Ο λαός συνηθίζει να λέει ότι οι μεγάλοι άνθρωποι φεύγουν από πέσιμο και μάλλον αυτό έχει δόση αλήθειας. Οι πτώσεις των ηλικιωμένων, σε συνδυασμό με την οστεοπόρωση, αποτελούν ένα επικίνδυνο «κοκτέιλ» με δυσμενή, πολλές φορές, έκβαση.
Σύμφωνα με το αμερικανικό CDC, το 2014 σημειώθηκαν πτώσεις σε 29 εκατομμύρια ενήλικες, οι οποίες προκάλεσαν 7 εκατομμύρια τραυματισμούς και κόστισαν στο εθνικό σύστημα υγείας 31 δισεκατομμύρια δολάρια. Συνήθως μία πτώση σε ηλικιωμένα άτομα συνοδεύεται και από κάποιο κάταγμα οστού (λεκάνης, μηριαίου, βραχίονα, καρπού, σπονδύλου).
Σύμφωνα με στοιχεία του 2010 από τον Σύλλογο Φυσικοθεραπείας της Αυστραλίας, πέφτει το 13% των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών, ενώ υπολογίζεται ότι το 2050 το ποσοστό αυτό θα φτάσει το 24%. Όπως εξηγεί ο Γιώργος Η. Γουδέβενος, φυσικοθεραπευτής, Dr manual medicine, επιστημονικός συνεργάτης Πανεπιστημίου Κρήτης, ορισμένες καταστάσεις μπορούν να αυξήσουν τις πιθανότητες πτώσης ενός ηλικιωμένου. Αυτές είναι:
• Η αδυναμία των κάτω άκρων με ή χωρίς πόνο στη βάδιση και ταυτόχρονα δυσκολία ισορροπίας
• Η έλλειψη βιταμίνης D
• Η χρήση φαρμάκων, όπως ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά
• Τα προβλήματα όρασης και ακοής
• Τα σπασμένα ή ανομοιόμορφα σκαλιά ή τα ανισόπεδα δάπεδα, τα ακατάλληλα υποδήματα, τα χαλιά ή οι μοκέτες και η κακή διαρρύθμιση του χώρου

• Τυχόν προβλήματα στη σπονδυλική στήλη (γεροντική κύφωση, σκολίωση κ.ά.).

Η έντονη σωματική άσκηση μπορεί να βοηθήσει τους ηλικιωμένους να καταπολεμήσουν την κυτταρική διαδικασία της γήρανσης, υποστηρίζουν αμερικανοί ερευνητές σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσαν στο επιστημονικό έντυπο in Cell Metabolism.

Δεν είναι πρωτάκουστο ότι η τακτική σωματική άσκηση είναι ευεργετική για την υγεία, ανεξαρτήτως ηλικίας. Αλλά οι ερευνητές της Κλινικής Mayo στη Μινεσότα κατάφεραν να αναδείξουν νέα συγκεκριμένα οφέλη από τα διαστήματα έντονης σωματικής άσκησης στους ηλικιωμένους.

Συγκεκριμένα, εστίασαν σε ένα είδος γυμναστικής που συνδυάζει σύντομα διαστήματα έντονης άθλησης με περιόδους μέτριας εκγύμνασης.

Οι 72 συμμετέχοντες, νεότεροι και μεγαλύτεροι, που έκαναν καθιστική ζωή, με τυχαία επιλογή εντάχθηκαν σε τρεις ομάδες. Η πρώτη, έκανε έντονη γυμναστική τρεις φορές την εβδομάδα, κάνοντας στατικό ποδήλατο στη μέγιστη ταχύτητα για τέσσερα λεπτά και μετά για τα επόμενα τρία λεπτά χαλάρωνε ταχύτητα. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβανόταν τέσσερις φορές. Επίσης, δύο φορές την εβδομάδα, περπατούσε σε διάδρομο με μέτρια ταχύτητα.

Η δεύτερη ομάδα έκανε μέτρια αερόβια άσκηση (με στατικό ποδήλατο) πέντε ημέρες την εβδομάδα για 30 λεπτά. Επίσης, τέσσερις ημέρες έκανε ασκήσεις ελαφριάς μυικής ενδυνάμωσης.

Η τρίτη ομάδα έκανε μόνο εκτάσεις, δύο φορές την εβδομάδα.

Μετά από 12 εβδομάδες, όλες οι ομάδες είχαν βιώσει θετικές αλλαγές, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Τα άτομα που έκαναν μέτρια αερόβια γυμναστική είχαν ενισχύσει την φυσική τους κατάσταση, δηλαδή την ικανότητα του σώματος να παρέχει αίμα και οξυγόνο στους μυς. Επίσης, η βελτίωση ήταν μεγαλύτερη τους ηλικιωμένους, που είχαν γενικά ξεκινήσει με λιγότερο καλή φυσική κατάσταση απ’ ότι οι νεότεροι.

Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι που έκαναν μυική ενδυνάμωση, με ή χωρίς αερόβια γυμναστική, αύξησαν την μυική τους δύναμη.

Η ομάδα που έκανε γυμναστική με έντονα μεσοδιαστήματα άσκησης, ενώ είχε μικρά οφέλη ως προς την ενδυνάμωση, συντέλεσε σε βελτιωμένη μιτοχονδριακή λειτουργία των μυών, ειδικά των ηλικιωμένων ατόμων.

Τα μιτοχόνδρια είναι τα «εργοστάσια» παραγωγής ενέργειας των κυττάρων, που αποδομούν τα θρεπτικά συστατικά ώστε να χρησιμοποιηθούν από τον οργανισμό ως πηγή ενέργειας.

«Η μελέτη δείχνει ότι η συγκεκριμένη μορφή γυμναστική μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο, χωρίς όμως να σημαίνει ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να σπεύσουν να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα εντατικής άθλησης. Αν κάνετε καθιστική ζωή, πρέπει να συμβουλευθείτε τον γιατρό σας πρώτα και έπειτα να ξεκινήσετε σταδιακά την άθληση», εξηγεί ο Δρ Σρικουμαραν Ναϊρ, επικεφαλής ερευνητής.

Και ειδικά οι ηλικιωμένοι θα πρέπει να αθλούνται πάντα υπό την επίβλεψη  ειδικού, καθώς η έντονη γυμναστική μπορεί να αποβεί επικίνδυνη για την υγεία τους.

Μαίρη Μπιμπή

Πηγή: Ηealth.in.gr

Οι ηλικιωμένοι που έχουν χάσει πολλά από τα δόντια τους διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν άνοια, υποστηρίζουν ιάπωνες ερευνητές βάσει στοιχείων που δημοσίευσαν στο επιστημονικό έντυπο Journal of the American Geriatrics Society. Επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Kyushu στη Φουκουόκα, με επικεφαλής τον Δρ Τομογιούκι Οχάρα, έθεσε υπό ιατρική παρακολούθηση για πέντε χρόνια 1.566 ηλικιωμένους.

Όσοι είχαν χάσει όλη την φυσική οδοντοστοιχία τους είχαν κατά μέσο όρο 63% μεγαλύτερο κίνδυνο να εκδηλώσουν άνοια, σε σχέση με όσους είχαν διατηρήσει περισσότερα από 20 δόντια. Ο κίνδυνος άνοιας ήταν αυξημένος κατά 81% για όσους είχαν ένα έως εννέα δόντια και κατά 62% για όσους είχαν δέκα έως 19 δόντια.

Εξίσου αυξημένος ήταν ο κίνδυνος και για εκδήλωση νόσου Αλτσχάιμερ για όσους είχαν χάσει πολλά δόντια. «Τα ευρήματά μας δείχνουν την σημασία που έχει η οδοντιατρική φροντίδα και θεραπεία, ιδίως η διατήρηση των δοντιών, προκειμένου να μειωθεί ο μελλοντικός κίνδυνος άνοιας», επισημαίνει ο Δρ Οχάρα.

Οι ηλικιωμένοι που αρχίζουν ξαφνικά να κοιμούνται περισσότερες από εννέα ώρες το βράδυ μπορεί να έχουν αυξημένη πιθανότητα να εκδηλώσουν νόσο Αλτσχάιμερ, αναφέρει νέα έρευνα.

Επιστήμονες παρακολούθησαν επί δέκα χρόνια σχεδόν 2.500 άνδρες και γυναίκες και ανακάλυψαν πως η πιθανότητα αυτή ήταν αυξημένη κατά 2,5 φορές σε όσους άρχισαν σε μεγάλη ηλικία να χρειάζονται πρόσθετο ύπνο. Ειδικά όμως σε όσους είχαν τελειώσει μόνο την βασική εκπαίδευση, η πιθανότητα νόσου Αλτσχάιμερ εξαπλασιάστηκε.

Οι ερευνητές λένε ότι αυτό το εύρημα σημαίνει πως ίσως η εκπαίδευση δρα προστατευτικά έναντι γενικά της νόσου.

"Τα άτομα με άνοια συχνά κάνουν ταραγμένο ύπνο αλλά δεν είναι γνωστό αν αυτό είναι απόρροια της έκπτωσης των νοητικών λειτουργιών τους", δήλωσε ο κύριος ερευνητής Matthew Pase, νευρολόγος στο Boston University School of Medicine.

Επιπρόσθετα, "το γεγονός ότι η νέα έρευνα βρήκε συσχέτιση ανάμεσα στις αυξημένες ανάγκες σε ύπνο και τη νόσο Αλτσχάιμερ, δεν σημαίνει πως είναι καταδικασμένος να πάθει άνοια όποιος ηλικιωμένος αρχίσει ξαφνικά να κοιμάται πολύ", πρόσθεσε. Ωστόσο, "δεν θα έβλαπτε να υποβαλλόταν προληπτικά σε αξιολόγηση των νοητικών ικανοτήτων του".

Όπως γράφουν ο Pase και οι συνεργάτες του στο περιοδικό Neurology, στην παρούσα έρευνα η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν τα 72 χρόνια και το 57% ήταν γυναίκες.

Στη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης, το 10% διαγνώστηκαν με άνοια, με τη συντριπτική πλειονότητα να παρουσιάζουν νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι ερευνητές δεν βρήκαν να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου όσοι εθελοντές κοιμόντουσαν 9 ώρες ή περισσότερο κάθε βράδυ τα τελευταία 13 χρόνια.

Όσοι όμως είχαν αρχίσει να κοιμούνται περισσότερο λίγο καιρό πριν από τη συμμετοχή  τους στην έρευνα, είχαν 2,5 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο άνοιας, με το 20% από αυτούς να εκδηλώνουν τελικά νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι ηλικιωμένοι που κάνουν μεσογειακή διατροφή διατηρούν τον εγκέφαλο τους υγιή σύμφωνα με βρετανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Neurology. Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, με επικεφαλής τη Δρ Μισέλ Λουτσιάνο, παρακολούθησαν επί χρόνια σχεδόν 1.000 ανθρώπους περίπου 70 ετών που δεν έπασχαν από άνοια, αναλύοντας τις επιπτώσεις της διατροφής στον εγκέφαλό τους.

Στις ηλικίες των 70, 73 και 76 ετών, ο εγκέφαλος των συμμετεχόντων εξετάσθηκε διαδοχικά με μαγνητικές τομογραφίες. Όσο λιγότερο ακολουθούσε κανείς τη μεσογειακή διατροφή, τόσο πιθανότερο ήταν να χάσει στην πορεία μεγαλύτερο εγκεφαλικό όγκο. Και αυτό ίσχυε ανεξάρτητα από την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο και το αν το άτομο είχε χρόνιες παθήσεις (διαβήτη, υπέρταση κ.α.).

Ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι η ποσότητα της κατανάλωσης ψαριών δεν σχετίστηκε με αλλαγές στον εγκέφαλο, αντίθετα με ό,τι είχαν συμπεράνει άλλες μελέτες στο παρελθόν.«Καθώς γερνάμε, ο εγκέφαλός μας συρρικνώνεται και χάνουμε εγκεφαλικά κύτταρα, κάτι που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη μάθηση και τη μνήμη.

Η μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες που δείχνουν ότι η μεσογειακή διατροφή έχει θετική επίπτωση στην υγεία του εγκεφάλου», εξηγεί η Δρ Λουτσιάνο.Η μεσογειακή διατροφή περιλαμβάνει άφθονες ποσότητες φρούτων, λαχανικών, ελαιόλαδου, οσπρίων και πλήρων δημητριακών, μέτριες ποσότητες ψαριών, γαλακτοκομικών και κρασιού, καθώς επίσης σχετικά περιορισμένες ποσότητες κόκκινου κρέατος και πουλερικών.

Πηγή: health.in.gr

Νέα έρευνα σε Αμερικανούς ηλικιωμένους έδειξε ότι αν υπήρχε ένα τεστ που να τους ενημέρωνε αν θα εμφανίσουν νόσο Alzheimer, οι περισσότεροι θα ήθελαν να υποβληθούν σε αυτό. Ερευνητές του Stanford University ρώτησαν 875 ανθρώπους 65 ετών και άνω αν θα υποβάλλονταν σε δωρεάν τεστ, ακριβείας, για την πρόγνωση του μελλοντικού κινδύνου εμφάνισης νόσου του Alzheimer. Τα τρία τέταρτα απάντησαν θετικά. Όταν ρωτήθηκαν τι θα έκαναν αν ήξεραν ότι θα εμφάνιζαν νόσο του Alzheimer, ποσοστό 87% των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι θα συζητούσαν τα σχέδια περίθαλψης με τους αγαπημένους τους.
Οκτώ στους 10 δήλωσαν ότι θα έκαναν σχέδια για τη μελλοντική τους περίθαλψη ή θα ετοίμαζαν τη διαθήκη τους. Μόνο το 15% δήλωσαν ότι ήδη είχαν κάνει τα παραπάνω.
 
Η ερευνήτρια Dr. Meera Sheffrin, ανακάλυψε ότι το ενδιαφέρον για προγνωστική εξέταση ήταν παρόμοιο στους συμμετέχοντες, άσχετα από το αν θεωρούσαν ή όχι ότι είχαν υψηλό ή χαμηλό κίνδυνο να εμφανίσουν τη νόσο. Η Sheffrin πρόσθεσε, ότι το ενδιαφέρον δεν διέφερε μεταξύ υγιών ανθρώπων και ανθρώπων που έπασχαν από πολλές νόσους ή ανάλογα με το φύλο, την εθνικότητα, τη λειτουργικότητα ή τη μνήμη. Αυτό το υψηλό ενδιαφέρον θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι η νόσος παρουσιάζεται συχνά από τα ΜΜΕ και θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολη.
 
Η ερευνήτρια πρόσθεσε ότι καθώς αυτά τα τεστ γίνουν διαθέσιμα, ερευνητές και γιατροί θα γνωρίζουν για την πιθανή μεγάλη ζήτηση, επομένως θα είναι διαθέσιμες πηγές που θα συμβάλλουν στη χορήγηση συμβουλών στους ασθενείς και στην προετοιμασία τους για το μέλλον.
 
 Πηγές: "Alzheimer's Research and Therapy" / Iatronet.gr

Το ποσοστό των ανθρώπων με άνοια εμφανίζει πτωτική τάση μετά το 2000 μεταξύ των ηλικιωμένων στις ΗΠΑ, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Η διαπίστωση αυτή δημιουργεί ελπίδες ότι πιθανώς πρόκειται για μια μονιμότερη και ευρύτερη τάση διεθνώς, που σηματοδοτεί επιτέλους μια σταθεροποίηση στην εξάπλωση της άνοιας. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Κένεθ Λάνγκα του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό “JAMAInternal Medicine”, ανέλυσαν στοιχεία για πάνω από 21.000 άτομα άνω των 65 ετών. Το ποσοστό αυτών με άνοια υποχώρησε από 11,6% το 2000 σε 8,8% το 2012.

Είχαν προηγηθεί παρόμοιες μελέτες για την Ευρώπη, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό νευρολογίας “The Lancet Neurology”, οι οποίες έδειχναν επίσης πτωτική τάση της άνοιας στη Βρετανία και στην Ισπανία, καθώς επίσης σταθεροποίηση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. «Τα ευρήματά μας έρχονται να προστεθούν στις αυξανόμενες ενδείξεις ότι η μείωση του κινδύνου για άνοια αποτελεί πραγματικό φαινόμενο και ότι η μελλοντική αναμενόμενη αύξηση της άνοιας μπορεί να είναι μην είναι τελικά τόσο μεγάλη όσο νομίζαμε αρχικά», δήλωσε ο δρ Λάνγκα. Το γιατί μπορεί να «φρενάρεται» σταδιακά η άνοια –για την οποία δεν υπάρχουν φάρμακα ακόμη- παραμένει ασαφές.

Το ανώτερο μορφωτικό επίπεδο είναι ένας παράγων που λειτουργεί προστατευτικά για τον εγκέφαλο, όπως επίσης η σωματική άσκηση, η εξάσκηση του μυαλού, η διακοπή του καπνίσματος κ.α. Αν και τα ποσοστά της άνοιας μπορεί να πέσουν, παρόλα αυτά σε απόλυτους αριθμούς οι ασθενείς με άνοια θα συνεχίσουν να αυξάνονται, καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός ολοένα περισσότερο γερνάει, δηλαδή διευρύνεται το ποσοστό των ηλικιωμένων στο σύνολο των ανθρώπων. Η σταδιακή επιμήκυνση του προσδόκιμου ζωής παίζει σημαντικό ρόλο γι’ αυτό. O αριθμός των ανθρώπων με άνοια αναμένεται να τριπλασιασθεί έως το 2050, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πιο περίπλοκη είναι η παχυσαρκία στους ηλικιωμένους απ’ ό,τι στους νεαρούς ή μεσήλικες ανθρώπους, καθώς υπάρχουν στοιχεία που υποδεικνύουν ότι σ’ αυτή την ηλικιακή ομάδα τα παραπάνω κιλά δεν εγκυμονούν κινδύνους στον ίδιο βαθμό, όπως στους νεαρότερους. Σύμφωνα με το παράδοξο της παχυσαρκίας, όπως ονομάζεται το φαινόμενο, το βέλτιστο βάρος, όσον αφορά στην επιβίωση, αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου. Εκεί που η νόσος περιορίζει το προσδόκιμο ζωής των παχύσαρκων μεσηλίκων, οι ηλικιωμένοι υπέρβαροι ή ελαφρώς παχύσαρκοι έχουν λιγότερες πιθανότητες θανάτου από καρδιαγγειακές νόσους. Πώς, όμως, εξηγείται αυτό το φαινόμενο;

«Ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) είναι ανεπαρκής τρόπος προσδιορισμού της παχυσαρκίας, ιδιαίτερα στις ηλικίες άνω των 65 ετών. Και ο λόγος είναι η προοδευτική απώλεια της μυϊκής μάζας με την πάροδο του χρόνου, με την ταυτόχρονη αύξηση και ανακατανομή του λιπώδους ιστού, δηλαδή η σαρκοπενική παχυσαρκία. Μπορεί, λοιπόν, ο ηλικιωμένος να έχει έναν ΔΜΣ που δείχνει φυσιολογικός, αλλά στην ουσία, όταν μετρηθεί η περίμετρος της μέσης, να διαγνωσθεί ως υπέρβαρος. Εάν, όμως, έχει ΔΜΣ μεταξύ 25-30 (υπέρβαρος) ή λίγο πάνω απ’ αυτόν, χωρίς να υπάρχει συγκέντρωση κοιλιακού λίπους, χαρακτηρίζεται υπέρβαρος, χωρίς, όμως, να υπάρχει υψηλός καρδιαγγειακός κίνδυνος» εξηγεί ο γενικός χειρουργός, ειδικός σε θέματα παχυσαρκίας Δρ. Γιώργος Σπηλιόπουλος.

Επίσης στατιστικά δείχνουν ότι, οι άνθρωποι που είναι επιρρεπείς στις αρνητικές επιπτώσεις της παχυσαρκίας, πεθαίνουν νωρίτερα, ενώ, όσοι επιβιώνουν μέχρι τα γηρατειά, μπορεί να είναι ανθεκτικοί στις επιδράσεις της παχυσαρκίας, το οποίο θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί το ποσοστό θνησιμότητας φαίνεται να επηρεάζεται από τον ΔΜΣ στον πληθυσμό των ηλικιωμένων. Η σχέση ΔΜΣ και θανάτου περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, αν ληφθεί υπόψη ότι, απώλεια βάρους θα μπορούσε να προκληθεί από την ύπαρξη ασθενειών, όπως ο καρκίνος, αλλά και από το κάπνισμα. Στους άνω των 80 ετών ηλικιωμένους η σχέση μεταξύ ΔΜΣ και κινδύνου θανάτου δεν είναι τόσο ισχυρή, επειδή στα άτομα με χαμηλό ΔΜΣ δεν περιλαμβάνονται μόνο όσοι δεν έχουν μεγάλο ποσοστό λίπους και είναι σωματικά δραστήριοι, αλλά και όσοι έχασαν βάρος λόγω ασθενειών ή καπνίσματος.

Τα παραπάνω δεν πρέπει να παρερμηνευθούν και να θεωρηθεί ότι η παχυσαρκία δεν προκαλεί προβλήματα υγείας στα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Μελέτη έχει δείξει ότι ο μεγαλύτερος ΔΜΣ σχετίζεται με υψηλότερο ποσοστό θανάτου από όλες τις αιτίες, συμπεριλαμβανομένων των καρδιαγγειακών νοσημάτων και στα δύο φύλα έως την ηλικία των 75, αλλά και ότι ο σχετιζόμενος με μεγαλύτερο ΔΜΣ κίνδυνος θανάτου μειώνεται με την ηλικία. Όπως γίνεται αντιληπτό υπάρχουν μια σειρά από μεταβλητές, που δυσκολεύουν τη συσχέτιση μεταξύ της παχυσαρκίας και του θανάτου στους ηλικιωμένους και στους υπερήλικες.«Υπάρχει έντονος επιστημονικός διάλογος σχετικά με τον τρόπο διάγνωσης και αντιμετώπισης της παχυσαρκίας σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας και αυτό οφείλεται τόσο στο φαινόμενο της παχυσαρκίας όσο και στις ελλιπείς κατευθυντήριες οδηγίες. Η συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα αντιμετωπίζεται όπως και οι νεώτεροι άνθρωποι, δηλαδή με αλλαγές στον τρόπο ζωής και διατροφής, με φαρμακοθεραπεία και με βαριατρική χειρουργική.Όμως το παράδοξο της παχυσαρκίας και η διάγνωση με συνδυασμένες μεθόδους θα πρέπει να συνυπολογίζονται, προκειμένου να προκύψει ορθή απόφαση για τον τρόπο αντιμετώπισης του κάθε ασθενή ατομικά.

Οι χειρουργοί θα πρέπει να είναι διπλά προσεκτικοί, όταν προτείνουν τη χειρουργική ως μέσο απώλειας του πλεονάζοντος βάρους, εξαιτίας των μελετών που έχουν δείξει ότι το βάρος σχετίζεται με μέγιστη επιβίωση, καθώς αυξάνει η ηλικία» σημειώνει ο Δρ. Σπηλιόπουλος. Μια αξιολόγηση από το American College of Surgeons της έκβασης των ασθενών με ΔΜΣ μεγαλύτερο ή ίσο του 35, που υποβλήθηκαν σε βαριατρική επέμβαση μεταξύ 2005-2009, κατέδειξε ότι οι άνθρωποι 65 ετών και άνω είχαν, μεν, περισσότερες πιθανότητες παρατεταμένης διάρκειας παραμονής στο νοσοκομείο, αλλά όχι σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες, σε αντίθεση με τους παχύσαρκους με ΔΜΣ ίσο ή μεγαλύτερο από 55. «Οι ασθενείς άνω των 65 ετών δεν θα πρέπει, λοιπόν, να αποκλειστούν από την υποβολή σε χειρουργική απώλειας βάρους, αρκεί να υπάρχει προεγχειρητική, προσεκτική εκτίμηση του ατομικού κινδύνου, για σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, καθώς τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η έκβαση, οι επιπλοκές και η θνησιμότητα είναι αποδεκτά και για τους ηλικιωμένους» καταλήγει ο Δρ. Σπηλιόπουλος.

 

Πηγή: Healthmag

Οι φυσικές καταστροφές αυξάνουν τον κίνδυνο άνοιας στους ηλικιωμένους. Οι ηλικιωμένοι που ξεσπιτώνονται και χάνουν την επαφή με τους γείτονές τους μετά από μια μεγάλη φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο άνοιας, σε σχέση με όσους έμειναν στα σπίτια τους.

Σε αυτή τη διαπίστωση κατέληξε μια αμερικανο-ιαπωνική επιστημονική έρευνα, η οποία μελέτησε τις επιπτώσεις που είχε ο σεισμός και το καταστροφικό τσουνάμι του 2011, που έπληξαν την Ιαπωνία και, μεταξύ άλλων, προκάλεσαν το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα.

Είναι η πρώτη φορά που μια μελέτη (στην ουσία ένα «φυσικό πείραμα») αναδεικνύει τις φυσικές καταστροφές ως παράγοντα κινδύνου για άνοια. Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής τον ιαπωνικής καταγωγής Χιρογιούκι Χικίτσι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 3.600 άτομα άνω των 65 ετών, που επιβίωσαν από το τσουνάμι. Μερικοί έμειναν στα σπίτια τους και άλλοι υποχρεώθηκαν να τα εγκαταλείψουν, όταν αυτά καταστράφηκαν.

Το 38% έχασαν συγγενείς ή φίλους, ενώ το 59% υπέστησαν καταστροφές στην περιουσία τους. Πριν το τσουνάμι το 4% των συμμετεχόντων είχαν εμφανίσει άνοια, ενώ μετά το τσουνάμι το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 11,5%. Τα περιστατικά εγκεφαλικών επεισοδίων αυξήθηκαν από 2,8% (πριν το τσουνάμι) σε 6,5% (μετά) και η υπέρταση από 54% σε 77%. Το ποσοστό όσων ηλικιωμένων αδυνατούσαν πλέον τελείως να επικοινωνήσουν με τους γείτονές τους (ούτε καν να τους χαιρετίσουν) αυξήθηκε από 1,5% σε σχεδόν 3%. Τα μεγαλύτερα επίπεδα άνοιας είχαν όσοι κατέληξαν σε προσωρινά καταλύματα μετά την καταστροφή των σπιτιών τους. Επίσης, όσο πιο σοβαρές ζημιές είχε υποστεί το σπίτι κάποιου, τόσο χειρότερη ήταν η άνοιά του.

Από την άλλη, από μόνη της η απώλεια συγγενών και φίλων δεν φάνηκε να αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας. «Μετά από καταστροφές, οι περισσότεροι άνθρωποι εστιάζουν σε ψυχικά προβλήματα όπως το μετατραυματικό σύνδρομο. Όμως η έρευνά μας δείχνει ότι η έκπτωση των γνωστικών/νοητικών λειτουργιών αποτελεί επίσης σημαντικό ζήτημα. Φαίνεται πως ιδίως η επανεγκατάσταση σε προσωρινό κατάλυμα μπορεί να επιταχύνει την άνοια, ιδίως σε ευάλωτους ανθρώπους», δήλωσε ο Χικίτσι.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ