ψυχοθεραπευτικώς», πρόσθεσε η κ. Πουρζιτάκη.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης γλαυκώματος έχουν οι συγγενείς εξ αίματος (αδελφός, αδελφή, γονέας, παιδί) των ασθενών με χρόνιο γλαύκωμα ανοικτής γωνίας (ΧΓΑΓ)!

Αυτό αναφέρει στο φετινό της μήνυμα, με αφορμή την Παγκόσμια Εβδομάδα Γλαυκώματος 11 με 18 Μαρτίου, η Παγκόσμια Οργάνωση Γλαυκώματος.

«Πράγματι, σύμφωνα με επιστημονικά ερευνητικά στοιχείαοι συγγενείς των ασθενών με γλαύκωμα έχουν τετραπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν γλαύκωμα από άλλα άτομα χωρίς οικογενειακό ιστορικό» αναφέρειοδιαπρεπής χειρουργός οφθαλμίατρος, Καθηγητής Οφθαλμολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου και επιστημονικός υπεύθυνος του Οφθαλμολογικού Κέντρου Γλαυκώματος & Laser Αθηνών κ. Βασίλειος Κοζομπόλης και προσθέτει: «Συγκριτικά ο κίνδυνος είναι υψηλότερος στους αδελφούς και τις αδελφές απ 'ό, τι στους γονείς και τα παιδιά. Άλλα και μακρινοί συγγενείς διατρέχουν επίσης κάποιον αυξημένο κίνδυνο.
Εάν δύο ή περισσότερα μέλη μιας οικογένειας έχουν ήδη διαγνωσθεί με ΧΓΑΓ, τότε τα άλλα μέλη της ίδιας οικογένειας έχουν πολύ αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν και αυτά ΧΓΑΓ».
Για το λόγο αυτό η Παγκόσμια Οργάνωση Γλαυκώματος, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Εβδομάδας Γλαυκώματος, συνιστά φέτος «οι άνθρωποι με ΧΓΑΓ να ενημερώνουν τους συγγενείς τους για την ανάγκη τακτικής διενέργειας οφθαλμολογικού ελέγχου (τουλάχιστον κάθε δύο χρόνια)».
Όπως εξηγεί ο κ. Κοζομπόλης όταν κάποιος πάει στον οφθαλμίατρο, θα πρέπει να αναφέρει αν συγγενής του πρώτου βαθμού πάσχει από γλαύκωμα, προκειμένου ο γιατρός να προχωρεί στις τρεις απαραίτητες εξετάσεις για την διάγνωση του γλαυκώματος.
Αυτές οι εξετάσεις είναι γρήγορες και ανώδυνες:
Οφθαλμοσκόπηση: Αξιολόγηση από τον οφθαλμίατρο της εμφάνισης του οπτικού νεύρου (οπτικής θηλής) στο πίσω μέρος του ματιού με χρήση οφθαλμοσκοπίου ή στην σχισμοειδή λυχνία με την βοήθεια ειδικών φακών,
Τονομέτρηση: Μέτρηση του επιπέδου της ενδοφθάλμιας πίεσης,
Περιμετρία: για τον έλεγχο του οπτικού πεδίου, διότι στο γλαύκωμα προσβάλλεται πρώτα η περιφέρεια του πεδίου.
Για επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων μπορούν να γίνουν ακόμη πιο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως η οπτική τομογραφία συνοχής και η αγγειογραφική μελέτη της αιμάτωσης του οπτικού νεύρου

Παράγοντες κινδύνου
Το γλαύκωμα, σύμφωνα με την ΠΟΥ, είναι μια από τις κύριες αιτίες τύφλωσης στον κόσμο, καθώς πάνω από 65 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν σε όλο τον κόσμο. Ευθύνεται για το 8% της καταγεγραμμένης τυφλότητας.
Πρόκειται για μια ομάδα παθήσεων, με κοινό χαρακτηριστικό την συνεχιζόμενη φθορά του οπτικού νεύρου, την συνακόλουθη μείωση των οπτικών πεδίων και την αύξηση στις περισσότερες φορές της ενδοφθάλμιας πίεσης.
Στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων η νόσος είναι ασυμπτωματική – δηλαδή ο ασθενής δεν αντιλαμβάνεται κάτι που να τον ενοχλεί – και δικαίως έχει πολύ εύστοχα ονομασθεί ως ο «σιωπηλός κλέφτης της όρασης».
Η αιτία του γλαυκώματος είναι πολυπαραγοντική και οι βασικοί παράγοντες κινδύνου είναι:
H αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση,
Tο οικογενειακό ιστορικό,
O λεπτός κερατοειδής,
H μυωπία
O σακχαρώδης διαβήτης
Ιστορικό οφθαλμικού τραύματος
Μακροχρόνια τοπική ή συστηματική χρήση κορτιζόνης
«Η έναρξη της θεραπείας του ασθενή γίνεται σχεδόν πάντα με την φαρμακευτική θεραπεία η οποία πρέπει και αυτή να είναι προσαρμοσμένη μεταξύ άλλων και στις ιδιαιτερότητες της γενικότερης κατάστασης της υγείας του» αναφέρει ο κ Κοζομπόλης και καταλήγει πως οριστική λύση στο πρόβλημα προσπαθεί να δώσει η χειρουργική αντιμετώπιση.
«Ευτυχώς σήμερα οι χειρουργικές προσεγγίσεις για το γλαύκωμα είναι ποικίλες και απαιτείται η σωστή επιλογή της χειρουργικής μεθόδου με βάση τα ανατομικά χαρακτηριστικά και τις πιθανές συνοδές οφθαλμικές παθήσεις που ενδεχομένως συνυπάρχουν π.χ. καταρράκτης.
Συγκεκριμένα διαθέτουμε τις διάφορες χαμηλής επεμβατικότητας χειρουργικές τεχνικές που καλύπτονται κάτω από την γενική ονομασία MIGS (Microinvasive Glaucoma Surgery).
Χάρη στις τεχνικές αυτές μπορούμε να μειώσουμε ή να απαλλάξουμε τελείως τους ασθενείς από την καθημερινή βάσανο των σταγόνων, να ρυθμίσουμε την ενδοφθάλμια πίεση, να διαφυλάξουμε την όραση τους και την αυτονομία τους, προσφέροντας ποιοτική ζωή».

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Οι εξάψεις είναι το πιο συχνό «σύμπτωμα» της εμμηνόπαυσης και έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων. Νέα έρευνα σε 150.00 γυναίκες, δείχνει ωστόσο ότι οι εξάψεις -ιδίως αν συνοδεύονται από νυχτερινές εφιδρώσεις- αποτελούν «καμπανάκι κινδύνου» για την εμφάνιση διαβήτη.

Οι εξάψεις συνδέθηκαν με 18% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη- όσο μεγαλύτερη ήταν μάλιστα η συχνότητα και η σοβαρότητά τους, τόσο μεγαλύτερος ήταν και ο κίνδυνος διαβήτη. «Η εμμηνόπαυση είναι ένα καλό χρονικό σημείο για να συστήσει κανείς στις γυναίκες αλλαγές του τρόπου ζωής, που μπορούν αφενός να τις ανακουφίσουν από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, αφετέρου να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη και καρδιαγγειακής νόσου», τόνισε η Τζo Aν Πίνκερτον, εκτελεστική Διευθύντρια της Βορειοαμερικανικής Εταιρείας Εμμηνόπαυσης (NAMS).

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ-NEW

Ακολουθήστε μας στα Social Media

bannerT14