Παρά το γεγονός ότι αποδεδειγμένα αποτελούν τη σημαντικότερη παρέμβαση δημόσιας υγείας μετά το καθαρό νερό, στην εποχή του Διαδικτύου, δεκάδες μύθοι γύρω από την ασφάλεια των εμβολίων, εξαπλώνονται ταχύτατα, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού.

Τα νοσήματα που προλαμβάνονται με εμβολιασμό έχουν σχεδόν εξαλειφθεί στη χώρα μας, οπότε δεν υπάρχει λόγος εμβολιασμού. Μύθος!
Οι λοιμώξεις που προλαμβάνονται με εμβολιασμό έχουν γίνει σπάνιες σε πολλές χώρες, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν. Παρά το υψηλό ποσοστό των παιδιών που εμβολιάζονται στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη ανεμβολίαστα άτομα που μπορεί να νοσήσουν.

Τα εμβόλια, και ιδιαίτερα το MMR συσχετίζονται με αυτισμό. Μύθος!
Δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που να αποδεικνύουν τη σύνδεση ενός εμβολίου με την πρόκληση αυτισμού. Αποδείχτηκε με μελέτες και μακροχρόνια παρακολούθηση ότι οι ισχυρισμοί ήταν ανυπόστατοι και παραπλανητικοί.

Δεν είναι όλα τα εμβόλια ασφαλή. Μύθος!
Η κυκλοφορία των εμβολίων επιτρέπεται εφόσον διασφαλιστεί ότι πληρούνται προδιαγραφές ασφάλειας και ποιότητας, όπως αυτές ορίζονται από τους αρμόδιους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς (WHO, FDA, ΕΟΦ). Τόσο στη χώρα μας, όσο και διεθνώς, υπάρχει συνεχής και αυστηρή καταγραφή των ανεπιθύμητων ενεργειών των εμβολίων.

Η ταυτόχρονη χορήγηση σε ένα άτομο (ιδίως παιδί) περισσότερων του ενός εμβολίων (πολυδύναμα) αυξάνει τον κίνδυνο εκδήλωσης ανεπιθύμητων ενεργειών και υπερφόρτωσης του ανοσοποιητικού συστήματος. Μύθος!
Επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι η ταυτόχρονη χορήγηση εμβολίων δεν επιβαρύνει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού ή του ενήλικα.
Καθημερινά, με το περιβάλλον και τη διατροφή, ερχόμαστε σε επαφή με πλήθος αντιγόνων (ξένες ουσίες προς τον οργανισμό) που επιδρούν στο ανοσοποιητικό σύστημα.
Τα πολυδύναμα εμβόλια έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα: μικρότερο αριθμό δόσεων, εύκολη και λιγότερο επώδυνη χορήγηση, ενώ συμβάλλουν στην καλύτερη εφαρμογή του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ

Οι μύθοι αφθονούν όταν το θέμα είναι τα δόντια μας. «Να χρησιμοποιείς σκληρή οδοντόβουρτσα για να αφαιρείς την πλάκα» (μην το κάνετε, μπορεί να βλάψει την γραμμή των ούλων). «Αν πονάει το δόντι σου, βάλε ούζο» (δεν βοηθάει, επισκεφτείτε τον οδοντίατρό σας ή/και πάρτε το κατάλληλο παυσίπονο μέχρι να φθάσετε στο ιατρείο του).
Εξίσου πολλοί, όμως, είναι και στην Ορθοδοντική. Η Δρ. Κατερίνα Δούμα-Μιχελάκη, DDS, PhD, ειδική Ορθοδοντικός Παιδιών & Ενηλίκων, ξεδιαλύνει τους σημαντικότερους.

Τα πρώτα δόντια του παιδιού θα πέσουν, επομένως η οδοντική φροντίδα δεν είναι απαραίτητη στα μικρά παιδιά.
Η καλή οδοντική υγιεινή και οι τακτικές επισκέψεις στον παιδοοδοντίατρο είναι απαραίτητες, διότι τα νεογιλά δόντια μπορεί να χαλάσουν ακριβώς όπως τα μόνιμα. Επιπλέον, η πρόωρη απώλεια των νεογιλών δοντιών λόγω αδιάγνωστης τερηδόνας μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ανάπτυξη των μόνιμων δοντιών, εμποδίζοντας την ανατολή τους. Η Ελληνική Παιδοδοντική Εταιρεία, ακολουθώντας τα διεθνή πρότυπα συνιστά την πρώτη επίσκεψη του παιδιού κοντά στα πρώτα του γενέθλια, με συμβουλευτικό κυρίως αρχικά χαρακτήρα. Από και πέρα, ο παιδοοδοντίατρος θα καθορίσει τη συχνότητα των επισκέψεων με βάση τη διατροφή, τη στοματική υγιεινή και τις συνήθειες του παιδιού.

Αν ένα μικρό παιδί δεν πίνει αναψυκτικά και δεν τρώει γλυκά, τα δόντια του δεν θα χαλάσουν.
Ακόμα και τα βρέφη που δεν έχουν ακόμα χρονίσει αλλά έχουν βγάλει τα πρώτα τους δόντια μπορεί να πάθουν τερηδόνα, εάν οι γονείς τους τα βάζουν για ύπνο με το μπιμπερό στο στόμα ή αν εξακολουθήσουν να θηλάζουν στη διάρκεια της νύχτας. Παιδάκια που πονούν γάλα με μέλι ή ζάχαρη κινδυνεύουν άμεσα από πολυτερηδονισμό. Το μοναδικό ρόφημα ή τρόφιμο που δεν χαλάει τα δόντια των ανθρώπων είναι το σκέτο νερό. Οτιδήποτε άλλο, ακόμα και το γάλα και οι φυσικοί χυμοί φρούτων χωρίς πρόσθετη ζάχαρη, μπορεί να συμβάλλει στην τερηδόνα. Μην ξεχνάτε πως κάθε πηγή υδατανθράκων (δημητριακά, ψωμί, φρούτα, φρουτοχυμοί, πατάτες, ζυμαρικά, ρύζι, γλυκά, μπισκότα, καραμέλες, φάρμακα με ζάχαρη κ.λπ.) περιέχει σάκχαρα τα οποία προκαλούν τερηδόνα, καθώς και ότι κάθε τρόφιμο ή ρόφημα αφήνει υπολείμματα στο στόμα.


Η πρώτη επίσκεψη στον ορθοδοντικό καλύτερα είναι να γίνεται όταν βγουν τα μόνιμα δόντια του παιδιού.
Αν περιμένετε έως ότου βγουν τα μόνιμα δόντια του παιδιού σας, μπορεί να χαθεί το στάδιο της ανάπτυξης των οστών κατά το οποίο πολλά προβλήματα διορθώνονται χωρίς να υπάρχει ανάγκη για παρεμβάσεις, όπως η εξαγωγή κάποιου δοντιού. Οι ορθοδοντικές παρεμβάσεις κατά κανόνα είναι ηπιότερες όσο νωρίτερα γίνεται αντιληπτό και αρχίσει να αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε πρόβλημα. Γι’ αυτό, η Αμερικανική Εταιρεία Ορθοδοντικών (ΑΑΟ) συνιστά η πρώτη επίσκεψη να γίνεται στην ηλικία των 7 ετών, όταν ακόμα τα παιδιά διατηρούν πολλά νεογιλά δόντια.

Οι ορθοδοντικές θεραπείες που γίνονται στην παιδική ηλικία χαλάνε όταν βγουν οι φρονιμίτες.
Είναι λογικό να νομίζει κανείς ότι η ανατολή των φρονιμιτών, που συνήθως γίνεται στο τέλος της εφηβείας και στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής, μπορεί να επιφέρει ορθοδοντικές αλλαγές. Στην πραγματικότητα όμως, οι όποιες μετατοπίσεις και υποτροπές μπορεί να οφείλονται σε πολλούς παράγοντες όπως η εξακολούθηση της ανάπτυξης της κάτω γνάθου, ένα τραύμα ή και κάποια στοματική νόσος.

Πολλά ορθοδοντικά προβλήματα αντιμετωπίζονται με ένα «μασελάκι» που φοριέται μόνο το βράδυ.
Τα «μασελάκια» είναι μηχανισμοί σχεδιασμένοι για αρχικά στάδια ορθοδοντικών μετακινήσεων και για την διατήρηση του αποτελέσματος μετά το τέλος της ορθοδοντικής θεραπείας. Για να ωθηθεί ένα δόντι με ασφάλεια στη σωστή θέση απαιτείται πίεση επί τουλάχιστον 18-20 ώρες την ημέρα και για αρκετό καιρό. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με τα «μασελάκια» που είναι ένας κινητός μηχανισμός, αλλά με ακίνητους, ειδικούς μηχανισμούς όπως τα σιδεράκια ή με τα νέα συστήματα διαφανών ναρθήκων. Τα νέα αυτά συστήματα εξασφαλίζουν πολύ καλά αποτελέσματα χωρίς «σιδεράκια», αλλά απαιτούν χρήση 22 ωρών την ημέρα περίπου.

Τα σιδεράκια πρέπει να είναι σφιχτά και να πονάνε για να ισιώσουν τα δόντια.
Είναι μεγάλο λάθος να πιστεύει κανείς πως όσο πιο σφιχτά είναι τα σιδεράκια, τόσο ταχύτερα θα διορθώσουν το ορθοδοντικό πρόβλημα. Το πολύ σφίξιμο όχι μόνο δεν επιταχύνει τη σύγκλειση των δοντιών, αλλά μπορεί και να βλάψει τα δόντια. Ούτε πρέπει να προκαλούν πόνο τα σιδεράκια. Άλλο είναι να νιώθει ο ασθενής κάποια πίεση ή ενόχληση κατά τις πρώτες μέρες έπειτα από την τοποθέτησή τους και άλλο να πονάει. Ο πόνος σημαίνει κακή τοποθέτηση ή κακή προσαρμογή στα δόντια του ασθενούς.

Οι επισκέψεις στον ορθοδοντικό δεν είναι απαραίτητες μετά την τοποθέτηση των μηχανισμών.
Η υγεία των ούλων, των δοντιών και της γνάθου πρέπει να αξιολογούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, για να εξασφαλίζεται η ομαλή πορεία της θεραπείας. Τα καλά νέα είναι ότι με τις σύγχρονες συσκευές που χρησιμοποιεί η Ορθοδοντική και αναλόγως με τον ασθενή, τα μεσοδιαστήματα ανάμεσα στις επισκέψεις μπορεί να φθάσουν και τις 8 ή 10 εβδομάδες. Ωστόσο είναι απαραίτητο να τηρούνται τα ραντεβού. Ας μην ξεχνάτε ότι τα δόντια μετακινούνται κατά διάφορες μοίρες σε όλη τη διάρκεια της ζωής, καθώς αναπτύσσεται και αλλάζει το σώμα. Ακόμα, λοιπόν, κι όταν ολοκληρωθεί η ορθοδοντική θεραπεία και τα δόντια ισιώσουν, πάλι απαιτείται σποραδική παρακολούθηση για να εξακριβώνεται αν διατηρείται το αποτέλεσμα και αν έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται υποτροπές.

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ

Παραπληροφόρηση και λανθασμένες αντιλήψεις επικρατούν σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού για την πλαστική χειρουργική της μύτης, στην οποία πολλοί θα ήθελαν να προχωρήσουν, για λειτουργικούς ή αισθητικούς λόγους, αλλά διστάζουν. Αποτέλεσμα είναι να νιώθουν δυσάρεστα, να υπομένουν μια εικόνα που δεν τους αρέσει, να ταλαιπωρούνται και να υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής τους.
Όπως μας εξηγεί ο πλαστικός χειρουργός προσώπου - ΩΡΛ Δρ. Γεώργιος Μοιρέας, οι άνθρωποι που είτε έχουν ανατομικά ρινικά προβλήματα τα οποία δυσκολεύουν την αναπνοή τους, είτε δεν είναι ικανοποιημένοι από το σχήμα και το μέγεθος της μύτης τους συχνά αμφιταλαντεύονται και δεν αποφασίζουν να υποβληθούν σε ρινοπλαστική, υπό τον φόβο του πόνου, του άγνωστου αποτελέσματος και της γνώμης του περιβάλλοντός τους, αλλά ουσιαστικά εξαιτίας της πλημμελούς ενημέρωσής τους. Έτσι ανέχονται μια κατάσταση που τους προκαλεί λύπη, ενόχληση ακόμα και αποστροφή, που μπορεί ακόμα και να υπονομεύσει το μέλλον τους. Όμως, είναι αλήθεια ότι:
Δεν είναι οδυνηρή επέμβαση
Παρότι πολλοί πιστεύουν ότι όσοι κάνουν ρινοπλαστική υποφέρουν από έντονο πόνο, στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι ασθενείς αμέσως μετά την υποχώρηση της αναισθησίας βιώνουν χαμηλής έντασης πόνο ο οποίος όμως υποχωρεί με τη λήψη ενός απλού παυσίπονου. Νιώθουν ενόχληση και βάρος στο πρόσωπο, όπως αυτή που προκαλείται από ένα κρυολόγημα, στη μύτη και στο λαιμό.

Δεν προκαλεί σε όλους εκτεταμένους μώλωπες
Οι μώλωπες (μελανιές) προκύπτουν εξαιτίας της καταστροφής κάποιων μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων και υποδόριας διαρροής του αίματος στους γύρω ιστούς. Ο σχηματισμός τους ή όχι εξαρτάται από το είδος της επέμβασης, από τους χειρισμούς του χειρουργού αλλά και από την ευκολία με την οποία μελανιάζει κάθε ασθενής. Συνήθως για να λεπτυνθεί η μύτη απαιτείται να γίνουν κατάγματα κατά την επέμβαση, οπότε είναι φυσιολογικό να προκληθούν μώλωπες και οίδημα, γεγονός το οποίο δεν ισχύει όταν έχει αποφασιστεί μόνο η ανύψωση του ακρορρινίου. Η λεπτότητα με την οποία ο γιατρός εκτελεί τη χειρουργική επέμβαση παίζει επίσης ρόλο κατά πόσο θα μελανιάσει ο ασθενής. «Σήμερα, όμως, υπάρχει ένα σύστημα το οποίο μετατρέποντας την ηλεκτρική ενέργεια σε υπερήχους δίνει τη δυνατότητα στον χειρουργό να κάνει πραγματική «γλυπτική» στα ρινικά οστά, αφήνοντας εντελώς ανέπαφους όλους τους μαλακούς ιστούς, όπως δέρμα, βλεννογόνοι, αγγεία και νεύρα. Με τη χρήση του επιτυγχάνεται η λέπτυνση της μύτης χωρίς να χρειάζονται, σε πολλές περιπτώσεις, οστεοτομίες. Στα πλεονεκτήματα συμπεριλαμβάνεται επίσης η άμεση όραση του χειρουργού, κάτι που δεν συμβαίνει με τα κλασικά χειρουργικά εργαλεία, η ελαχιστοποίηση των εκχυμώσεων και των οιδημάτων και η ανώδυνη ουσιαστικά μετεγχειρητική πορεία του ασθενή», τονίζει ο Δρ. Μοιρέας.


Δεν εκτελούν ρινοπλαστική όλοι οι ΩΡΛ και πλαστικοί χειρουργοί
Όπως και σε πολλούς άλλους ιατρικούς τομείς, έτσι και στη πλαστική χειρουργική υπάρχει εξειδίκευση. Δεδομένης της πολυπλοκότητας της επέμβασης και της ανάγκης κατανόησης των λειτουργικών συνιστωσών του οργάνου, όπως η αίσθηση της οσμής, πρέπει ο γιατρός να έχει βαθιά γνώση του αντικειμένου και μεγάλη χειρουργική εμπειρία. «Είναι η πιο πολύπλοκη και απαιτητική επέμβαση πλαστικής χειρουργικής. Ο χειρουργός πρέπει να προσέξει και να δημιουργήσει μια μύτη που να βρίσκεται σε αρμονία με το όλο πρόσωπο, διορθώνοντας κατά περίπτωση τα λειτουργικά προβλήματα, χωρίς να προκαλέσει βλάβη σε δομές που θα είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό απαραίτητων ακόμα και για τη ζωή λειτουργιών όπως η αναπνοή», επισημαίνει ο εξειδικευμένος στην ρινοπλαστική Δρ. Μοιρέας.

Δεν επιδιώκεται από ματαιόδοξους ανθρώπους
Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που υποβάλλεται σε ρινοπλαστική επιθυμεί την επίλυση των προβλημάτων που δυσκολεύουν την αναπνοή και την όσφρησή τους και τη δημιουργία μιας καλαίσθητης και σε αρμονία με το υπόλοιπο πρόσωπο μύτης, που να τους απαλλάξει από την είσπραξη συμπεριφορών που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, να τους απελευθερώσει, να τους χαρίσει αυτοπεποίθηση ώστε να κατακτήσουν τους στόχους τους.

Δεν απευθύνεται μόνο στις γυναίκες
Παρότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών που αναζητούν τη διόρθωση της μύτης τους είναι γυναίκες, δεν απευθύνεται μόνο σε αυτές. Τα τελευταία χρόνια και οι άντρες ενδίδουν στη ρινοπλαστική, αφού έχει αποτιναχθεί πια το στίγμα της «γυναικείας επέμβασης», στην οποία υποβάλλονταν μόνο μοντέλα και άνθρωποι του θεάματος. Και οι άνδρες θέλουν ενδόμυχα να είναι όμορφοι, ειδικά την εποχή που διανύουμε όπου η εμφάνιση είναι, σε πολλές περιπτώσεις, το εισιτήριο για την επιτυχία.

Δεν είναι κραυγαλέα
Το αποτέλεσμα μιας ρινοπλαστικής δεν σημαίνει ότι θα γίνεται αντιληπτό απ’ όλους με την πρώτη ματιά. Επιδίωξη του χειρουργού, αλλά και του ασθενή, θα πρέπει να είναι η νέα μύτη να μην αποσπά την προσοχή, αλλά να την κατευθύνει σε άλλα χαρακτηριστικά του προσώπου. Γι’ αυτό και η επέμβαση που πραγματοποιείται δεν πρέπει να είναι αφύσικη και να λαμβάνει υπόψη τις αλλαγές που συντελούνται με το πέρασμα του χρόνου, προκειμένου να μην προκύψουν αργότερα λειτουργικά αλλά και αισθητικά προβλήματα.

Μπορεί να επαναληφθεί
Επιδίωξη όλων είναι η αποφυγή της μια δεύτερης ρινοπλαστικής. Η επέμβαση αυτή θα πρέπει να πραγματοποιείται μια φορά στη ζωή του ανθρώπου, αν και ποσοστό 10-15%, σύμφωνα με στατιστικές, υποχρεούται να ξαναμπεί στο χειρουργείο για τη διόρθωση μικροπροβλημάτων που έχουν προκύψει είτε από την πρώτη επέμβαση -δεδομένης της πολυπλοκότητάς της- είτε συν τω χρόνω. Ασφαλώς εάν μια επανεπέμβαση είναι αναγκαία, θα πρέπει να γίνει και για να υπάρχουν τα σωστά αποτελέσματα αυτή την φορά θα πρέπει να γίνει σωστή επιλογή ενός πολύ έμπειρου ρινοπλαστικού χειρουργού.
«Άλλη μια αλήθεια είναι ότι οι ασθενείς δεν μπορούν να αποκτήσουν όποιο σχήμα μύτης επιθυμούν. Κάθε πρόσωπο είναι μοναδικό και η νέα μύτη θα πρέπει να ταιριάζει στο σύνολο της εμφάνισης και φυσικά να μην εμποδίζει τη λειτουργία της, καθώς μια κακώς σχεδιασμένη μύτη μπορεί να δημιουργήσει αναπνευστικά προβλήματα στον ασθενή. Γι’ αυτό απαραίτητο βήμα προτού πραγματοποιηθεί η έμβαση είναι ο σχεδιασμός της με τη συνεργασία του ασθενή. Με τις νέες τεχνολογίες που διαθέτουμε, όπως είναι τα συστήματα 3D προσομοίωσης της ρινοπλαστικής, μπορούμε να δείξουμε στον ασθενή πώς ακριβώς θα είναι η εμφάνισή του μετά το χειρουργείο, σχεδιάζοντάς την μαζί. Πρόκειται για μια απλή διαδικασία που ξεκινά με τη λήψη της τρισδιάστασης εικόνας του ασθενούς, η οποία διαρκεί περίπου ένα λεπτό, επιλογής της επέμβασης και εκτέλεσης απαραίτητων προσαρμογών κατά περίπτωση από ειδικά λογισμικά. Έτσι, ο ασθενής μπορεί να δει ακριβώς το αποτέλεσμα στην οθόνη του υπολογιστή, πριν χειρουργηθεί», διευκρινίζει ο Δρ. Μοιρέας.

Δεν έχει μεγάλο χρόνο αποθεραπείας

Η μεγαλύτερη ανησυχία για ορισμένους πολυάσχολους ανθρώπους με περιορισμένο χρόνο είναι η απομάκρυνση από τις δραστηριότητές τους για την πραγματοποίηση της επέμβασης. Όμως, ο απαιτούμενος χρόνος είναι αρκετά μικρότερος απ’ αυτόν που φαντάζονται οι περισσότεροι. Η επιστροφή σε εργασία γραφείου γίνεται σε 2-3 ημέρες, ενώ σε μια εβδομάδα αφαιρείται ένας μικρός πλαστικός νάρθηκας και η επανένταξη είναι πλήρης το αργότερο σε 10 ημέρες. Αυτός είναι ο χρόνος που πρέπει να διαθέσει κανείς για να απαλλαχθεί από τα λειτουργικά προβλήματα που τον βασανίζουν καθημερινά ή για να αποκτήσει την εικόνα που πάντα επιθυμούσε.

Κατηγορία ΟΜΟΡΦΙΑ
Πέμπτη, 07 Σεπτέμβριος 2017 00:43

Οι 7 μύθοι που κάνουν κακό στην υγεία μας

Παντού υπάρχει ένας και δύο και τρεις… μύθοι! Να μερικοί από αυτοί:

1 Η άσκηση με βάρη «φουσκώνει» τους μυς των γυναικών
Τίποτα δεν είναι πιο ανακριβές, αφού μια μέση γυναίκα με τη μυϊκή ενδυνάμωση που θα κάνει με βάρη δεν υπάρχει περίπτωση να «φουσκώσει». Μόνο αν ακολουθεί προπόνηση πρωταθλητριών και παίρνει πρωτεΐνες μπορεί να έχει τέτοια αποτελέσματα. Αλλιώς, θα δείτε τόνωση, θα ενισχύσετε τον βασικό μεταβολισμό σας ενώ θα συμβάλλετε στην πρόληψη της οστεοπόρωσης.

2 Ο πονοκέφαλος προκαλείται από υψηλή πίεση
Κι όμως η πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν υπέρταση, ακόμα και όσοι έχουν μεγάλο πρόβλημα, δεν υποφέρουν από κεφαλαλγίες ή ιλίγγους και αυτό γιατί η υψηλή πίεση δεν εμφανίζει συμπτώματα. Ο πόνος που εντοπίζεται στον αυχένα και λίγο πιο ψηλά θα μπορούσε να σχετίζεται με την υπέρταση, αλλά και πάλι σε σπάνιες περιπτώσεις.

3 Όταν τρώμε αργά το βράδυ, παχαίνουμε
Όταν θέλετε να χάσετε βάρος συνήθως κόβετε το βραδινό φαγητό με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει χρόνος να κάψετε τις θερμίδες που πήρατε! Οι έρευνες παρ’ όλ΄ αυτά δείχνουν το αντίθετο. Το θέμα δεν είναι τόσο στο πότε τρώτε μέσα στη μέρα, αλλά πόσο τρώτε συνολικά. Γι’ αυτό, αν θέλετε να χάσετε βάρος κάψτε περισσότερες θερμίδες απ’ όσες καταναλώνετε. Αυτό είναι ανεξάρτητο από το αν… αδειάζετε το ψυγείο στη μέση της νύχτας ή όχι!

4 Μόνο η αυτοψηλάφιση εντοπίζει τυχόν όγκο στο στήθος
Μην βασίζεστε μόνο στην ψηλάφηση του στήθους που πρέπει να γίνεται κάθε μήνα αλλά να παρακολουθείστε τακτικά από το γιατρό σας. Ανάλογα με την ηλικία, πρέπει να υποβάλλεστε σε υπερηχογράφημα μαστών (αν είστε κάτω των 35 ετών) και, αν είστε μεγαλύτερες, να κάνετε την καθιερωμένη μαστογραφία, σύμφωνα με τις οδηγίες του γυναικολόγου.

5 Η έγκυος πρέπει να τρώει για δύο
Μέσω του πλακούντα, το έμβρυο παίρνει από τη μητέρα όλα τα θρεπτικά συστατικά που είναι απαραίτητα για την ομαλή ανάπτυξή του. Οπότε χρειάζεται να τρέφεστε θρεπτικά, χωρίς όμως να αυξήσετε τις ποσότητες του φαγητού. Η διατροφή σας πρέπει να είναι ισορροπημένη και καλά κατανεμημένη κατά τη διάρκεια της ημέρας καταναλώνοντας καθημερινά 3 μερίδες γαλακτοκομικών, 3 φρούτα, 2 πράσινες σαλάτες και τα κύρια γεύματα. Σε ό,τι αφορά τα γλυκά, χρειάζεται μέτρο, γιατί δεν αυξάνουν μόνο το βάρος, αλλά και τον κίνδυνο που διατρέχουν όλες οι έγκυοι να παρουσιάσουν διαβήτη κύησης.

6 Αν παίρνουμε αντιβιοτικά πρέπει να τρώμε γιαούρτι
Αυτό δεν ισχύει για όλα τα είδη αντιβίωσης. Μην παίρνετε αντιβιοτικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση των λοιμώξεων, δηλαδή όσα έχουν τετρακυκλίνες ή κινολόνες, μαζί με τυρί, γιαούρτι ή γάλα, γιατί αλληλεπιδρούν με το ασβέστιο και μειώνουν την απορρόφησή τους. Έτσι, η ποσότητα των αντιβιοτικών που φτάνει στον οργανισμό δεν επαρκεί για να σκοτώσει τα μικρόβια. Όσον αφορά τα υπόλοιπα αντιβιοτικά, η κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων δεν επηρεάζει την απορρόφησή τους.

7 Τα οινοπνευματώδη ποτά βοηθούν να αντιμετωπίσουμε το κρύο
Η χρήση, και πολύ περισσότερο η κατάχρηση, αλκοόλ πριν από την έκθεση στο κρύο, με την επακόλουθη αγγειοσύσπαση που προκαλεί το ποτό, μπορεί να προκαλέσει μεγάλη απώλεια θερμότητας με καταστροφικά αποτελέσματα για την καρδιά και τα αγγεία.

Το μυστικό
Χασμουριέστε επειδή είστε κουρασμένοι; Μύθος. Ο λόγος για τον οποίο χασμουριέστε είναι γιατί το σώμα σας αισθάνεται πτώση στα επίπεδα οξυγόνου στο αίμα, οπότε με το χασμουρητό παίρνει περισσότερο οξυγόνο και το διοχετεύει στο κυκλοφορικό.

Πηγή: omorfamystika.gr

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ

Η υπέρταση είναι ένας από τους σημαντικότερους και συχνότερους παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο τόσο για εγκεφαλικό επεισόδιο όσο και για έμφραγμα. Αν και τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλη πρόοδος στην αντιμετώπισή της, το πρόβλημα παραμένει σοβαρό επειδή στα περισσότερα υπερτασικά άτομα δεν επιτυγχάνεται καλή ρύθμιση της πίεσης. Οι αντιυπερτασικές παρεμβάσεις σε επίπεδο πληθυσμού συναντούν ως εμπόδιο τις λανθασμένες αντιλήψεις που έχουν από χρόνια επικρατήσει στο κοινό. Τους «μύθους» αυτούς επιχειρεί να διαλύσει το κείμενο που ακολουθεί.

ΜΥΘΟΣ 1. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από την υπέρταση είναι να πάθει ο άρρωστος εγκεφαλική αιμορραγία από απότομη αύξηση της πίεσης

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ο κίνδυνος αυτός είναι αμελητέος. Η υπέρταση δρα μακροχρόνια βλάπτοντας το τοίχωμα των αρτηριών. Τις πιο πολλές φορές, το εγκεφαλικό επεισόδιο δεν προκαλείται από αιμορραγία, αλλά από απόφραξη εγκεφαλικής αρτηρίας, δηλαδή με τον ίδιο μηχανισμό με τον οποίο προκαλείται το έμφραγμα. Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος άμεσης πρόκλησης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι πολύ μεγαλύτερος όταν ελαττώνεται απότομα απ’ όσο όταν αυξάνεται απότομα η αρτηριακή πίεση σε ένα υπερτασικό άτομο.

ΜΥΘΟΣ 2. Επικίνδυνη είναι η αύξηση της διαστολικής («μικρής») κυρίως και όχι τόσο της συστολικής («μεγάλης») πίεσης

ΑΛΗΘΕΙΑ: Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση της συστολικής πίεσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για νόσο της καρδιάς και των αγγείων εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο, με την αύξηση της διαστολικής πίεσης, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις (π.χ. στους ηλικιωμένους ασθενείς) η ρύθμισή της είναι σαφώς δυσκολότερη από τη ρύθμιση της διαστολικής.

ΜΥΘΟΣ 3. Η υπέρταση προκαλεί ρινορραγία, η οποία απαιτεί επείγουσα αντιμετώπιση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η ρινορραγία προέρχεται από κάποια φλέβα. Δεν έχει, επομένως, σχέση με την πίεση μέσα στις αρτηρίες ούτε αποτελεί μηχανισμό προστασίας (δεν «ανοίγει» δηλαδή η μύτη για να φύγει το περισσευούμενο αίμα), αλλά οφείλεται σε τοπικά αίτια. Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης είναι το αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλεί στον άρρωστο η ρινορραγία και όχι το αίτιο της τελευταίας. Η μόνη περίπτωση που δικαιολογεί επείγουσα αντιμετώπιση της αρτηριακής πίεσης είναι η εξαιρετικά σπάνια αιμορραγία από αρτηρία, κατά την οποία το αίμα τινάζεται σαν πίδακας κατά ώσεις.

ΜΥΘΟΣ 4. Σε ελαφρές περιπτώσεις υπέρτασης αρκεί η λήψη ορισμένων φαρμάκων (π.χ. διουρητικών) 2-3 φορές την εβδομάδα

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ένα άτομο ή είναι υπερτασικό ή δεν είναι. Αν είναι, πρέπει να παίρνει ένα φάρμακο τόσο συχνά όσο χρειάζεται ώστε να εξασφαλίζεται καθημερινή δράση σε 24ωρη βάση, άρα τουλάχιστον μια φορά την ημέρα. Αν δεν είναι υπερτασικό, τότε δεν χρειάζεται να παίρνει καθόλου αντιυπερτασικά φάρμακα.

ΜΥΘΟΣ 5. Η φαρμακευτική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται αμέσως μετά τη διαπίστωση της υπέρτασης, για να προλαμβάνονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αύξηση της αρτηριακής πίεσης

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η πρόκληση βλάβης από την υπέρταση είναι μια μακροχρόνια διαδικασία. Όχι σπάνια, άτομα με τιμές διαστολικής («μικρής») πίεσης 90-95 mmHg ή τιμές συστολικής («μεγάλης») πίεσης 140-150 mmHg, παρουσιάζουν υποχώρηση των τιμών της αρτηριακής τους πίεσης σε κανονικά επίπεδα χωρίς φαρμακευτική θεραπεία, αλλά με τροποποίηση των διατροφικών τους συνηθειών, απώλεια βάρους, και αερόβια άσκηση. Για το λόγο αυτό, δεν είναι σκόπιμο να σπεύδει κανείς να τους χορηγήσει φάρμακα, πριν βεβαιωθεί ότι η αύξηση είναι μόνιμη και όχι παροδική.

ΜΥΘΟΣ 6. Η απότομη αύξηση της αρτηριακής πίεσης σε υψηλά επίπεδα (π.χ.220/110 mmHg) είναι «υπερτασική κρίση» και πρέπει να αντιμετωπίζεται αμέσως με λήψη υπογλώσσιων χαπιών, γιατί αποτελεί «επείγον περιστατικό» που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή

ΑΛΗΘΕΙΑ: Αυτή καθεαυτή η τιμή της αρτηριακής πίεσης ή η ταχύτητα ανόδου της δεν αποτελούν κριτήρια για να χαρακτηριστεί μια κατάσταση επείγουσα. Τέτοιες αυξήσεις μπορούν να συμβούν και σε φυσιολογικά άτομα κάτω από συνθήκες στρες. Σημασία έχει η μακροχρόνια και όχι η περιστασιακή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις «αιχμών» υψηλής πίεσης, η αύξηση της τελευταίας είναι δευτεροπαθής, δηλαδή αποτέλεσμα ψυχικής αναστάτωσης (π.χ. άγχους, στενοχώριας, φόβου, συγκίνησης ή θυμού) ή σωματικών ενοχλημάτων (π.χ. ημικρανίας, οσφυαλγίας, ιλίγγου ή δύσπνοιας). Επιπλέον, εντυπωσιακή αύξηση της πίεσης μπορεί να προκληθεί από ορισμένα φάρμακα (π.χ. μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, κορτικοειδή, ή αποσυμφορητικά). Η χρησιμοποίηση υπογλώσσιων χαπιών για την ταχεία μείωση της πίεσης όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά λόγω της απότομης και μεγάλης πτώσης της πίεσης που προκαλεί μπορεί να ελαττώσει την παροχή αίματος από τις στενωμένες αρτηρίες με αποτέλεσμα έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο, ιδίως σε ηλικιωμένους ή αρρώστους με αρτηριοσκλήρυνση. Γενικά, υπογλώσσια φάρμακα δεν χρησιμοποιούνται στην υπέρταση, αλλά μόνο στη στηθάγχη (πόνος στο στήθος από ισχαιμία της καρδιάς). Ο όρος «υπερτασική κρίση» είναι λανθασμένος και παραπλανητικός και πανικοβάλλει τα υπερτασικά άτομα, επειδή υποδηλώνει την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης μιας «επείγουσας κατάστασης», που, εκτός από λίγες ειδικές περιπτώσεις (π.χ. οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, πνευμονικό οίδημα, εκλαμψία, διαχωριστικό ανεύρυσμα αορτής, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, υπερτασική εγκεφαλοπάθεια) είναι ανύπαρκτη.

ΜΥΘΟΣ 7. Ο υπερτασικός είναι σε θέση να καταλαβαίνει πότε ανεβαίνει η πίεσή του με βάση τα συμπτώματα που του προκαλεί

ΑΛΗΘΕΙΑ: Με εξαίρεση την εξαιρετικά σπάνια υπερτασική εγκεφαλοπάθεια, δεν έχει αποδειχθεί συσχέτιση του ύψους της πίεσης με την εμφάνιση συμπτωμάτων όπως ο πονοκέφαλος, η ζάλη, τα βουητά στα αυτιά, ή οι εξάψεις, που συχνά αναφέρονται από τους αρρώστους. Τα πιο πάνω ενοχλήματα συνήθως οφείλονται σε κάποια άλλη αιτία και συσχετίζονται από τους ασθενείς με την υπέρταση, γιατί η πίεση στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να βρεθεί αυξημένη λόγω του συνοδού ψυχοσωματικού στρες. Το αντίστροφο μπορεί να συμβεί: δηλαδή, η ανησυχία, λόγω της λανθασμένης αντίληψης ότι τα συμπτώματα οφείλονται στην αυξημένη πίεση – η οποία συνεπάγεται άμεσο κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο – μπορεί να ανεβάσει την πίεση. Η λανθασμένη αντίληψη ότι η αύξηση της αρτηριακής πίεσης γίνεται υποκειμενικά αισθητή, οδηγεί σε περιστασιακή λήψη φαρμάκων μόνο όταν υπάρχουν συμπτώματα, ενώ το σωστό είναι να εφαρμόζεται σταθερή θεραπεία όταν διαπιστώνονται αυξημένες τιμές πίεσης σε μετρήσεις ανεξάρτητες από την παρουσία συμπτωμάτων. Η αυξημένη αρτηριακή πίεση κατά κανόνα δεν γίνεται αισθητή και δεν προκαλεί συστηματικά συμπτώματα. Τα ενοχλήματα από την υψηλή πίεση, όταν υπάρχουν, οφείλονται στις επιπλοκές της, που συνήθως εμφανίζονται μετά από χρόνια, γι’ αυτό και η υπέρταση έχει χαρακτηριστεί «βουβός δολοφόνος».

ΜΥΘΟΣ 8. Στους ηλικιωμένους υπερτασικούς η πίεση δεν πρέπει να ελαττώνεται επειδή τα διάφορα όργανα, όπως ο εγκέφαλος και τα νεφρά, έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με αυτή την πίεση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η σταδιακή μείωση της αρτηριακής πίεσης όταν είναι αυξημένη, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του κινδύνου νόσησης και θανάτου από καρδιαγγειακά νοσήματα στους ηλικιωμένους, όπως ακριβώς και στους νέους. Το όφελος μάλιστα των ηλικιωμένων από τη θεραπεία είναι ακόμα μεγαλύτερo, ακριβώς επειδή – λόγω ηλικίας και συνοδών διαταραχών – κινδυνεύουν περισσότερο. Αυτό αφορά και τους πολύ ηλικιωμένους υπερτασικούς (> 80 ετών) με την προϋπόθεση ότι η πίεση δεν ελαττώνεται σταθερά κάτω από 120/60 mmHg.

ΜΥΘΟΣ 9. Υπάρχει μια μορφή αύξησης της πίεσης, η καλούμενη «νευροπίεση», που είναι λιγότερο επικίνδυνη από την πραγματική υπέρταση και που – έτσι και αλλιώς – δεν μπορεί να ελεγχθεί, επειδή εξαρτάται από εξωτερικές συγκινησιακές επιδράσεις

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η συγκινησιακή επίδραση στην αρτηριακή πίεση ισχύει για όλα τα άτομα, υπερτασικά και μη. Έτσι σε ένα φυσιολογικό άτομο που οδηγεί και πατάει φρένο για να μη σκοτώσει έναν πεζό, η συστολική πίεση μπορεί να φθάσει στα 220 mmHg, αλλά ο κίνδυνος από την υπέρταση εξαρτάται αποκλειστικά από το ύψος της πίεσης σε συνθήκες ηρεμίας. Αθώα υπέρταση του τύπου της «νευροπίεσης» δεν υπάρχει.

ΜΥΘΟΣ 10. Αν δεν επιτευχθεί ο στόχος της θεραπείας (αρτηριακή πίεση μικρότερη από 140/90 mmHg) μέσα σε μια εβδομάδα ή δέκα το πολύ ημέρες, το θεραπευτικό σχήμα πρέπει να τροποποιείται 

ΑΛΗΘΕΙΑ: Τα περισσότερα αντιυπερτασικά φάρμακα χρειάζονται τουλάχιστο μια βδομάδα για να εκδηλώσουν τη δράση τους και περίπου ένα μήνα για να δείξουν τη μέγιστη αποτελεσματικότητά τους. Δεν πρέπει, λοιπόν, να αυξάνεται η δόση του πρώτου φαρμάκου, να αντικαθίσταται αυτό από κάποιο άλλο ή να προστίθεται δεύτερο φάρμακο πριν περάσει ένας τουλάχιστο μήνας από την έναρξη του αρχικού θεραπευτικού σχήματος, ιδίως σε περιπτώσεις ήπιας υπέρτασης που αποτελούν και την πλειονότητα των περιπτώσεων.

ΜΥΘΟΣ 11. Τα υπερτασικά άτομα πρέπει να έχουν μαζί τους ένα πιεσόμετρο καρπού ώστε να μετρούν την πίεσή τους όταν δεν νιώθουν καλά και να παίρνουν επιπλέον φάρμακο αν τη βρουν υψηλή

ΑΛΗΘΕΙΑ: Οι μετρήσεις της πίεσης εκτός του ιατρείου είναι χρήσιμες για την αξιολόγηση της πίεσης και τη διάγνωση της υπέρτασης, αλλά κυρίως για τη μακροχρόνια παρακολούθηση της ρύθμισης της πίεσης. Αξιόπιστες μετρήσεις της πίεσης στο σπίτι μπορούν να γίνουν με υδραργυρικό ή μεταλλικό πιεσόμετρο (σαν ρολόι με περιστρεφόμενη βελόνα) και ακουστικά, ή – πιο εύκολα – με αυτόματο ηλεκτρονικό πιεσόμετρο. Αν και τα υδραργυρικά πιεσόμετρα είναι τα εργαλεία αναφοράς, τα τελευταία χρόνια βρίσκονται διεθνώς σε διαδικασία απόσυρσης για λόγους ασφαλείας. Έτσι, για την παρακολούθηση της πίεσης στο σπίτι, η χρησιμοποίηση ενός απλού μεταλλικού ή ενός ηλεκτρονικού πιεσόμετρου είναι αποδεκτή, με την προϋπόθεση ότι έχει ελεγχθεί η αξιοπιστία τους. Σήμερα προτιμώνται γενικά τα αυτόματα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα, γιατί χρειάζεται ελάχιστη εκπαίδευση για τη χρήση τους και οι μετρήσεις γίνονται με αντικειμενικό τρόπο. Ελάχιστα, όμως, από τα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα που κυκλοφορούν στην αγορά έχουν τεκμηριωμένη αξιοπιστία. Πληροφορίες για τα αξιόπιστα πιεσόμετρα είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο στη διεύθυνση www.dableducational.org ή www.hypertension.gr. Τα πιεσόμετρα καρπού και δακτύλου δεν θεωρούνται αξιόπιστα και δεν συνιστώνται. Αν χρησιμοποιηθεί πιεσόμετρο με ακουστικά, είναι απαραίτητο να προηγηθεί σχολαστική εκπαίδευση στην τεχνική της μέτρησης της πίεσης. Η λειτουργική κατάσταση του πιεσόμετρου πρέπει να ελέγχεται μια φορά κάθε χρόνο και όχι μόνον όταν παρουσιάζεται βλάβη. Ανεξάρτητα από το είδος του πιεσόμετρου που χρησιμοποιείται, οι διαστάσεις της περιχειρίδας πρέπει να είναι οι κατάλληλες για το χέρι του κάθε υπερτασικού. Για πολλούς ανθρώπους με παχύ μπράτσο (περίμετρος μπράτσου 30 εκατοστά ή μεγαλύτερη) οι συνηθισμένες περιχειρίδες είναι μικρές, με αποτέλεσμα το πιεσόμετρο να δείχνει πίεση μεγαλύτερη από την πραγματική. Για την αξιολόγηση της πίεσης στο σπίτι πριν από την επίσκεψη στο γιατρό, συνιστάται να γίνονται μετρήσεις μέρα παρά μέρα για 3 μέχρι 6 εργάσιμες μέρες σε διάστημα 1-2 εβδομάδων και να υπολογίζεται ο μέσος όρος τους. Η καθημερινή μέτρηση της πίεσης δεν έχει νόημα παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις και για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας είναι κατάλληλη για τη μέτρηση της πίεσης. Προτείνεται, πάντως, να γίνονται μετρήσεις σε συνθήκες ηρεμίας δύο φορές την ημέρα, το πρωί πριν από τα φάρμακα (αν χορηγούνται) και το απόγευμα, περίπου 12 ώρες αργότερα. Κάθε φορά γίνονται διπλές μετρήσεις μετά από 5 λεπτά ανάπαυση σε καθιστή θέση και με μεσοδιάστημα ενός λεπτού μεταξύ των μετρήσεων. Μετρήσεις μια φορά την εβδομάδα είναι συνήθως αρκετές για τη μακροχρόνια παρακολούθηση της πίεσης στο σπίτι. Οι αλλαγές στη φαρμακευτική θεραπεία (επιπλέον χάπι ή αποφυγή δόσης) με κριτήριο μεμονωμένες μετρήσεις της πίεσης στο σπίτι αποτελούν διαδεδομένη, αλλά λανθασμένη τακτική και πρέπει να αποφεύγονται. Το ίδιο ισχύει και για τις μετρήσεις της πίεσης σε συνθήκες αναστάτωσης, άγχους, στενοχώριας, πανικού, πονοκεφάλου, ζάλης, κ.λπ., οι οποίες είναι σχεδόν πάντα παραπλανητικές. Οι μετρήσεις στο φαρμακείο ή στον εργασιακό χώρο σπάνια συμβάλλουν στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, ενώ η καταλληλότερη μέθοδος για την αξιολόγηση της πίεσης στις συνηθισμένες συνθήκες μιας εργάσιμης μέρας, κατά τη διάρκεια της εργασίας, στο σπίτι και τον ύπνο, είναι η καταγραφή της πίεσης με ένα φορητό ηλεκτρονικό πιεσόμετρο που μετράει αυτόματα την πίεση κάθε 15-30 λεπτά επί 24 ώρες. Η εφαρμογή αυτής της τεχνικής παρέχει τη δυνατότητα πολλαπλών μετρήσεων της πίεσης μακριά από το «στρεσογόνο» περιβάλλον του ιατρείου. Η 24ωρη καταγραφή της πίεσης δεν είναι απαραίτητη σε όλα τα υπερτασικά άτομα, είναι όμως χρήσιμη σε επιλεγμένες περιπτώσεις, κυρίως για τη διάγνωση της «υπέρτασης λευκής μπλούζας» και της «συγκαλυμμένης υπέρτασης».

ΜΥΘΟΣ 12. Το σκόρδο κάνει καλό στην πίεση, ενώ τα πορτοκάλια την αυξάνουν

ΑΛΗΘΕΙΑ: Όταν χορηγείται σε τεράστιες ποσότητες (π.χ. 10-25 σκελίδες την ημέρα), το νωπό σκόρδο μπορεί να προκαλέσει μικρή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης, η οποία συνοδεύεται από δυσοσμία του στόματος, που ελαττώνει, δυστυχώς, την κοινωνική ζωή. Τα εμπορικά δισκία σκόρδου, που περιέχουν αλλικίνη (τη δραστική ουσία του σκόρδου) είναι δυνατό να μειώσουν την πίεση κατά 3-5 mmHg. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις για το ότι οι πλούσιες σε κάλιο τροφές, όπως τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια, τα ακτινίδια, οι μπανάνες και οι τομάτες, προστατεύουν από την υπέρταση επειδή ανταγωνίζονται τις δράσεις του νατρίου. Οι υπερτασικοί που παίρνουν διουρητικά – τα οποία προάγουν την αποβολή νατρίου και καλίου – πρέπει να καταναλώνουν τροφές πλούσιες σε κάλιο.

ΜΥΘΟΣ 13. Το αλκοόλ και ο καφές αυξάνουν την πίεση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η συστηματική κατανάλωση 14-21 μονάδων αλκοόλ την εβδομάδα (2-3 ποτά την ημέρα) από τους άνδρες και 7-14 μονάδων την εβδομάδα (1-2 ποτά την ημέρα) από τις γυναίκες θεωρείται ασφαλής και μπορεί να αυξήσει την τιμή της «καλής» χοληστερόλης (HDL) κατά 20%, να έχει αντιοξειδωτική δράση και να προκαλέσει αγγειοδιαστολή, ελαττώνοντας την πίεση κατά 3-5 mmHg. Μια μονάδα αλκοόλ ισοδυναμεί με 145 ml κρασί ή 40 ml ουίσκι, βότκα, τζιν, ρούμι, τεκίλα, ούζο, ρακή, ή τσίπουρο ή 300 ml μπύρα. Η μακροχρόνια, όμως, κατάχρηση αλκοόλ είναι αιτία δευτεροπαθούς υπέρτασης και δυσχεραίνει τη ρύθμιση της πίεσης. Ο καφές μπορεί να αυξήσει εντυπωσιακά την πίεση (από 5 ως και 20 mmHg) τόσο στους υπερτασικούς όσο και στα άτομα με φυσιολογική πίεση (πιθανότατα διεγείροντας την έκκριση αδρεναλίνης), η αύξηση όμως αυτή είναι παροδική (διαρκεί 1-3 ώρες) και δεν σχετίζεται αιτιολογικά με την ανάπτυξη υπέρτασης. Επιπλέον, τα άτομα που πίνουν καφέ κάθε μέρα, παρουσιάζουν «ανοχή» σε αυτή τη δράση και τελικά η πίεση τους δεν επηρεάζεται. Έτσι, αν δεν υπάρχει άλλος λόγος (π.χ. ταχυκαρδίες), οι υπερτασικοί μπορούν να πίνουν καφέ ή άλλο ρόφημα με καφεΐνη (σοκολάτα, αναψυκτικό τύπου cola) σε λογική ποσότητα (2-3 μερίδες δηλαδή 200-300 mg την ημέρα), αλλά να αποφεύγουν την κατάχρηση που μπορεί να προκαλέσει «αιχμές» αυξημένης πίεσης και να δημιουργήσει σύγχυση.

ΜΥΘΟΣ 14. Το κάπνισμα αυξάνει την πίεση

ΑΛΗΘΕΙΑ: Το κάπνισμα αυξάνει σε μικρό, σχετικά, βαθμό (7-10 mmHg) την αρτηριακή πίεση και μόνο στην οξεία του φάση, κατά τη διάρκεια, δηλαδή, της εισπνοής της νικοτίνης και για τα επόμενα 15-30 λεπτά. Αυτή η αύξηση της πίεσης ενισχύεται περαιτέρω με την ταυτόχρονη κατανάλωση καφέ. Έτσι, σε καπνιστές με φυσιολογική αρτηριακή πίεση, το κάπνισμα ενός και μόνο τσιγάρου μπορεί να αυξήσει την πίεση κατά 20 mmHg!  Έχει βρεθεί ότι οι καπνιστές με ήπια υπέρταση έχουν υψηλότερα επίπεδα πίεσης από ό,τι οι μη καπνιστές με ήπια υπέρταση. Ακόμα, η υπέρταση στους καπνιστές είναι δυσκολότερο να ελεγχθεί από ό,τι στους μη καπνιστές, καθώς ορισμένα αντιυπερτασικά φάρμακα είναι λιγότερο αποτελεσματικά στους καπνιστές. Επιπλέον, οι υπερτασικοί καπνιστές έχουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν νεφραγγειακή υπέρταση, καθώς και κακοήθη υπέρταση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η πλήρης διακοπή αποτελεί τον πρώτο στόχο στους υπερτασικούς καπνιστές, αφού το κάπνισμα είναι εξίσου σημαντικός και σε μερικές περιπτώσεις σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για θάνατο, έμφραγμα, εγκεφαλικό ή άλλο καρδιαγγειακό επεισόδιο σε σύγκριση με την υπέρταση.

ΜΥΘΟΣ 15. Το αλάτι πρέπει να αποκλείεται εντελώς από τη διατροφή των υπερτασικών ατόμων

ΑΛΗΘΕΙΑ: Οι υπερτασικοί μπορούν ελαττώσουν την πίεσή τους κατά 3-8 mmHg περιορίζοντας την πρόσληψη αλατιού με το φαγητό στα 2.5 γραμμάρια νατρίου (δηλαδή 6 γραμμάρια αλατιού) την ημέρα. Η ποσότητα αυτή αντιστοιχεί σε φαγητό μαγειρεμένο με ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι, με την προϋπόθεση ότι δεν προστίθεται επιπλέον επιτραπέζιο αλάτι. Ακόμα πιο σημαντική, όμως, είναι η αποφυγή τροφών που περιέχουν πολύ νάτριο από τη φύση τους ή εξαιτίας της παρασκευής τους (π.χ. αλμυρά τυριά, ζαμπόν, μπέικον, λουκάνικα, ελιές, ρέγγες, σαρδέλες, λιαστές τομάτες, κονσέρβες, τουρσιά, ξηροί καρποί, πατατάκια, ποπκόρν, γεύματα ταχυφαγείων).

 

ΠΗΓΗ: Hearthealth.gr

Κατηγορία ΥΓΕΙΑ

Η Kοιλιοκάκη (Coeliac ή Celiac Disease) είναι μία από τις συνηθέστερες, συνδεδεμένες γενετικά, ασθένειες στην Ευρώπη, η  οποία προκαλείται από δυσανεξία στη γλουτένη, μία πρωτεΐνη που περιέχεται στο σιτάρι, το κριθάρι και τη σίκαλη. Κυκλοφορούν πολλές αντιμαχόμενες και ξεπερασμένες πληροφορίες σχετικά με την κοιλιοκάκη.  

«Η κοιλιοκάκη είναι μία σπάνια νόσος»….ΜΥΘΟΣ
Έρευνες δείχνουν ότι 1 στα 100 άτομα είναι πιθανό να νοσούν από κοιλιοκάκη. Πολλαπλές μελέτες στην Ευρώπη στις οποίες έχουν συμμετάσχει διάφορα ιδρύματα από πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και άλλοι παρόμοιοι οργανισμοί της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών υποστηρίζουν ξεκάθαρα αυτή τη θεωρία.  Μία από τις μελέτες αυτές με τον τίτλο European Cluster Project (2004), η οποία περιλαμβάνει έρευνες από όλη την Ευρώπη, έδειξε ότι το ποσοστό εμφάνισης της νόσου κατά μέσο όρο είναι  1:100.  Τα ποσοστά υπο-διάγνωσης της πάθησης, αποτελούν επίσης σημαντικό πρόβλημα, καθώς στις Η.Π.Α. και στο Η.Β. μόνο σε 1 από τα 8 άτομα γίνεται έγκαιρα διάγνωση για κοιλιοκάκη, ενώ στην χώρα μας το αντίστοιχο ποσοστό βάσει στατιστικών μόνο 1 στα 100 άτομα που πάσχουν.

«Η κοιλιοκάκη είναι μία απλή τροφική δυσανεξία»….ΜΥΘΟΣ
Η κοιλιοκάκη δεν είναι κάποιου είδους τροφική δυσανεξία ή αλλεργία. Η κοιλιοκάκη αποτελεί αυτοάνοσο νόσημα, το οποίο σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού αντιδρά στη γλουτένη επιτιθέμενο στους ίδιους του τους ιστούς. Στην κοιλιοκάκη, η κατανάλωση γλουτένης προκαλεί βλάβες στο τοίχωμα του λεπτού εντέρου και είναι πιθανόν να επιδράσει αρνητικά και σε άλλα μέρη του σώματος.

«Μόνο τα παιδιά νοσούν από κοιλιοκάκη»….ΜΥΘΟΣ
Η κοιλιοκάκη μπορεί να αναπτυχθεί και να διαγνωσθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Πιθανόν να εμφανιστεί μετά τον απογαλακτισμό, λόγω της γλουτένης που περιέχουν τα δημητριακά, σε μεγάλη ηλικία, ή σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή στη ζωή κάποιου. Η συνηθέστερη ηλικία διάγνωσης της νόσου είναι μεταξύ 40-60 χρονών. Η διάγνωση όμως, τις περισσότερες φορές γίνεται καθυστερημένα, αφού μελέτες στο Ίδρυμα Κοιλιοκάκης του Ηνωμένου Βασιλείου έδειξαν ότι 13 χρόνια, είναι ο μέσος όρος για τη διάγνωση ασθενών με κοιλιοκάκη. Οι λόγοι για τους οποίους σε κάποια άτομα η κοιλιοκάκη εμφανίζεται κατά την παιδική ηλικία, ενώ σε άλλα σε μεγαλύτερη, δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί.  Το άτομο δεν γεννιέται με τη νόσο, αλλά με τη γενετική προδιάθεση να αναπτύξει τη νόσο.  Πολλοί θεωρούν ότι κάποια γαστρεντερική μόλυνση μπορεί να είναι ένας παράγοντας που μπορεί να ενεργοποιήσει την ανάπτυξη της νόσου.

«Πρέπει να έχετε εντερικά συμπτώματα όπως διάρροια για να έχετε κοιλιοκάκη»….ΜΥΘΟΣ
Η κοιλιοκάκη είναι γνωστή ως μία «πολύ-συστημική» διαταραχή, κάτι που σημαίνει ότι τα συμπτώματα μπορεί να επηρεάσουν οποιαδήποτε περιοχή του σώματός σας. Τα συμπτώματα διαφέρουν ως προς το είδος και τη σοβαρότητα, μεταξύ των ατόμων και επίσης όλα τα συμπτώματα της  νόσου δεν σχετίζονται με το έντερο.  

«Μόνο τα ελλιποβαρή άτομα διαγιγνώσκονται με κοιλιοκάκη….»ΜΥΘΟΣ
Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τα περισσότερα άτομα με κοιλιοκάκη, κατά τη διάγνωση, είναι άτομα κανονικού βάρους ή υπέρβαρα. Το σωματικό βάρος δεν πρέπει να θεωρείται ο μοναδικός παράγοντας για να αποφασίσετε πότε πρέπει ή όχι να εξεταστείτε για κοιλιοκάκη.

«Μπορείτε να ξεπεράσετε την κοιλιοκάκη»….ΜΥΘΟΣ
Η κοιλιοκάκη είναι εφ’ όρου ζωής πάθηση και η δίαιτα ελεύθερης γλουτένης αποτελεί τη μόνη της θεραπεία. Αν εισαχθεί ξανά και εκ των υστέρων, γλουτένη στη δίαιτα κάποιου, το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά προκαλώντας εκ νέου βλάβες στο τοίχωμα του λεπτού εντέρου. Αν κάποιος που ακολουθεί τη δίαιτα ελεύθερης γλουτένης, εξεταστεί πάλι για κοιλιοκάκη (αιματολογικές εξετάσεις αντισωμάτων και εντερική βιοψία) τα αποτελέσματα αναμένονται να βγουν αρνητικά. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν νοσεί πλέον από κοιλιοκάκη, αλλά ότι πολύ απλά παραμένει πιστός στη δίαιτα ελεύθερης γλουτένης. Αυτό εξηγείται αφού δεν υπάρχει γλουτένη ώστε να αντιδράσει ξανά το ανοσοποιητικό σύστημα και συνεπώς δεν ανιχνεύονται αντισώματα στο αίμα. Η αφαίρεση της γλουτένης από τη δίαιτα, επιτρέπει την αποκατάσταση της βλάβης του τοιχώματος του λεπτού εντέρου, που έχει εντοπιστεί από τη βιοψία.

«Ψίχουλα ψωμιού δεν θα βλάψουν κάποιον με κοιλιοκάκη»….ΜΥΘΟΣ
Ακόμη και μία πολύ μικρή ποσότητα γλουτένης μπορεί να είναι τοξική για τα άτομα με κοιλιοκάκη. Συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να ακολουθείτε με σύνεση κατάλληλα μέτρα για να αποφύγετε την ανάμειξη με γλουτένη.

«Αν έχω κοιλιοκάκη δεν μπορώ να φάω τίποτα»....ΜΥΘΟΣ
Υπάρχουν πολλά φυσικά τρόφιμα χωρίς γλουτένη. Τρόφιμα όπως ρύζι, πατάτες και καλαμπόκι δεν περιέχουν γλουτένη και θεωρούνται ασφαλείς αμυλούχοι υδατάνθρακες. Φρούτα, λαχανικά, ξηροί καρποί, κρέας, πουλερικά, ψάρια και θαλασσινά είναι επίσης επιτρεπόμενα τρόφιμα και φυσικά τα άτομα με κοιλιοκάκη μπορούν ακόμη να αγοράσουν ειδικά παρασκευασμένα για την πάθησή τους προϊόντα, ελεύθερα γλουτένης.

«Μόνο άτομα με ευρωπαϊκή καταγωγή νοσούν από κοιλιοκάκη»….ΜΥΘΟΣ
Άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων μπορεί να νοσήσουν από κοιλιοκάκη. Πρόκειται για κοινή νόσο που απαντάται όχι μόνο στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική αλλά και σε χώρες της Μέσης Ανατολής, Ν. Ασίας, Αυστραλίας, Βόρειας Αφρικής και Νοτίου Αμερικής.

Σημαντικές συμβουλές:
•    Διατηρήστε ξεχωριστά τα μαγειρικά σκεύη κατά το μαγείρεμα και την προετοιμασία του φαγητού
•    Μην χρησιμοποιείτε για τηγάνισμα το ίδιο λάδι στο οποίο έχετε τηγανίσει και φαγητά που περιέχουν γλουτένη
•    Χρησιμοποιήστε καθαρό γκριλ, διαφορετική τοστιέρα ή σακούλες για τοστ όταν θέλετε να ετοιμάσετε τοστ χωρίς γλουτένη
•    Χρησιμοποιήστε διαφορετικές σανίδες ψωμιού και καθαρίστε επιμελώς τις επιφάνειες

Πηγή: coeliac.gr

Κατηγορία ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Η Ελληνική Ιατροδικαστική Εταιρία ενημερώνει όλους τους οδηγούς σχετικά με τη χρήση αλκοόλ κατά την οδήγηση. Συγκεκριμένα απαντά κατά πόσο ισχύουν ή όχι πέντε ευρέως διαδομένες απόψεις σχετικά το ποτό και τις οδηγικές μας ικανότητες.

Μύθος 1: Το αλκοτέστ της τροχαίας δίνει πάντα μικρότερες τιμές.

Αλήθεια: Το νόμιμο όριο στον εκπνεόμενο αέρα (κοινά αλκοτέστ) είναι 0,25mg/L το οποίο αντιστοιχεί με το 0,50 g/L στο αίμα (έπειτα από αιμοληψία). Ουσιαστικά μιλάμε για αντίστοιχες τιμές και με τις δύο μεθόδους.

Μύθος 2: Για να περάσεις το νόμιμο όριο πρέπει να πιείς πάνω από 3 ποτά.

Αλήθεια: Ένα μεγάλο ποτήρι µπύρα (500 ml), 200 ml κρασί ή 55 ml ουίσκι ή βότκα είναι ικανά για την υπέρβαση του ορίου.

Μύθος 3: Εγώ το αντέχω.

Αλήθεια: Το αλκοόλ, ανάλογα με τη ληφθείσα ποσότητα, έχει συγκεκριμένη επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό. Οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε ένα χρόνιο πότη και ένα αρχάριο έχουν σημασία κυρίως στις χαμηλές τιμές πλησίον του νόμιμου ορίου. Κοινώς σε μεγάλες ποσότητες δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να διατηρήσει την οδηγική του ικανότητα.

Μύθος 4: Αν τρως λιπαρά, μπορείς να πιείς και παραπάνω.

Αλήθεια: Τα λιπαρά απλώς αργούν την απορρόφηση του οινοπνεύματος από το γαστρεντερικό σύστημα. Αυτό σημαίνει απλά ότι θα καθυστερήσει για λίγα λεπτά να εμφανιστεί η ανώτερη τιμή αιθυλικής αλκοόλης. Σε καμία περίπτωση η κατανάλωση λιπαρών τροφών δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να πιει παραπάνω.

Μύθος 5: Σταμάτησα να πίνω εδώ και μιάμιση ώρα άρα μπορώ να οδηγήσω.

Αλήθεια: Ισχύει ακριβώς το αντίθετο, καθώς στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα έχουμε την μεγαλύτερη τιμή αιθυλικής αλκοόλης στο αίμα.

Κατηγορία NEWS

utipro banner 270x200 A

banner2

Please publish modules in offcanvas position.