Τα σημερινά παιδιά είναι πολύ διαφορετικά από τα παιδιά που όλοι ήμασταν κάποτε…τα παιχνίδια στο δρόμο, η μπάλα, το κρυφτό ακόμη και μια βόλτα σε θέατρο ή σινεμά έχει πλέον δώσει τη θέση της σε παιχνιδομηχανές, κινητά τηλέφωνα και tablets.

Τι μπορεί να κάνει ο γονιός για να μην είναι το παιδί του συνεχώς μπροστά σε μια οθόνη

Και φυσικά όλα τελευταίας τεχνολογίας. Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά μπορούν και έχουν πάθει εθισμό στη χρήση τους και η υπερβολική χρήση τους προκαλεί προβλήματα στην μυοσκελετική ανάπτυξη των παιδιών και θέματα επιθετικότητας, διάσπασης προσοχής και πιθανές μαθησιακές δυσκολίες.

Καλό είναι λοιπόν να θέσετε κάποιους κανόνες στη χρήση τους για να αποφύγετε πιθανά προβλήματα:

Κάντε ένα είδος ανταλλαγής
Εάν θέλει να παίξει μια ώρα με το tablet , συμφωνείστε να διαβάσει και μια ώρα κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο ή τα μαθήματά του.

Ρυθμίστε του πού και το πότε
Είναι καλό τα παιδιά να παίρνουν στα χέρια τους αυτά τα gadgets μέσα στο σαββατοκύριακο και όχι τις καθημερινές. Επίσης θέστε τους κανόνες για το πού μπορούν να παίζουν: για παράδειγμα καλό είναι να μην παίζουν στο τραπέζι ή σε κάποια επίσκεψη.

Κανόνας στο αυτοκίνητο
Τα οικογενειακά ταξίδια είναι μια πολύ όμορφη εμπειρία και πραγματικά αξίζει να παλέψετε γι αυτήν: ορίστε ένα μικρό χρονικό διάστημα για να ασχολούνται τα παιδιά σας με κινητά και άλλα ηλεκτρονικά μέσα. Ένα δεκάλεπτο και μετά να σταματάει για μισή ώρα είναι μια καλή αρχή.

Ρυθμίστε το τι βλέπουν ή παίζουν
Μεγάλη προσοχή σε αυτό. Δεν χρειάζεται θεωρώ να πούμε περισσότερα, βάλτε φίλτρα που ορίζουν τι δεν επιτρέπεται να εμφανίζεται στο διαδίκτυο και μεγάλη προσοχή στην καταλληλότητα των παιχνιδιών που τους αγοράζετε.

Εάν δείτε στο πίσω μέρος τα περισσότερα παιχνίδια είναι για ηλικίες 18+ αλλά κανείς δεν φαίνεται να το υπολογίζει.

Πηγή: mothersblog.gr

Ο θυμός είναι από τα συναισθήματα που τα περισσότερα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να διαχειριστούν. Μπορούν να περιγράψουν τι τους θυμώνει, αλλά δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν τον θυμό. Τον ταυτίζουν με την επιθετική συμπεριφορά που χρησιμοποιούν για να τον εκφράσουν.

Σκοπός μιας διδασκαλίας για τη διαχείριση του θυμού στα παιδιά είναι να μάθουν να ελέγχουν το θυμό και τα αρνητικά τους συναισθήματα και μακροπρόθεσμος στόχος αποτελεί η κατάκτηση της ανεξαρτησίας και αυτονομίας τους. Στόχος του εκπαιδευτικού προγράμματος είναι δηλαδή το παιδί να μάθει να ρυθμίζει την συμπεριφορά του αλλά και το θυμικό του, χωρίς τη βοήθεια κάποιου μεγάλου: εκπαιδευτικού ή γονέα.

Μια τεχνική που οπτικοποιεί τον θυμό και βοηθά τα παιδιά να τον κατανοήσουν είναι «τα θυμωμένα μπαλόνια«. Η συγκεκριμένη τεχνική βοηθά τα παιδιά να διαχωρίσουν τον θυμό από την επιθετικότητα, να δουν τι συμβαίνει όταν δεν εξωτερικεύουμε ή δεν εκτονώνουμε ορθά το θυμό μας και να καταλάβουν πως να θυμώνει κάποιος είναι αποδεκτό και φυσιολογικό.

Περιγραφή της τεχνικής
Δίνουμε στο παιδί να φουσκώσει ένα μπαλόνι ή του το φουσκώνουμε εμείς και το δένουμε. Εξηγούμε στο παιδί ότι το μπαλόνι είναι το σώμα μας κι ο αέρας είναι ο θυμός.

Δίνουμε το μπαλόνι στο παιδί να το επεξεργαστεί και το ρωτάμε αν μπορεί ο αέρας να βγει από το μπαλόνι. Του περιγράφουμε πως έτσι ακριβώς είναι κι αυτός όταν είναι θυμωμένος. Ρωτάμε το παιδί αν θα μπορούσε να σκεφτεί καθαρά αν το μπαλόνι είναι το μυαλό του κι ο θυμός έπιανε όλο το χώρο.

Μετά δίνουμε μια καρφίτσα στο παιδί και του ζητάμε να σκάσει το μπαλόνι. Το ρωτάμε αν ήταν αυτός ο πιο ασφαλής τρόπος για βγάλει τον αέρα ή όχι και γιατί. Χρησιμοποιήστε το στιγμιαίο φόβο του παιδιού την ώρα που σκάει το μπαλόνι για να δείξετε πως έτσι αισθάνονται οι άλλοι γύρω του όταν γίνεται επιθετικός. Προσπαθήστε να εξηγήσετε στο παιδί πως αν το μπαλόνι ήταν άνθρωπος, το σκάσιμο του μπαλονιού θα ήταν μια επιθετική συμπεριφορά. Ζητήστε από το παιδί να σας πει αν είναι σωστό να εκφράζουμε το θυμό μας με αυτό τον τρόπο.

Στη συνέχεια φουσκώνουμε άλλο μπαλόνι, αλλά δεν το δένουμε. Το δίνουμε στο παιδί να το κρατήσει και του ζητάμε να αφήσει λίγο αέρα να βγει και να κρατήσει ξανά τις άκρες σφιχτά. Ρωτάμε το παιδί αν παρατηρεί την αλλαγή του μεγέθους κι αν αν για να γίνει αυτό χρειάστηκε να σκάσουμε το μπαλόνι. Τονίζουμε το γεγονός ότι το μπαλόνι δεν έσκασε αλλά και το γεγονός ότι κανείς γύρω του δεν έπαθε κάτι. Μετά ζητάμε από το παιδί να αφήσει σιγά σιγά όλο τον αέρα να βγει από το μπαλόνι.

Τέλος, συζητάμε με το παιδί και του θυμίζουμε πως αν αφήσουμε τον θυμό να μαζευτεί μέσα μας, κάποια στιγμή θα εκραγούμε όπως το μπαλόνι και μπορεί να κάνουμε κακό στον εαυτό μας ή στους γύρω μας. Ως συνέχεια της τεχνικής, μπορούμε να ζητήσουμε από το παιδί να γράψει πάνω σε μπαλόνια τι τον θυμώνει και να του ζητήσουμε να τα φουσκώσει ανάλογα με το τι τον θυμώνει περισσότερο και τι λιγότερο.

Μια άλλη αποτελεσματική τεχνική διαχείρισης του θυμού είναι αυτή της Εναλλακτικής Αντίδρασης ή αλλιώς τεχνική της Μικρής Χελώνας. Η συγκεκριμένη τεχνική ανήκει στην ψυχολογική κατεύθυνση του Γνωστικού-Συμπεριφορισμού και συμβάλλει σημαντικά και στη διαχείριση της επιθετικότητας ενός παιδιού.

Αρχικά, το παιδί διδάσκεται από τον ειδικό την εναλλακτική αντίδραση της μικρής χελώνας όταν η ίδια βρίσκεται σε κατάσταση που προκαλεί ένταση. Το παιδί ακούει από τον ενήλικα την ιστορία της μικρής χελώνας:

«Το μικρό χελωνάκι, κάθε φορά που πήγαινε στο σχολείο έμπλεκε σε καβγάδες με τα άλλα μικρά χελωνάκια, που το πείραζαν και το χτυπούσαν. Ο δάσκαλος το τιμωρούσε. Μια μέρα συνάντησε τη μεγάλη χελώνα, η οποία του είπε πως η απάντηση στο πρόβλημά του ήταν το καβούκι του. Το συμβούλευσε να κρύβεται στο καβούκι του κάθε φορά που θύμωνε, μέχρι να αισθανθεί καλύτερα. Το χελωνάκι εφάρμοσε τη συμβουλή της χελώνας, και όλα βελτιώθηκαν: σταμάτησε τους καβγάδες, ο δάσκαλος δεν το μάλωνε πια και άρχισε να του αρέσει το σχολείο».

Αφού το παιδί διαβάσει ή ακούσει την ιστορία, ο ειδικός του μαθαίνει εναλλακτικές αντιδράσεις που το ίδιο θα κλιθεί να εφαρμόσει σε στρεσογόνες περιπτώσεις ή καταστάσεις συγκρούσεων. Το παιδί εξασκείται στις παρακάτω ασκήσεις:
- να μαζεύει κοντά στο σώμα του τα χέρια και τα πόδια,
- να ακουμπά το κεφάλι του στο θρανίο,
- να φανταστεί πως είναι το χελωνάκι που κρύβεται μέσα στο καβούκι του και να σκεπάζει το κεφάλι με τους βραγχίονες ή τις παλάμες του,
- να χαλαρώνει τους μύες του σώματός του και να παραμείνει στην ίδια θέση για λίγο.

Αφού το παιδί κατανοήσει και κατακτήσει τις συγκεκριμένες ασκήσεις, στη συνέχεια ο ειδικός του μαθαίνει μυοχαλαρωτικές ασκήσεις.

Έτσι το παιδί σιγά σιγά κατακτά την ικανότητα να αντιμετωπίζει στρεσογόνες καταστάσεις, καταστάσεις συγκρούσεων και έντασης, καθώς και να διαχειρίζεται τα αρνητικά του συναισθήματα, το φόβο, το θυμό και την οργή του.

Πηγή: eidikospaidagogos.gr

Τρέχει η μύτη τους, βήχουν, βουλώνουν τα αφτιά τους, δεν ακούνε, ροχαλίζουν. Τα παιδιά υποφέρουν και οι γονείς ανησυχούν. Όλα όμως διορθώνονται, αρκεί να κάνουμε τα κατάλληλα βήματα και τις σωστές κινήσεις.

Τα παιδιά είναι πρωταγωνιστές στη ζωή μας, είναι το μέλλον, η ελπίδα για αλλαγή και οφείλουμε να τους εξασφαλίζουμε σε υψηλό επίπεδο την υγεία και την παιδεία τους. Παρά όμως τη ραγδαία εξέλιξη των μεθόδων πρόληψης και της χειρουργικής αντιμετώπισης στον τομέα της ωτορινολαρυγγολογίας, παρατηρείται αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης διαφόρων παθήσεων, καθώς το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι ανώριμο. Συχνά προβλήματα στα παιδιά αποτελούν το ροχαλητό, οι άπνοιες και η βαρηκοΐα, που κυρίως οφείλονται σε μεγάλα κρεατάκια, αμυγδαλές και παρουσία υγρού στα αφτιά.

Διάγνωση και θεραπεία
Τα κρεατάκια πλέον μπορούν να ελεγχθούν άμεσα και πολύ πιο αξιόπιστα με την ενδοσκόπηση παρά με την απλή ακτινογραφία, όπως επίσης και πιο σπάνιες καταστάσεις καλοήθων όγκων, η παρουσία πολυπόδων στη μύτη ή η ατρησία των ρινικών χοανών. Ο έλεγχος του λάρυγγα με το εύκαμπτο ενδοσκόπιο σε περιπτώσεις διαταραχών της χροιάς της φωνής, σε επίμονο βήχα ή σε λοιμώξεις, καθώς και σε δυσκολία της αναπνοής, είναι πολύ σημαντικό μέσο ώστε να εξακριβωθεί αν συνυπάρχει και άλλη παθολογία, όπως γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, λαρυγγομαλακία, οζίδια των φωνητικών χορδών ή θηλωμάτωση του λάρυγγα. Η παρουσία υγρού στα αφτιά, δηλαδή η εκκριτική ωτίτιδα, σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται με παρακέντηση του τυμπάνου, με ή χωρίς τοποθέτηση σωληνίσκου αερισμού, για να αποφευχθούν μόνιμες βλάβες στην ακοή. Επίσης, πλέον η χρόνια ιγμορίτιδα στα παιδιά αντιμε­τωπίζεται με την ενδοσκοπική χειρουργική, η οποία διορθώνει την αιτία, χωρίς να βλάπτει τις υγιείς ανατομικές δομές. Σπα­νιότερα προβλήματα αποτελούν οι συγγενείς κύστεις του τρα­χήλου, με πιο συχνή την κύστη του θυρεογλωσσικού πόρου.

Γιατί αυξάνονται οι αλλεργίες
Η ανησυχητική έξαρση των αλλεργιών αποτελεί παράγοντα αύξησης της συχνότητας των ωτορινολαρυγγολογικών παθήσεων και επηρεάζεται από την κακή διατροφή και τα «πλούσια» σε αλλεργιογόνα παιδικά δωμάτια, καθώς και από την αναγκαιότητα του παιδικού σταθμού από πολύ μικρή ηλικία. Η αλλεργική ρινίτιδα δημιουργεί ισχυρή προδιάθεση για τις λοιμώξεις του αναπνευστικού και λειτουργεί ερεθιστικά για τα αφτιά, τα ιγμόρεια, τον λαιμό, τους βρόγχους, την τραχεία και τον λάρυγγα. Αλλεργική αντίδραση είναι η αμυντική αντίδραση του οργανισμού μας σε ξένες ουσίες που είτε τις εισπνέουμε είτε έρχονται σε άμεση επαφή με το δέρμα μας. Οι ουσίες αυτές ονομάζονται αλλεργιογόνα και μπορεί να είναι η γύρη, τα ακάρεα της σκόνης, η μούχλα, η πιτυρίδα των κατοικιδίων, το γρασίδι, χημικές ουσίες που βρίσκονται μέσα σε καθαριστικά, διάφοροι μικροοργανισμοί κ.ά.

Επίθεση στα αλλεργιογόνα
Για να περιορίσουμε όσο το δυνατόν τη συγκέντρωση αλλεργιογόνων στο σπίτι, πρέπει να κάνουμε συχνά και συντήρηση των κλιματιστικών και καθαρισμό των φίλτρων τους, καθώς τα σωματίδια που συγκεντρώνονται στα φίλτρα τους διαχέονται σε όλο το σπίτι - γι’ αυτό καλό θα είναι να πλένονται συχνά με ειδικό υγρό που κάνει ταυτοχρόνως και απολύμανση. Επειδή και η υγρασία προκαλεί προβλήματα σε άτομα επιρρεπή σε αλλεργίες, μπορείτε επίσης να προμηθευτείτε έναν μετρητή υγρασίας και έναν αφυγραντήρα, για να ελέγχετε τα επίπεδα της υγρασίας στο σπίτι σας.

Zoom στη διατροφή του
Πολλές αλλεργίες προκαλούνται και από τις βιομηχανοποιημένες τροφές που μπορεί να καταναλώνουμε, γι’ αυτό είναι καλό να ακολουθούμε ένα πιο υγιεινό μοντέλο διατροφής, πλούσιο σε φυτικές ίνες και χωρίς τα τεχνητά συστατικά και τα συντηρητικά του πρόχειρου φαγητού και των ανθυγιεινών σνακ, τα οποία μπορεί να είναι εκλυτικοί παράγοντες για την εμφάνιση αλλεργικής ρινίτιδας.

Πάμε στον ωριλά
Όλα αυτά καθιστούν απαραίτητη την παρακολούθηση του παιδιού και από τον ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος, ως ειδικός, θα θέσει την ένδειξη για έγκαιρη και εξατομικευμένη χειρουργική αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων, ώστε να αποφευχθούν χρόνια προβλήματα υγείας.

Συνοψίζοντας, οι μοντέρνες χειρουργικές μέθοδοι με τη χρήση ραδιοσυχνότητων και νέων δυναμικών εργαλείων βελτιώνουν τη μετεγχειρητική επούλωση, που σημαίνει λιγότερο πόνο, μικρότερη αιμορραγία και εξα­σφάλιση της πλήρους αφαίρεσης, όταν μιλάμε για αμυγδα­λεκτομή και αδενοτομή

Απλές καθημερινές αλλά πολύ πρακτικές συμβουλές των ειδικών για την υγεία των παιδιών
* Όταν το παιδί γυρίζει από το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό, καλό είναι να πλένει αμέσως τα χέρια και τη μύτη του (είναι σημαντικό να του μάθουμε να το κάνει μόνο του).
* Αδειάζουμε το δωμάτιό του από πράγματα που μαζεύουν πολλή σκόνη, όπως βαριά χαλιά, παλιά παιχνίδια κ.λπ., τα οποία εκθέτουν καθημερινά το παιδί στον κίνδυνο να αναπτύξει αλλεργίες.
* Απομακρύνουμε τα μαλλιαρά κουκλάκια -κυρίως από το κρεβάτι του-, γιατί συνήθως κοιμάται κολλώντας τα στο προσωπάκι του. Καλό είναι επίσης να τα πλένουμε κάθε βδομάδα και να μην επιτρέπουμε να κοιμάται έχοντάς τα στην αγκαλιά του.
* Δεν βάζουμε στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας βιομηχανοποιημένα τρόφιμα, τα οποία περιέχουν δεκάδες συντηρητικά, αρώματα και χημικά, και αντί για αυτά προτιμάμε πιο παραδοσιακές λιχουδιές, όπως παστέλι, λουκούμι, σπιτική τυρόπιτα κ.λπ.
* Δεν εκθέτουμε το παιδί μας στους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος, αλλά ούτε και του λεγόμενου «καπνίσματος από τρίτο χέρι», το οποίο αφορά στην απορρόφηση του καπνού από όλα τα στοιχεία στον χώρο και έχει βρεθεί ότι είναι υπεύθυνο για μεταλλάξεις στο DNA.
* Όταν το παιδί  ροχαλίζει πολύ έντονα, κάνει άπνοιες στον ύπνο ή δεν απαντάει άμεσα όταν του μιλάμε, πρέπει να ανησυχήσουμε και να επισκεφτούμε έναν ωτορινολαρυγγολόγο.  
* Δίνουμε στο παιδί το καλό παράδειγμα κάνοντας τακτικά σωματική άσκηση και ακολουθώντας καλή διατροφή και σωστές συνήθειες ύπνου, στοιχεία πολύ σημαντικά για την υγεία του.

Πηγή: vita.gr

Οι γονείς συνήθως πανικοβάλλονται  κάθε φορά που αρρωσταίνει το παιδί τους καθώς θεωρούν τον πυρετό ως ένα σύμπτωμα πολύ τρομακτικό.

Θεωρούν ότι πρόκειται για νόσημα και όχι για ένα σύμπτωμα που στον παιδίατρο δίνει το μήνυμα ότι κάποιος λοιμογόνος παράγοντας έχει εισέλθει στον οργανισμό του παιδιού και το αμυντικό του σύστημα προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς λοιπόν όταν βλέπουν το παιδί τους να ανεβάζει πυρετό;

Σύμφωνα με την παιδίατρο του Mothersblog κυρία Μαριαλένα Κυριακάκου, θεωρούμε ότι ανεβαίνει η θερμοκρασία
• Όταν η θερμοκρασία του ορθού είναι υψηλότερη του 38οC
• Όταν η θερμοκρασία στόματος είναι πάνω από 37,8οC
• Όταν η θερμοκρασία μασχάλης είναι πάνω από 37,2οC

Αίτια πυρετού
Τα συνηθέστερα αίτια του πυρετού είναι, όπως αναφέρθηκε, οι λοιμώξεις, ιογενείς κατά το πλείστον με προσβολή του ανώτερου αναπνευστικού ή του πεπτικού, αλλά και λοιμώξεις βακτηριακές, όπως οξεία στρεπτοκοκκική αμυγδαλίτιδα, οξεία μέση ωτίτιδα, λοίμωξη του ουροποιητικού, του πνεύμονα (πνευμονία κ.α).
Τα δόντια σε μερικά παιδιά προκαλούν πυρετό κατά τη νεογιλή οδοντοφυϊα, πάλι όμως δεν μπορούν να οδηγήσουν τη θερμοκρασία σε επίπεδα υψηλότερα του 38,8οC(μασχάλης) ή 38,3 οC (ορθού).

Σε παιδιά μικρότερα των 3 μηνών η υψηλή θερμοκρασία του περιβάλλοντος (23οC και άνω), τα σφιχτά ή τα πολλά ρούχα είναι δυνατόν να ανεβάσουν τη θερμοκρασία του σώματος, όχι όμως πάνω από 38,5 οC και τέλος η αφυδάτωση από μειωμένη λήψη υγρών ή από υπερβολικές απώλειες υγρών, αντίστοιχα.
Μερικά παιδιά εμφανίζουν πυρετό μετά από εμβολιασμό (άμεσα ή σε μερικές μέρες), ανάλογα με το είδος του εμβολίου.
Πρέπει ή όχι να αντιμετωπίζουμε τον πυρετό;

Υπάρχουν θετικά και αρνητικά στην απόφαση για την αντιμετώπιση του πυρετού. Σύμφωνα με την κυρία Κυριακάκου, το ύψος του πυρετού δεν είναι πάντοτε η ένδειξη για την αντιμετώπισή του. Αντίθετα η διάθεση του παιδιού αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα. Ο πυρετός συνοδεύεται συνήθως από συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, μυαλγίες, εμετούς διάρροιες, εξάνθημα κλπ. Μερικά από τα παραπάνω πρέπει να εκτιμηθούν από τον γιατρό, ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή μη πυρετού. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ένα παιδί με πυρετό αντιμετωπίζεται στο σπίτι του.

Είναι βασικό για τους γονείς να μπορούν να αντιληφθούν πότε πρέπει ένα παιδί να εκτιμηθεί από γιατρό, ανεξάρτητα από το ύψος του πυρετού, αν πρέπει να αντιμετωπισθεί ο πυρετός ή ακόμη να παρακολουθούν το παιδί χωρίς αντιμετώπιση του πυρετού, ενώ η φροντίδα θα στραφεί στη ενυδάτωση που αποτελεί βασικό παράγοντα. Βασική συμβουλή αποτελεί η παρακολούθηση όσων συνοδεύουν τον πυρετό και όχι του πυρετού. Ένα εξάνθημα για παράδειγμα είναι σημαντικό και η αξία της περιγραφής στον Παιδίατρο, είναι κατά πολύ σημαντικότερη του πυρετού, όσο ψηλά και αν βρίσκεται αυτός.

Συνιστάται η αντιμετώπιση του πυρετού
• Όταν ο μικρός ασθενής πάσχει από άλλο υποκείμενο νόσημα, όπως καρδιοπάθεια (σημαντική), νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος, των περιφερικών νεύρων ή των πνευμόνων. Σε παιδιά με πυρετικούς σπασμούς στο παρελθόν, η οποιαδήποτε αντιπυρετική αγωγή δεν προλαμβάνει του σπασμούς, αν αυτοί πρόκειται να συμβούν. Δημιουργεί όμως ψυχολογική ανακούφιση στους γονείς η χορήγηση αντιπυρετικών.
• Αν πρόκειται να ανακουφίσουμε το παιδί από ενοχλήματα, μπορούμε να δώσουμε ένα αντιπυρετικό φάρμακο, χωρίς αυτό να είναι επιβεβλημένο, δεδομένου ότι τα παιδιά δεν μπορούν συνήθως να εκφράσουν τον βαθμό της ενόχλησης και να περιγράψουν τη διάθεσή τους.

Δεν συνιστάται η αντιμετώπιση του πυρετού
Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απαιτείται αντιμετώπιση του πυρετού ενός παιδιού. Ένα άρρωστο παιδί ηλικίας μεγαλύτερη των 12 μηνών που έχει θερμοκρασία ορθού < 39,8οC και κατά τα άλλα είναι ζωηρό, επικοινωνεί πολύ καλά μαζί μας και τέλος έχει διάθεση να παίξει, δεν χρειάζεται αντιπυρετική αγωγή άμεσα. Είναι προτιμότερη η παρακολούθηση της συμπεριφοράς του και τα τυχόν συμπτώματα.
Η βελτίωση, ιδιαίτερα η προσωρινή, μετά από χορήγηση αντιπυρετικού, δεν σχετίζεται πάντοτε με καλοήθη εξέλιξη της λοίμωξης (να μην σας ξεγελάει η προσωρινή βελτίωση που οφείλεται στα αντιπυρετικά φάρμακα, ιδιαίτερα κατά το πρώτο 24ωρο της νόσου).

Πηγή: mothersblog.gr

Η είσοδος του παιδιού στο σχολείο είναι μια από τις σημαντικότερες αλλαγές στη ζωή του και η πρώτη εμπειρία παρατεταμένης απομάκρυνσης από το οικογενειακό περιβάλλον. Καλείται να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός ανοιχτού συστήματος, όπως είναι το σχολείο, και στις μη προβλέψιμες αλλαγές του.

Πολύ συχνά τα παιδιά εξαιτίας αυτών των αλλαγών εκδηλώνουν σχολική φοβία. Ως σχολική φοβία ορίζεται ο έντονος φόβος του παιδιού σχετικά με κάποιες πτυχές της σχολικής ζωής. Παρουσιάζεται στο 8% του μαθητικού πληθυσμού και δεν είναι ένα απλό πρόβλημα απειθαρχίας. Πρόκειται για μια πραγματική ψυχολογική διαταραχή.

Εκτός από την είσοδο του παιδιού για πρώτη φορά στο σχολείο, οι αιτίες της σχολικής φοβίας είναι ποικίλες και εξαρτιόνται από πολλούς παράγοντες. Στη συνέχεια παρουσιάζονται ορισμένες από τις αιτίες της:
Σχολική ετοιμότητα. Με τον όρο σχολική ετοιμότητα εννοούμε ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης του παιδιού σε κοινωνικο-συναισθηματικό, κινητικό, γνωστικό και σωματικό επίπεδο. Είναι καθοριστικής σημασίας μιας και αξιολογεί κανείς αν το παιδί είναι έτοιμο να διδαχθεί με οργανωμένο και συστηματικό τρόπο τα γνωστικά αντικείμενα του Δημοτικού σχολείου.
Προσδοκίες γονέων. Οι πολύ υψηλές ή οι πολύ χαμηλές προσδοκίες των γονέων επηρεάζουν άμεσα τη στάση και τις πεποιθήσεις του παιδιού απέναντι στο σχολικό πλαίσιο και τη μαθησιακή διαδικασία.
Υπερπροστατευτικότητα των γονέων. Πολλές φορές οι γονείς, στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν το παιδί τους, του στερούν την ευκαιρία να αυτονομηθεί και να νιώσει ανεξάρτητο με αποτέλεσμα να αισθάνεται φόβο και άγχος κάθε φορά που απομακρύνεται από την οικογενειακή εστία.
Σχολικός εκφοβισμός. Αν το παιδί έχει πέσει θύμα σχολικού φοβισμού, το σχολείο φαντάζει γι’ αυτό ένας τόπος μαρτυρίου και είναι αναμενόμενο να μη θέλει να πηγαίνει.
Αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. Η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό ή από το δημοτικό στο γυμνάσιο, καθώς κι η πολύ συχνή αλλαγή σχολείου λόγω επαγγέλματος των γονέων, π.χ. στρατιωτικοί, πιθανόν να είναι οι αιτίες της σχολικής φοβίας.
Δυσκολίες μάθησης. Τα παιδιά με Μαθησιακές Δυσκολίες λόγω της καθημερινής ματαίωσης που βιώνουν πολύ συχνά εκδηλώνουν σχολική φοβία κι αρνούνται συστηματικά να πάνε στο σχολείο.

Τα συμπτώματα διαφέρουν σε κάθε περίπτωση, ωστόσο τα κύρια συμπτώματα της σχολικής φοβίας είναι τα εξής:
Ξεσπάσματα θυμού
Πόνος στο στήθος
Εμετός
Ναυτία
Διάρροια
Στομαχόπονος
Πονοκέφαλος
Κλάματα

Πώς θα καταλάβω αν το παιδί μου έχει πραγματικά σχολική φοβία;
Θα πρέπει να έχει γίνει προσπάθεια για μεγάλο χρονικό διάστημα να πάει το παιδί στο σχολείο χωρίς θετικό αποτέλεσμα
Να υποφέρει από άγχος σε σχέση με πολλά άλλα ζητήματα
Οι φόβοι να μην υποχωρούν παρά τις προσπάθειες των γονέων
Να παρουσιάζει περιοδικώς επαναλαμβανόμενα οργανικά συμπτώματα

Αντιμετώπιση
Αρχικά καλό θα είναι οι γονείς να απευθυνθούν σε έναν παιδίατρο για να τους διαβεβαιώσει ότι τα συμπτώματα δεν οφείλονται σε φυσικά αίτια. Σε περίπτωση που τα συμπτώματα δεν έχουν φυσικά αίτια θα πρέπει το παιδί να επιστρέψει το συντομότερο στο σχολείο και να πηγαίνει κάθε μέρα. Σε διαφορετική περίπτωση θα δυσκολευτεί να ενταχθεί ξανά στη σχολική τάξη.

Σημαντικό είναι οι γονείς να κατανοήσουν ότι τα συμπτώματα που εκδηλώνει το παιδί είναι πραγματικά και πιθανότατα να οφείλονται στο άγχος του παιδιού να επιστρέψει στο σχολείο.

Οι γονείς καλό θα είναι να προσεγγίσουν το παιδί με κατανόηση και να μην κρατήσουν αυστηρή στάση. Θα πρέπει να συζητήσουν μαζί του και να προσπαθήσουν να μάθουν την αιτία της φοβίας του να πάει στο σχολείο.

Τέλος, καλό θα είναι οι γονείς να σημειώνουν την συχνότητα και την ένταση των συμπτωμάτων ώστε να ενημερώνουν το γιατρό και το δάσκαλο του παιδιού.

Πηγή: eidikospaidagogos.gr

Αγωνιάς, ξαγρυπνάς, αγχώνεσαι, αναρωτιέσαι: τι κάνει το παιδί όλη μέρα στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο; Περνάει καλά; Τρώει; Έχει φίλους; Συμπαθεί τη δασκάλα του; Παίζει αρκετά; Κι όταν εκείνο, επιστρέφει επιτέλους απ’ το σχολείο, εσύ όλο αγωνία ρωτάς «Πώς πέρασες;», για να απαντήσει μ’ ένα ξερό, αποστομωτικό και αινιγματικό: «Καλά.»

-Πώς πέρασες στο σχολείο; -Καλά: Πώς να κάνετε το παιδί (επιτέλους) να μιλήσει

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε τα παιδιά να μας μιλήσουν λίγο πιο αναλυτικά για τη μέρα τους;

3 τεχνικές που θα τα «ξεκλειδώσου»…

1. Μην περιμένετε να φτάσετε σπίτι, ρωτήστε όσο είστε ακόμα στον δρόμο
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής από το σχολείο στο σπίτι -με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια- τα παιδιά θα ανοιχτούν ευκολότερα. Η Dr. Laura Mrkham, κλινική ψυχολόγος, επισημαίνει ότι τα παιδιά συνήθως απαντούν ευκολότερα σε ερωτήσεις που γίνονται σε «απρόσμενες συνθήκες». Όχι, το αυτοκίνητό σας δεν είναι ένα ολοκαίνουριο σκηνικό, αλλά η διαδρομή αποσπά την προσοχή του παιδιού και η οπτική επαφή δεν είναι απαραίτητη. Έτσι, είναι πιο εύκολο να «ανοιχτεί», εφόσον η πίεση είναι λιγότερη.

2. Μην κάνετε ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν μονολεκτικά
Κάντε ερωτήσεις συγκεκριμένες και ξεκάθαρες –οι γενικές ερωτήσεις, επιδέχονται γενικών απαντήσεων. Προσπαθήστε να ρωτήσετε για το καλύτερο ή το χειρότερο πράγμα που τους συνέβη, για το φαγητό ή τους φίλους. Ρωτήστε με στόχο να μάθετε κάτι συγκεκριμένο, για να τα βοηθήσετε να συγκεντρωθούν σε μια ολοκληρωμένη απάντηση.

3. Παρατηρήστε το καλά
«Αν το παιδί σας δεν “ανοίγεται” εύκολα, παρατηρήστε την εμφάνισή του ή κάντε ένα σχόλιο πάνω σε κάτι που σας είπε», λέει η Dr. Markham. «Μοιάζεις κουρασμένος. Κουραστική μέρα, ε;» ή «Αναρωτιέμαι πώς αντέδρασες σ’ αυτό. Εγώ θα δυσκολευόμουν στη θέση σου…».

…και 13 ερωτήσεις που θα σπάσουν τη σιωπή τους

1. Ποιο ήταν το καλύτερο/ το χειρότερο πράγμα που συνέβη σήμερα;

2. Ποιο ήταν το πιο βαρετό πράγμα που έγινε σήμερα;

3. Τι φαγητό φάγατε στο σχολείο;

4. Με ποιο παιδάκι έπαιξες πιο πολύ;

5. Αν έπρεπε να δώσεις ένα παρατσούκλι στη δασκάλα σου, ποιο θα ήταν;

6. Σε στεναχώρησε τίποτα σήμερα στο σχολείο;

7. Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου παιχνίδι;

8. Πού σ’ αρέσει πιο πολύ να είσαι/ πού περνάς πιο καλά: στο σχολείο ή στο σπίτι;

9. Υπάρχει κανένας κανόνας της δασκάλας σου που σου φαίνεται άδικος;

10. Ποιος είναι ο πιο καλός σου φίλος; Γιατί;

11. Έμαθες κανένα καινούριο, ωραίο τραγουδάκι; Θες να μου το πεις;

12. Ανυπομονείς για αύριο;

13. Τι ζωγράφισες σήμερα;

Πηγή: mama365.gr

Οι συγκρούσεις των παιδιών σε ένα "δύσκολο" σχολικό περιβάλλον, επιλύονται αποτελεσματικά όταν οι μαθητές αλληλοδιδάσκονται μουσική, ενώ ταυτόχρονα, η "αλληλομάθεια" μπορεί να αυξήσει τις επιδόσεις των μαθητών. Την ίδια στιγμή, η μουσική ακρόαση μέσα στην τάξη, αλλά και στο διάλειμμα, μπορεί να επηρεάσει τη διάθεση και τη συγκέντρωσή τους, ακόμη και να βοηθήσει σε ομαλότερη επιστροφή στο μάθημα.

Τα συμπεράσματα αυτά, προκύπτουν από πιλοτικές "μουσικές μεθόδους" που εφαρμόστηκαν σε σχολεία της Θεσσαλονίκης και της Ξάνθης, στη διάρκεια πρωτότυπων ερευνών που διενεργήθηκαν στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος "Μουσική και Κοινωνία" του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του πανεπιστημίου Μακεδονίας, με υπεύθυνη την αναπληρώτρια καθηγήτρια, Λήδα Στάμου. Αφορούν τη διδασκαλία της μουσικής σε παιδιά και την επιρροή της στη μαθησιακή και κοινωνική τους ανάπτυξη. Τα συμπεράσματα επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά τη διαχρονική αξία της μουσικής και τα οφέλη της τόσο στη συμπεριφορά των παιδιών όσο και στη θετική επίδραση στο σχολικό περιβάλλον.

Πόσο εύκολη υπόθεση είναι, όμως, η εκμάθηση μουσικής σε παιδιά, κυρίως ως δημιουργική διαδικασία; Το μυστικό της επιτυχίας της διδασκαλίας βρίσκεται σε κυρίαρχο βαθμό στην ανθρώπινη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον δάσκαλο και τον μαθητή, όπως διαπιστώνεται σε έρευνα που διενήργησε η καθηγήτρια κατά την τελευταία πενταετία (2013 έως σήμερα).

Το δείγμα της έρευνας ήταν μαθητές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, φοιτητές και εκπαιδευτικοί μουσικής, από διάφορους χώρους (δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, ωδεία κ.α.), οι οποίοι κλήθηκαν ν' ανακαλέσουν στη μνήμη τους σημαντικές εμπειρίες από τη διδασκαλία της μουσικής και να απαντήσουν "τι είναι αυτό που θεωρούν ορόσημο" στη διαδικασία αυτή. Όλοι οι συμμετέχοντες ανέφεραν ως σημαντικότερο την σχέση τους με τον δάσκαλο, που μάλιστα έπαιξε ρόλο στην μουσική τους εξέλιξη, εάν δηλαδή θα συνέχιζαν ή θα εγκατέλειπαν την μάθηση.

"Βλέπουμε ότι ο πυρήνας και η ουσία της εμπειρίας αφορά στην ανθρώπινη σχέση και εκεί είναι που πρέπει να εστιάσουμε όταν μιλάμε για διδασκαλία. Γιατί φαίνεται ότι ο δάσκαλος δεν είναι απλά αυτός που μεταδίδει γνώσεις, αλλά είναι ο πυλώνας της σχέσης, ίσως και ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της ζωής των μαθητών" δήλωσε στο ΑΠΕ ? ΜΠΕ η κ.Στάμου. Εκτίμησε, εξάλλου, ότι είναι εφικτή η εκπαίδευση των δασκάλων στο να αποκτήσουν "φλόγα" και να γίνουν πιο "επικοινωνιακοί" στην τάξη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Μηνιγγίτιδα. Μια λέξη που από μόνη της προκαλεί μεγάλη ανησυχία στους γονείς και όχι άδικα, αφού τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και πιο συχνά για κρούσματα της νόσου στη χώρα μας, με τα περισσότερα από αυτά να αφορούν κυρίως σε παιδιά.

Τώρα, μάλιστα, που ξεκίνησε η σχολική χρονιά, πολλοί γονείς ανησυχούν ιδιαίτερα για την ασφάλεια και την υγεία των μικρών τους, καθώς κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου, η μηνιγγιτιδοκοκκική νόσος τύπου Β παρουσιάζει έξαρση.

Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια «ύπουλη» νόσο, η οποία εξελίσσεται ραγδαία. Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, ένας γονιός για να προστατέψει πλήρως το μικρό του; Μα φυσικά να το εμβολιάσει! Άλλωστε, εκτός από τη σχολική, αρχίζει και η εμβολιαστική περίοδος για το παιδί!

Αξίζει, λοιπόν, να επισκεφτείτε τον παιδίατρό σας για να ενημερωθείτε περαιτέρω για τη νόσο και φυσικά, να κάνετε όλα τα απαραίτητα εμβόλια στο μικρό σας.

Εμείς παραθέτουμε 5+1 λόγους για τους οποίους πρέπει να δείτε το θέμα της μηνιγγίτιδας σοβαρά και να κάνετε στο παιδί σας το απαραίτητο εμβόλιο.

1. Εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση και με συμπτώματα... παραπλανητικά
Η μηνιγγίτιδα Β είναι μια νόσος που εμφανίζεται χωρίς ιδιαίτερα προειδοποιητικά σημάδια. Για την ακρίβεια, παρουσιάζεται αρχικά με συμπτώματα μιας απλής ίωσης για αυτό και σε πρώτο στάδιο, η διάγνωσή της είναι δύσκολη! Καθώς εξελίσσεται, βέβαια, η νόσος παρουσιάζει περισσότερα συμπτώματα, όπως υψηλό πυρετό, αυχενική δυσκαμψία, αιμορραγικό εξάνθημα, σύγχυση, εμετό και φωτοφοβία.

2. Μπορεί να προκαλέσει θάνατο ή αναπηρίες
Η συγκεκριμένη νόσος είναι ιδιαίτερα σοβαρή αφού όχι μόνο εξελίσσεται ραγδαία -συνήθως εντός 24 ωρών- αλλά μπορεί να προκαλέσει ισόβιες αναπηρίες ή να οδηγήσει σε θάνατο. Πιο αναλυτικά, ένα στα δέκα άτομα που έχουν προσβληθεί από μηνιγγίτιδα Β καταλήγουν, ενώ ένας στους πέντε επιζώντες υποφέρουν από σοβαρές μακροχρόνιες αναπηρίες ή σωματικές και νοητικές αναπηρίες!

3. Τα παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο
Αξίζει ακόμη να γνωρίζετε πως το ποσοστό θνησιμότητας της νόσου είναι πιο υψηλό σε παιδιά ηλικίας κάτω του ενός έτους. Πιο αναλυτικά, βρέφη κάτω από αυτή την ηλικία διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης μηνιγγίτιδας Β από οποιαδήποτε άλλη ηλικιακή ομάδα! Ακολουθούν τα νήπια, ηλικίας 1 έως 4 ετών, αλλά και οι έφηβοι διατρέχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο προσβολής από τη νόσο.

4. Μεταδίδεται μέσα από απλές, καθημερινές δραστηριότητες
Δυστυχώς, η μηνιγγίτιδα Β μπορεί να μεταδοθεί εύκολα από άτομο σε άτομο μέσα από μια καθημερινών σειρά κινήσεων και δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα, το φιλί, ο βήχας και το φτάρνισμα μπορούν να εξαπλώσουν τον επικίνδυνο μηνιγγιτιδόκοκκο! Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι το ότι ακόμα και άτομα που δεν εμφανίζουν τη νόσο, μπορούν να φέρουν τα βακτήρια και να τα μεταδώσουν σε άλλους!

5. Οι παιδίατροι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου
Ανησυχητικά είναι και τα στοιχεία που έρχονται από τους παιδιάτρους. Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί ότι τα 2/3 των παιδιάτρων στην Ελλάδα* αναγνώρισαν την μηνιγγίτιδα Β ως μία νόσο υψίστης σημασίας για τη δημόσια υγεία.

6. Η μηνιγγίτιδα Β προλαμβάνεται και θεραπεύεται μέσω του έγκαιρου εμβολιασμού
Ο έκτος και πιο σημαντικός λόγος για τον οποίο αξίζει να εμβολιάσετε το παιδάκι σας είναι το γεγονός ότι η μηνιγγίτιδα Β προλαμβάνεται και θεραπεύεται μόνο μέσω του έγκαιρου εμβολιασμού! Ευτυχώς, ο εμβολιασμός κατά της συγκεκριμένης νόσου κατέστη εφικτός στην Ελλάδα από το 2013 με ένα καινοτόμο εμβόλιο που διακρίνεται παγκοσμίως.

Ο λόγος για το Bexsero, το πρώτο και μοναδικό εμβόλιο που προστατεύει όλες τις ηλικιακές ομάδες από τη μηνιγγίτιδα Β και έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών παιδιών, εφήβων και ενηλίκων από την ηλικία των 2 μηνών και άνω.

Στη χώρα μας το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών, αποζημιώνει το Bexsero για τις «ομάδες υψηλού κινδύνου». Αντίστοιχα, χώρες όπως η Αγγλία, η Ιταλία, η Ιρλανδία και η Ανδόρα, συστήνουν και αποζημιώνουν το εμβόλιο σε υγιή πληθυσμό κατά προτεραιότητα σε βρέφη ηλικίας 0 -1 ετών επιπροσθέτως των ομάδων υψηλού κινδύνου.

Το συγκεκριμένο εμβόλιο είναι αποτέλεσμα 20 και πλέον ετών πρωτοποριακής έρευνας, έχει εγκριθεί σε περισσότερες από 35 χώρες του κόσμου και τον Απρίλιο του 2017 βραβεύτηκε ως το Καλύτερο Εμβόλιο Πρόληψης στα διεθνή βραβεία κύρους «Vaccine Industry Excellence Award».

Πηγή: mothersblog.gr

Όταν το παιδί αρρωστήσει, οι γονείς απευθυνόμαστε στον παιδίατρο. Όταν όμως φαίνεται υγιές, υπάρχει λόγος να γίνονται προληπτικές εξετάσεις; Ποιες είναι οι πιο σημαντικές και τι προβλήματα μπορεί να εντοπίσουν;

Από τη στιγμή της γέννησης ενός παιδιού μέχρι την ηλικία των 12-14 ετών ο οργανισμός του αναπτύσσεται ραγδαία. Καθ’ όλη, λοιπόν, αυτή τη διάρκεια, είναι απαραίτητες ορισμένες εξετάσεις προκειμένου να γνωρίζουμε ότι το παιδί μας αναπτύσσεται σωστά και είναι υγιές. Επιπλέον, σε περίπτωση που υπάρχει κάποιο πρόβλημα, μπορούμε να το εντοπίσουμε νωρίς και να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Οι πιο συχνές παθήσεις που μπορεί να ανακαλυφθούν και να αντιμετωπιστούν χάρη στις προληπτικές εξετάσεις είναι η αναιμία, η υπερχοληστερολαιμία, οι διαταραχές της όρασης και της ακοής, καθώς και οι καρδιακές διαταραχές.

Οι πιο απαραίτητες
1. Έλεγχος αιμοσφαιρίνης, αιματοκρίτη και φερριτίνης, για να διαπιστωθεί αν υπάρχει αναιμία. H αναιμία μπορεί να παρατηρηθεί σε κατά τα άλλα υγιή παιδιά και συνήθως οφείλεται σε ανεπαρκή πρόσληψη σιδήρου, σε σχέση με τις ανάγκες του αναπτυσσόμενου οργανισμού. Προτείνεται να γίνει στην ηλικία των 2 ετών.
2. Βιοχημικός έλεγχος, για προσδιορισμό κυρίως της ολικής χοληστερίνης, προκειμένου να ελεγχθεί πιθανή υπερχοληστερολαιμία. H εξέταση αυτή είναι πολύ σημαντική, καθώς η πρόληψη της υπερλιπιδαιμίας εξασφαλίζει καλή υγεία στην ενήλικη ζωή και επιπλέον στην παιδική ηλικία μπορούν οι γονείς και οι γιατροί να παρέμβουν μέσω της διατροφής και να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Eιδικότερα, τα υπέρβαρα παιδιά ή όσα προέρχονται από οικογένεια με επιβαρημένο ιστορικό (παχυσαρκία, καρδιαγγειακά νοσήματα σε νεαρή ηλικία κ.λπ.) είναι απαραίτητο να υποβάλλονται σε εξετάσεις για τον έλεγχο της χοληστερίνης. Προτείνεται να γίνει στην ηλικία των 6 ετών.
3. Προληπτική γενική εξέταση ούρων μαζί με τη γενική αίματος.
4. Έλεγχος της ακοής: Η προληπτική αυτή εξέταση είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η έγκαιρη διάγνωση διαταραχών της ακοής εξασφαλίζει στο παιδί πολύ καλή θεραπευτική παρέμβαση. Aν εντοπιστεί διαταραχή της ακοής πριν από τον 3ο μήνα ζωής του παιδιού και ακολουθηθεί θεραπευτική αγωγή, υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συνεχιστεί ομαλά η ανάπτυξή του σε κάθε επίπεδο, τόσο σωματικό όσο και ψυχοκινητικό. Γι’ αυτό και ο έλεγχος
σε αυτήν την ηλικία καλό είναι να γίνεται σε όλα τα νεογνά, είτε υπάρχουν παράγοντες κινδύνου είτε όχι. Σε υγιή παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας ο επαναληπτικός έλεγχος ακοής συνιστάται να γίνεται μεταξύ 4 και 6 ετών.
5. Οφθαλμολογικός έλεγχος: H πρώτη οφθαλμολογική εξέταση σε υγιή παιδιά γίνεται συνήθως στα 2 με 3 τους χρόνια και επαναλαμβάνεται γύρω στα 5, καθώς και μεταξύ 8 και 10 ετών. Eίναι σημαντικό κατά την προσχολική ηλικία να εντοπιστούν έγκαιρα διαθλαστικές διαταραχές της όρασης, όπως για παράδειγμα
η μυωπία ή ο αστιγματισμός.
6. Καρδιολογικός έλεγχος: Είναι σημαντικός όχι μόνο σε παιδιά που μπορεί να έχουν κάποιο πρόβλημα, αλλά και στα υγιή παιδιά, στην αρχή της σχολικής χρονιάς, που ξεκινούν να συμμετέχουν σε οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες.
7. Οδοντιατρικός έλεγχος: Mόλις ολοκληρωθεί η πρώτη οδοντοφυΐα, μια επίσκεψη σε παιδοοδοντίατρο είναι απαραίτητη για την πρόληψη της τερηδόνας, επειδή είναι πολύ συχνή πάθηση που επηρεάζει και την υγεία των μόνιμων δοντιών. Eφόσον δεν υπάρχει κάποιο εμφανές πρόβλημα, μία προληπτική επίσκεψη τον χρόνο είναι αρκετή μέχρι να ξεκινήσει η δεύτερη οδοντοφυΐα. Kαλό είναι να επισκεφθείτε τον οδοντίατρο με την ανατολή των πρώτων μόνιμων δοντιών, γύρω στα 6 χρόνια. Aπό εκεί και πέρα θα σας κατευθύνει ο ίδιος ο οδοντίατρος, ανάλογα με τη στοματική υγεία του παιδιού. Συζητήστε με τον οδοντίατρό σας για τα προληπτικά σφραγίσματα (sealants).

Πηγή: vita.gr

Οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία θα ανοίξουν σε λίγες μέρες αλλά τα παιδιά ακόμη κοιμούνται στις … 11 το βράδυ και δεν μπορούν να ξυπνήσουν το πρωί; Αυτές οι συμβουλές της ψυχολόγου Ειρήνη Γιαννόπαπα, M.Sc. in Special Education, θα σας βοηθήσουν να τα βάλετε ξανά σε πρόγραμμα.

1 Γονείς, δείξτε ψυχραιμία

Η προσαρμογή για το σχολείο απαιτεί πρόγραμμα, κυρίω από εσάς. Θα χρειαστεί να προσαρμοστείτε εσείς οι ίδιοι στα νέα ωράρια, στα ωράρια δραστηριοτήτων που έχει το παιδί μετά το σχολείο κ.λπ. Γι΄αυτό χαλαρώστε επειδή αν άγχεστε και φορτώσετε το πρόγραμμα του παιδιού με δραστηριότητες, στις οποίες οριακά προλαβαίνετε να το πάτε, τα παιδιά θα νιώθουν τη δραστηριότητα αυτή σαν υποχρέωση ενώ εσείς θα «τρελλαθείτε» από το υπερφορτωμένο πρόγραμμα και θα σας είναι δύσκολο να ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα στο σπίτι (όπως το πρόγραμμα φαγητού, οργάνωσης μελέτης κ.λπ.). Δείτε πως είναι το δικό σας πρόγραμμα και προσαρμόστε ένα πρόγραμμα στα μέτρα των παιδιών και τις ανάγκες τους για είναι όλοι ευχαριστημένοι.

2 Η σταθερή ρουτίνα βοηθά

Ακολουθώντας μια συγκεκριμένη ρουτίνα όλη μέρα δίνει στα παιδιά μια δυνατή αίσθηση συνέπειας και τα βοηθά να είναι πιο ήρεμα. Ακολουθήστε συγκεκριμένο «σύστημα επιστροφής από το σχολείο». Όταν επιστρέφουν τα παιδιά από το σχολείο τι θα πρέπει να κάνουν; Να φάνε; Να ξεκουραστούν; Να μελετήσουν αμέσως; Να παίξουν; Εσείς αποφασίζετε ανάλογα με την ηλικία και άλλους παράγοντες. Σκεφτείτε τι πρέπει να κάνουν και επικοινωνήστε το στα παιδιά. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν τι χρειάζεται να κάνουν μετά το σχολείο γιατί έτσι γίνονται πιο συνεπή, τους δημιουργεί ασφάλεια στο να κινούνται σε κάποια προκαθαρισμένα πλαίσια ενώ μπαίνουν τα όρια και οι κανόνες που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη και εξέλιξη του παιδιού.

3 Μια καλή μέρα ξεκινά με έναν καλό ύπνο

Προσαρμόστε σταδιακά το πρόγραμμα ύπνου μειώνοντας την ώρα του… ξενυχτιού καθημερινά και από 5 – 10 λεπτά τη φορά. Ξεκινήστε τη ρουτίνα ύπνου από πιο νωρίς (πλύσιμο, δόντια, παραμύθι, ύπνος). Κάντε αυτή τη διαδικασία διασκεδαστική για τα παιδιά. Οργανώστε σκυταλοδρομία βουτσίσματος δοντιών ή ποιος θα φορέσει πρώτος τις πυτζάμες του κ.λπ. Όσο πιο εφευρετικοί είστε τόσο πιο εύκολα θα δεχτούν να μπουν στα κρεβάτια τους! Σύμφωνα με έρευνα, τα μικρά παιδιά που δεν ακολουθούν κάποια ρουτίνα στον ύπνο τους, αλλά πέφτουν να κοιμηθούν αργά, μετά τις 9 μ.μ. και σε ακανόνιστες ώρες, έχουν χειρότερες νοητικές και σχολικές επιδόσεις σε σχέση με όσα κοιμούνται πιο νωρίς και σε σχετικά σταθερές ώρες. Μην προσπαθήσετε ξαφνικά από εκεί που το παιδί σας κοιμόταν στις 11 να το βάλετε να κοιμηθεί στις 9. Χρειάζεται μια σταδιακή προσαρμογή.

4 Ξυπνάτε το παιδί κάθε μέρα, την ίδια ώρα

Μην υποκύπτετε για πολύ στο «5 λεπτά ακόμη». Όσο περισσότερο περιθώριο τους δίνετε να παραμείνουν στα κρεβάτια τους τόσο χειρότερο το πρωινό ξύπνημα! Εάν μπορείτε ξυπνάτε τα πιο νωρίς από το προβλεπόμενο για να έχετε χρόνο για την ετοιμασία.

5 Δώστε του ένα ρολόι

Δίνοντάς του το ρολόι του μαθαίνετε ότι είναι δική του ευθύνη το πρωινό ξύπνημα, γνωρίζει πόσο χρόνο έχει για διάβασμα ή για παιχνίδι. Αυτό βοηθά τα παιδιά να μάθουν να οργανώνουν τον χρόνο τους και να τον χρησιμοποιούν σωστά.

6 Χρησιμοποιήστε εικόνες

Αν το παιδί είναι μέχρι τα 6 χρησιμοποιήστε εικόνες για να δημιουργήσετε μια λίστα με αυτά που έχει να κάνει την ημέρα:

Π.χ.: το πρωί
Ντύσιμο: Μία εικόνα ένδυσης
Πρωινό: εικόνα τροφίμων πρωινού
Πλύσιμο δοντιών: εικόνα με οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα
Προετοιμασία για το σχολείο: εικόνα σακίδιο

Το μεσημέρι:
Φαγητό: εικόνα με τροφές
Ώρα ξεκούρασης ή ήσυχου παιχνιδιού: εικόνα με παιχνίδια
Μελέτη: εικόνα με τετράδια, γραφική ύλη κ.λπ.

Το βράδυ:
Ντους: εικόνα με σαπούνι και σφουγγάρι
Πλύσιμο δοντιών: εικόνα με οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα
Πυτζάμες: εικόνα με πυτζάμες
Επιλογή αγαπημένου παραμυθιού: εικόνα με βιβλία

Δίπλα σε κάθε εικόνα βάζετε ένα αυτοκόλλητο κάθε φορά που ολοκληρώνει μία δραστηριότητα από τις παραπάνω.
Τα μεγαλύτερα παιδιά δεν χρειάζονται εικόνες αλλά μία λίστα υποχρεώσεων που θα έχει χρώματα και κάποιες υποχρεώσεις τους θα είναι τονισμένες με high ligher μαρκαδόρους. Τα βοηθά να θυμούνται καλύτερα τι έχουν να κάνουν την επόμενη μέρα.

7 Οργανώστε το γραφείο του

Φτιάξτε μαζί του το δικό του χώρο μελέτης και ορίστε ένα χρονικό όριο μελέτης (ανάλογα με την ηλικία του) καθημερινά.

Πηγή: omorfamystika.gr