Ο λαός συνηθίζει να λέει ότι οι μεγάλοι άνθρωποι φεύγουν από πέσιμο και μάλλον αυτό έχει δόση αλήθειας. Οι πτώσεις των ηλικιωμένων, σε συνδυασμό με την οστεοπόρωση, αποτελούν ένα επικίνδυνο «κοκτέιλ» με δυσμενή, πολλές φορές, έκβαση.
Σύμφωνα με το αμερικανικό CDC, το 2014 σημειώθηκαν πτώσεις σε 29 εκατομμύρια ενήλικες, οι οποίες προκάλεσαν 7 εκατομμύρια τραυματισμούς και κόστισαν στο εθνικό σύστημα υγείας 31 δισεκατομμύρια δολάρια. Συνήθως μία πτώση σε ηλικιωμένα άτομα συνοδεύεται και από κάποιο κάταγμα οστού (λεκάνης, μηριαίου, βραχίονα, καρπού, σπονδύλου).
Σύμφωνα με στοιχεία του 2010 από τον Σύλλογο Φυσικοθεραπείας της Αυστραλίας, πέφτει το 13% των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών, ενώ υπολογίζεται ότι το 2050 το ποσοστό αυτό θα φτάσει το 24%. Όπως εξηγεί ο Γιώργος Η. Γουδέβενος, φυσικοθεραπευτής, Dr manual medicine, επιστημονικός συνεργάτης Πανεπιστημίου Κρήτης, ορισμένες καταστάσεις μπορούν να αυξήσουν τις πιθανότητες πτώσης ενός ηλικιωμένου. Αυτές είναι:
• Η αδυναμία των κάτω άκρων με ή χωρίς πόνο στη βάδιση και ταυτόχρονα δυσκολία ισορροπίας
• Η έλλειψη βιταμίνης D
• Η χρήση φαρμάκων, όπως ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά
• Τα προβλήματα όρασης και ακοής
• Τα σπασμένα ή ανομοιόμορφα σκαλιά ή τα ανισόπεδα δάπεδα, τα ακατάλληλα υποδήματα, τα χαλιά ή οι μοκέτες και η κακή διαρρύθμιση του χώρου

• Τυχόν προβλήματα στη σπονδυλική στήλη (γεροντική κύφωση, σκολίωση κ.ά.).