Δύο γάλλοι επιστήμονες πιστεύουν ότι ανακάλυψαν στα μάτια την αιτία -ή μία από τις αιτίες- της δυσλεξίας και αισιοδοξούν ότι η ανακάλυψή τους θα βοηθήσει στη θεραπεία μερικών τουλάχιστον δυσλεκτικών ανθρώπων. Ήδη δοκίμασαν μια «μαγική λάμπα» με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Στους ανθρώπους με δυσλεξία οι κυτταρικοί υποδοχείς του φωτός έχουν πανομοιότυπη διάταξη και στα δύο μάτια, ενώ στους υπόλοιπους ανθρώπους τα εν λόγω ζωτικά για την όραση κύτταρα είναι ασυμμετρικά, ώστε να διαφέρουν στα δύο μάτια.

Οι ερευνητές Γκι Ροπάρ και Αλμπέρ λε Φλος του Πανεπιστημίου της Ρεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Proceedings of the Royal Society B" της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και τη "Γκάρντιαν", θεωρούν ότι αυτή η ιδιομορφία στη φυσιολογία των ματιών των ατόμων με δυσλεξία θα μπορούσε να σημαίνει ότι η διαταραχή είναι θεραπεύσιμη.

Η συμμετρική διάταξη των κυτταρικών υποδοχέων και στα δύο μάτια έχει ως συνέπεια, ο εγκέφαλος ενός ατόμου με δυσλεξία να μπερδεύει τις εικόνες που βλέπει, καθώς δημιουργεί δύο εικόνες, μια αρχική στο ένα ημισφαίριο και στη συνέχεια -με διαφορά περίπου δέκα χιλιοστών του δευτερολέπτου- μια δεύτερη εικόνα στο απέναντι ημισφαίριο, η οποία είναι κατοπτρική της πρώτης. Κάτι που δεν συμβαίνει στον εγκέφαλο των μη δυσλεκτικών, όπου δημιουργείται μόνο μια ενιαία εικόνα.

«Οι παρατηρήσεις μας μάς κάνουν να πιστέψουμε ότι πράγματι βρήκαμε μια πιθανή αιτία της δυσλεξίας» δήλωσε ο Ροπάρ. Όπως είπε, αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε με μια σχετικά απλή οφθαλμολογική εξέταση θα είναι δυνατό να διαγνωσθεί η δυσλεξία.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι γάλλοι επιστήμονες θεωρούν ότι είναι δυνατό να αναπτυχθεί μια μέθοδος που θα διαγράφει από τον εγκέφαλο τη δεύτερη κατοπτρική εικόνα, η οποία προκαλεί σύγχυση στους ανθρώπους με δυσλεξία.

Όπως συμβαίνει με τους δεξιόχειρες και τους αριστερόχειρες, οι άνθρωποι -χωρίς να το ξέρουν- έχουν ένα κυρίαρχο μάτι, που στους περισσότερους είναι το δεξί. Κάθε μάτι -όταν πέφτει πάνω του το φως- καταγράφει ελαφρώς διαφορετικές εκδοχές της ίδιας εικόνας (χάρη στην ασυμμετρία) και μετά ο εγκέφαλος επιλέγει τη μία από τις δύο.

Το κυρίαρχο μάτι -συνήθως το δεξί- έχει περισσότερες νευρικές συνδέσεις με τον εγκέφαλο από ό,τι το «υποδεέστερο» μάτι. Τα κωνία και τα ραβδία -οι κυτταρικοί φωτοϋποδοχείς στο μάτι- συλλαμβάνουν τα οπτικά σήματα από το περιβάλλον και τα προωθούν στον εγκέφαλο για να σχηματισθούν εκεί οι εικόνες.

Οι γάλλοι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα κωνία έχουν πολύ διαφορετική -συμμετρική- διάταξη στα μάτια των ανθρώπων με δυσλεξία από ό,τι των υπολοίπων. Αυτό έχει ως συνέπεια οι δυσλεκτικοί να μην έχουν κυρίαρχο μάτι, πράγμα που στη συνέχεια μπερδεύει τον εγκέφαλο.

«Η έλλειψη ασυμμετρίας μπορεί να συνιστά τη βιολογική και ανατομική βάση της δυσκολίας ανάγνωσης και γραφής», σύμφωνα με τους γάλλους επιστήμονες. Όπως λένε, «στους δυσλεκτικούς και τα δύο μάτια τους είναι ισοδύναμα και ο εγκέφαλός τους πρέπει διαδοχικά να επεξεργασθεί δύο ελαφρώς διαφορετικές εκδοχές μιας οπτικής σκηνής». Ίσως γι' αυτό, οι δυσλεκτικοί κάνουν κατοπτρικά λάθη, π.χ. μπερδεύουν το 6 με το 9 ή το γράμμα b με το d.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια λάμπα LED που αναβόσβηνε τόσο γρήγορα, ώστε να μην είναι ορατή στο γυμνό μάτι.΄Ετσι, εκμεταλλευόμενοι την χρονική υστέρηση δημιουργίας της δεύτερης εικόνας σε κλάσματα του δευτερολέπτου μετά από την πρώτη, κατάφεραν να «σβήσουν» τη δεύτερη από τις δύο εικόνες από τον εγκέφαλο των δυσλεκτικών, την ώρα που αυτοί διάβαζαν. Τα αρχικά πειράματα είχαν θετικά αποτελέσματα, σε βαθμό που οι συμμετέχοντες δυσλεκτικοί την ονόμασαν «μαγική λάμπα».

Όμως θα χρειασθούν περισσότερες δοκιμές για να επιβεβαιώσουν ότι όντως η νέα θεραπευτική τεχνική έχει αξιόπιστα αποτελέσματα. Περίπου 700 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν δυσλεξία στον κόσμο, σχεδόν το ένα δέκατο του παγκόσμιου πληθυσμού.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η χημειοθεραπεία ασφαλώς μπορεί να συρρικνώσει άμεσα τους όγκους. Είναι δυνατό όμως στη συνέχεια να επιδεινώσει τον καρκίνο, εξαπλώνοντας τις μεταστάσεις του στο σώμα του ασθενούς. Επιστήμονες στις ΗΠΑ, με επικεφαλής έναν Έλληνα, έδειξαν με ποιούς βιολογικούς μηχανισμούς μπορεί η χημειοθεραπεία να γυρίσει «μπούμερανγκ» στην περίπτωση του καρκίνου του μαστού.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Γιώργο Καραγιάννη του Κολλεγίου Ιατρικής 'Αλμπερτ Αϊνστάιν στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό "Science Translational Medicine", μελέτησαν σε 20 ασθενείς και σε πειραματόζωα την επίπτωση της χημειοθεραπείας στο λεγόμενο «μικροπεριβάλλον του όγκου της μετάστασης» (γνωστό και ως ΤΜΕΜ).

Οι γιατροί μπορούν να προβλέψουν αν οι καρκίνοι θα γίνουν επιθετικοί και μεταστατικοί, μελετώντας το ΤΜΕΜ. Η νέα μελέτη, στην οποία αξιολογήθηκαν δύο διαφορετικά ευρέως χρησιμοποιούμενα σχήματα χημειοθεραπειών (με παξιτακλέλη και ένα συνδυασμό δοξορουμπικίνης-κυκλοφωσφαμίδης), έδειξε ότι η χημειοθεραπεία όντως μπορεί να αυξήσει τις περιοχές ΤΜΕΜ και τα καρκινικά κύτταρα, τόσο στην κυκλοφορία του αίματος όσο και στους πνεύμονες. Ο κ. Καραγιάννης δήλωσε ότι χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να αναπτυχθούν φάρμακα που θα αναστέλλουν την ανάπτυξη των ΤΜΕΜ, προκειμένου να βελτιωθούν τα κλινικά οφέλη της χημειοθεραπείας. Σε κάθε περίπτωση, όπως είπε, οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθουνται στη διάρκεια της χημειοθεραπείας, μήπως η τελευταία ενεργοποιήσει τον μηχανισμό εξάπλωσης του καρκίνου στο σώμα τους. Σε αυτή την περίπτωση, πρότεινε τη διακοπή της χημειοθεραπείας και την καταφυγή στην χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των όγκων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τον περασμένο Απρίλιο πέθανε στα 117 της η Έμα Μορένο, η Ιταλίδα που θεωρείτο ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ενώ το 1997 είχε πεθάνει στα 122 της η υπεραιωνόβια Γαλλίδα Ζαν Καλμάν. Μια επιστημονική μελέτη όμως πέρυσι, που είχε γνωρίσει μεγάλη δημοσιότητα διεθνώς, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πια μια «οροφή» στη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής και ότι -παρά τις όποιες περιστασιακές εξαιρέσεις- αυτή είναι τα 115 χρόνια.
   
Τώρα -και αφού προηγήθηκε στο μεταξύ ένας κατακλυσμός επιστημονικών επικρίσεων για εκείνη τη μελέτη- πέντε νέες έρευνες, που δημοσιεύονται από διαφορετικές ερευνητικές ομάδες στο ίδιο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό "Nature", καταλήγουν σε μια κοινή αλλά διαφορετική με την προηγούμενη εκτίμηση: ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο «ταβάνι» στο όριο της ζωής και ότι, αν υπάρχει, δεν έχει βρεθεί ή οι άνθρωποι δεν το έχουν φθάσει ακόμη.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Καναδά, με επικεφαλής τους καθηγητές βιολογίας Μπράιαν Χιουζ και Ζίγκφριντ Χεκίμι, ανέλυσαν στοιχεία για τους μακροβιότερους ανθρώπους σε ΗΠΑ και Ευρώπη κάθε χρονιά μετά το 1968. Όπως ανέφεραν, δεν διαπίστωσαν ότι έχει πάψει να αυξάνεται το μέγιστο προσδόκιμο ζωής.

«Απλούστατα δεν γνωρίζουμε ποιο μπορεί να είναι το όριο της ηλικίας ενός ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, αν προβάλουμε στο μέλλον τις υπάρχουσες τάσεις, μπορούμε να δείξουμε ότι τόσο η μέγιστη όσο και η μέση διάρκεια ζωής μπορεί να συνεχίσουν να αυξάνουν για καιρό στο προβλεπτό μέλλον» δήλωσε ο Χεκίμι. Τόνισε πάντως ότι είναι αδύνατο να γίνει κάθε πρόβλεψη για το πόσο μπορεί να ζουν οι άνθρωποι στο μέλλον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μοναξιά αυξάνει την εγωκεντρικότητα και η τελευταία με τη σειρά της αυξάνει τη μοναξιά, αν και σε μικρότερο βαθμό. Πολλοί άνθρωποι μπλέκονται σε ένα τέτοιο φαύλο κύκλο αλληλοτροφοδότησης μεταξύ μοναξιάς και εγωκεντρικότητας, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον κορυφαίο ειδικό παγκοσμίως σε θέματα μοναξιάς καθηγητή ψυχολογίας Τζον Κατσιόπο, διευθυντή του Κέντρου Γνωσιακής και Κοινωνικής Νευροεπιστήμης του Πανεπιστημίου του Σικάγο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κοινωνικής ψυχολογίας "Personality and Social Psychology", μελέτησαν σε βάθος δεκαετίας 229 άτομα ηλικίας 50 έως 68 ετών (τυχαίο δείγμα του πληθυσμού).

Διαπιστώθηκε το αναμενόμενο ότι η μοναξιά αυξάνει την εγωκεντρικότητα, αλλά και κάτι που ήταν μάλλον έκπληξη, ότι η εγωκεντρικότητα αυξάνει επίσης τη μοναξιά, δημιουργώντας έτσι πιο εύκολα σε έναν άνθρωπο το αίσθημα της κοινωνικής απομόνωσης.

Προηγούμενες έρευνες των ίδιων ερευνητών έχουν δείξει ότι διεθνώς το 35% έως 50% των ανθρώπων παραπονιούνται πως νιώθουν μοναξιά συνεχώς ή συχνά. 'Αλλες μελέτες έχουν δείξει ότι οι μοναχικοί άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι σε διάφορα σωματικά και ψυχικά προβλήματα και έχουν υψηλότερα ποσοστά πρόωρης θνησιμότητας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, βασικό συστατικό της Μεσογειακής διατροφής, βοηθά στη διατήρηση της μνήμης και της μαθησιακής ικανότητας, ενώ μειώνει τις παθολογοανατομικές αλλοιώσεις στον εγκέφαλο, οι οποίες αποτελούν το «σήμα κατατεθέν» της νόσου Αλτσχάιμερ.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής έρευνας που έγινε σε πειραματόζωα (ποντίκια), τα οποία είχαν τροποποιηθεί έτσι ώστε να εμφανίζουν μετά από μία ηλικία τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της νευροεκφυλιστικής νόσου: τις πλάκες της πρωτεΐνης βήτα αμυλοειδούς και τους νευροϊνιδιακούς θυσάνους της πρωτεΐνης ταυ.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τεμπλ της Φιλαδέλφεια, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντομένικο Πράτικο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευρολογίας Annals of Clinical andTranslational Neurology, χώρισαν τα πειραματόζωα σε δύο ομάδες: η μία έκανε διατροφή που περιείχε έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και η άλλη όχι. Το ελαιόλαδο εισήχθη στη διατροφή της πρώτης ομάδας, όταν τα ποντίκια ήσαν έξι μηνών και δεν είχαν ακόμη εκδηλώσει συμπτώματα παρόμοια με το Αλτσχάιμερ.


Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/acn3.431/full

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι αριστερόχειρες είναι γενικά καλύτεροι από τους δεξιόχειρες στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων και όσο πιο δύσκολο είναι το πρόβλημα, τόσο μεγαλύτερη είναι η υπεροχή των αριστερόχειρων, σύμφωνα με μια νέα ευρωπαϊκή επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές από τη Βρετανία, την Ιταλία και την Ολλανδία, με επικεφαλής τον Τζιοβάνι Σάλα του Τμήματος Ψυχολογικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ψυχολογίας "Frontiers in Psychology", πραγματοποίησαν μια σειρά πειραμάτων με πάνω από 2.300 μαθητές δημοτικού και γυμνασίου, οι οποίοι κλήθηκαν να λύσουν μαθηματικά προβλήματα με διαφόρους βαθμούς δυσκολίας.

Διαπιστώθηκε ότι οι αριστερόχειρες και οι δεξιόχειρες έχουν σε γενικές γραμμές παρόμοιες επιδόσεις, όταν τα προβλήματα (π.χ. αριθμητικής) είναι σχετικά απλά. Όταν όμως τα πράγματα δυσκολεύουν, τότε οι αριστερόχειρες υπερτερούν, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα στα αγόρια που γράφουν με το αριστερό χέρι. Ο μέσος αριστερόχειρας είναι καλύτερος από τον μέσο δεξιόχειρα στην επίλυση απαιτητικών μαθηματικών προβλημάτων.

Επιπλέον, οι «ακραίοι» δεξιόχειρες -που χρησιμοποιούν μόνο το δεξί χέρι για να γράψουν, να σχεδιάσουν, να πετάξουν κάτι κ.α.- είχαν κατά μέσο όρο χειρότερες επιδόσεις σε όλα τα μαθηματικά τεστ, σε σχέση με τους «μετριοπαθείς» δεξιόχειρες (που κατά καιρούς χρησιμοποιούν και το αριστερό) και τους αριστερόχειρες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με νέα έρευνα η αυτομέτρηση του σακχάρου δεν προσθέτει κάτι χρήσιμο στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, αν ο ασθενής δεν παίρνει ινσουλίνη.

Ο συχνός έλεγχος στο σπίτι του επιπέδου του σακχάρου στο αίμα από τους ίδιους τους διαβητικούς με τη χρήση μετρητών που τρυπούν το δάχτυλο (finger-stick), δεν φαίνεται να βοηθά τους ασθενείς που δεν κάνουν χρήση ινσουλίνης, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να αποτελεί καθημερινή ρουτίνα γι' αυτούς.

Αυτό είναι το συμπέρασμα της πρώτης μεγάλης κλινικής δοκιμής-ορόσημο που έγινε στις ΗΠΑ και διαπίστωσε ότι τελικά η αυτομέτρηση του σακχάρου δεν προσθέτει κάτι χρήσιμο στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, αν ο ασθενής δεν παίρνει ινσουλίνη.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια Κατρίνα Ντόναχιου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό "JAMA Internal Medicine" και ανάλογη ανακοίνωση σε διαβητολογικό συνέδριο στις ΗΠΑ, χώρισαν 450 ασθενείς σε τρεις ομάδες: η μία δεν έκανε καθόλου καθημερινή μέτρηση του σακχάρου με τη συσκευή, η δεύτερη έκανε καθημερινά την μέτρηση και η τρίτη έκανε το ίδιο με πρόσθετη ενθάρρυνση ή καθοδήγηση μέσω Ίντερνετ.

Η κλινική δοκιμή, που διήρκεσε επί ένα έτος, έδειξε ότι:
•    Δεν υπήρχαν σημαντικές σημαντικές διαφορές στον έλεγχο της γλυκόζης (του σακχάρου) στο αίμα των ασθενών στις τρεις ομάδες, όπως έδειξαν οι μετρήσεις της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης.
•    Δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στην ποιότητα ζωής σε σχέση με το διαβήτη.
•    Δεν υπήρχαν αξιοσημείωτες διαφορές στην πιθανότητα υπογλυκαιμίας (πολύ χαμηλού σάκχαρου) ή εισαγωγής στο νοσοκομείο.
•    Δεν υπήρχε διαφορά στον αριθμό των ασθενών οποιασδήποτε από τις τρεις ομάδες, οι οποίοι έπρεπε να αρχίσουν τη θεραπεία με ινσουλίνη για να ελέγξουν καλύτερα το σάκχαρό τους.

Εν ολίγοις, εφόσον κανείς δεν έχει φθάσει στο σημείο να κάνει χρήση ινσουλίνης, είτε κάνει καθημερινά χρήση του μετρητή σακχάρου στο αίμα του, είτε όχι, δεν έχει καμία ουσιαστική διαφορά.

Αντίθετα, για όσους παίρνουν ινσουλίνη, ο έλεγχος με τον μετρητή στο σπίτι βοηθά στη θεραπεία τους. Όμως, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η πλειονότητα των διαβητικών τύπου 2 δεν θεραπεύονται με έξτρα ινσουλίνη, παρόλα αυτά οι περισσότεροι γιατροί τους συστήνουν την καθημερινή μέτρηση του σακχάρου τους.

«Τα ευρήματά μας έχουν τη δυνατότητα να μεταμορφώσουν την τρέχουσα κλινική πρακτική για τους ασθενείς», δήλωσε η Ντόναχιου. «Φυσικά οι ασθενείς και οι γιατροί πρέπει να λάβουν υπόψη τους κάθε μοναδική περίπτωση, όταν αποφασίζουν κατά πόσο χρειάζεται η μέτρηση της γλυκόζης στο σπίτι. Όμως τα νέα ευρήματα δείχνουν ότι η αυτομέτρηση έχει περιορισμένη χρησιμότητα για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν παίρνουν ινσουλίνη. Για τους περισσότερους το κόστος είναι μεγαλύτερο από το όφελος», πρόσθεσε.

Οι περισσότεροι διαβητικοί τύπου 2 ελέγχουν το σάκχαρό τους με την κατάλληλη διατροφή, με άσκηση και με φάρμακα όπως η μετφορμίνη. Περίπου τρεις στους τέσσερις κάνουν μόνοι τους καθημερινή μέτρηση του σακχάρου στο αίμα τους με την ειδική συσκευή.

Οι υπέρμαχοι αυτής της πρακτικής υποστηρίζουν ότι ο καθημερινός έλεγχος βοηθά τους ασθενείς να πάρουν σοβαρά το ζήτημα και να βελτιώσουν τον τρόπο ζωής τους (διατροφή, άσκηση κ.α.). Όμως, από την άλλη, η συνήθεια αυτή έχει οικονομικό κόστος, αλλά και ψυχικό, καθώς αυξάνει το άγχος και την κατάθλιψη σε μερικούς ασθενείς.

Επιπλέον, οι συγκεκριμένες συσκευές, μολονότι δίνουν αξιόπιστα αποτελέσματα σε μικρό χρονικό διάστημα, έχουν το μειονέκτημα ότι αποτελούν μια επώδυνη διαδικασία για ορισμένους ανθρώπους λόγω τόσο της χρήσης βελόνας, όσο και των πολλών νευρικών απολήξεων στις άκρες των δαχτύλων.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:
http://jamanetwork.com/journals/jamainternalmedicine/fullarticle/2630

Πηγή: praktoreio-ygeias.gr

Η νέα μελέτη, με τίτλο «Η διφορούμενη σχέση μεταξύ γάμου και υγείας», αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι αν κανείς παντρευτεί, αποκτά ένα σημαντικό πλεονέκτημα για την υγεία του.

Μια κάποια δικαίωση θα νιώσουν οι εκ πεποιθήσεως εργένηδες, στο άκουσμα της είδησης ότι μια νέα ολλανδο-ελβετική έρευνα θέτει σε αμφισβήτηση την κυρίαρχη επιστημονική αντίληψη ότι ο γάμος συνήθως βελτιώνει την υγεία των παντρεμένων και τους χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής.   

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας Ματίς Καλμίν του Πανεπιστημίου του 'Αμστερνταμ, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Social Forces", σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ανέλυσε δεδομένα από ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα άνω των 11.000 ελβετών ενηλίκων για μία μεγάλη περίοδο 16 ετών.

Κάθε χρόνο οι συμμετέχοντες, παντρεμένοι και μη, απαντούσαν σε ερωτήματα σχετικά με την υγεία τους, καθώς και για το βαθμό ικανοποίησης από τη ζωή τους. Η νέα μελέτη δεν βρήκε ούτε ότι οι παντρεμένοι έχουν πιο γερή υγεία σε σχέση με τους ανύπαντρους, ούτε ότι η υγεία τους γίνεται σταδιακά καλύτερη, όσα περισσότερα χρόνια διαρκεί ο γάμος τους.

Αντίθετα, η ανάλυση των στοιχείων έδειξε ότι οι άνθρωποι που παντρεύτηκαν, ανέφεραν ελαφρώς χειρότερη υγεία σε σχέση με την περίοδο που ήσαν μόνοι τους. Με το πέρασμα των χρόνων στο γάμο τους, η υγεία τους όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά μάλλον εμφάνισε τάσεις επιδείνωσης. Οι άνθρωποι δεν φάνηκε να αρρωσταίνουν λιγότερο συχνά ή λιγότερο σοβαρά μετά το γάμο τους.

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι αμέσως μετά το γάμο οι παντρεμένοι δήλωναν ελαφρώς πιο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους από ό,τι πριν το γάμο. Όμως σταδιακά αυτή η μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση άρχισε να «εξατμίζεται», αν και με αργό ρυθμό.
   
Από την άλλη, η μελέτη δείχνει ότι όσοι χωρίζουν, αισθάνονται σημαντικά μικρότερη ικανοποίηση από ό,τι πριν το διαζύγιο. Οι αρνητικές επιπτώσεις του διαζυγίου πάνω στην ικανοποίηση από τη ζωή είναι τουλάχιστον τρεις φορές μεγαλύτερες από τις θετικές επιπτώσεις που έχει ο γάμος στην ψυχολογία του ζευγαριού. Όμως, όσο περνάει ο χρόνος μετά το διαζύγιο, οι πρώην παντρεμένοι δείχνουν συνήθως ικανοποιητική προσαρμογή στη νέα ζωή τους.
 
Σύμφωνα με τον Καλμίν, το βασικό συμπέρασμα είναι πως «ο γάμος συνδέεται μάλλον με μια πιο θετική αξιολόγηση της ζωής κάποιου, παρά με καλύτερη υγεία».

Μια προηγούμενη μελέτη του 2012, που είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό κοινωνικής ψυχολογίας "Journal of Personality and Social Psychology", είχε συμπεράνει ότι οι νιόπαντροι περνάνε μια περίοδο μεγαλύτερης χαράς και ευτυχίας στη ζωή τους. Όμως συχνά αυτή η μεγαλύτερη ικανοποίηση σταδιακά εξαφανίζεται, εωσότου τελικά οι περισσότεροι παντρεμένοι νιώσουν λίγο-πολύ τόσο ικανοποιημένοι -ή τόσο ανικανοποίητοι- από τη ζωή τους, όσο ένιωθαν και όταν ήσαν μόνοι τους.

Από την άλλη, δεν μπορεί να παραβλεφθεί ότι υπάρχουν ουκ ολίγες έρευνες που καταλήγουν στο συμπέρασμα πως οι παντρεμένοι υπερτερούν έναντι των εργένηδων τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική υγεία σε βάθος χρόνου. Η νέα έρευνα πάντως έρχεται να παρηγορήσει τους εργένηδες ότι όχι μόνο τα πράγματα δεν είναι κατ' ανάγκη πιο άσχημα γι' αυτούς, αλλά μπορεί να είναι και καλύτερα. Ίσως ο συγγραφέας της νέας μελέτης είναι φανατικός εργένης...

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https://doi.org/10.1093/sf/sox015

Πηγή: praktoreio-ygeias.gr

Οι γυναίκες που παίρνουν ορισμένα κοινά αντιβιοτικά στην αρχική φάση της εγκυμοσύνης τους, αντιμετωπίζουν αυξημένο -έως διπλάσιο- κίνδυνο αποβολής του εμβρύου, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη συνδέει πέντε κατηγορίες αντιβιοτικών (μακρολίδες, κινολόνες, τετρακυκλίνες, σουλφοναμίδες και μετρονιδαζόλη) με αυξημένο κίνδυνο αποβολής, κάτι που δεν ισχύει για την ερυθρομυκίνη και τη νιτροφουραντοΐνη, η οποία χορηγείται για την αντιμετώπιση των ουρολοιμώξεων στην εγκυμοσύνη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επιδημιολόγο και ειδική στη βιοστατιστική δρα Ανίκ Μπεράρντ του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο καναδικό ιατρικό περιοδικό "Canadian Medical Association Journal", ανέλυσαν στοιχεία για 8.700 αποβολές γυναικών 15 έως 45 ετών, που συνέβησαν κατά μέσο όρο την 14η εβδομάδα της κύησης.

Διαπιστώθηκε ότι ορισμένα αντιβιοτικά σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολής κατά 60% έως 100%. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος φαίνεται να αφορά τις γυναίκες που παίρνουν αντιβιοτικά, χωρίς να ξέρουν ακόμη ότι είναι έγκυες. Πολλοί γιατροί δεν θα συνταγογραφούσαν αντιβιοτικά, αν γνώριζαν ότι η γυναίκα είναι έγκυος.

Σχεδόν μία στις τέσσερις κυήσεις καταλήγει σε αποβολή για διάφορους λόγους. Οι γυναίκες που κάνουν αποβολή, είναι πιθανότερο να είναι μεγαλύτερης ηλικίας, να ζούν μόνες τους και να έχουν άλλα προβλήματα υγείας. Για τις γυναίκες έως 30 ετών ο κίνδυνος αποβολής είναι γύρω στο 10%, ενώ για εκείνες άνω των 45 ετών φθάνει το 50%.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:
http://www.cmaj.ca/content/189/17/E625

Πηγή: praktoreio-ygeias.gr

Η μαγνητική κάψουλα έχει μήκος 18 χιλιοστών, εισάγεται πρωκτικά και διαθέτει κάμερα, ενώ μπορεί να πραγματοποιεί με επιτυχία «μανούβρες» ακριβείας μέσα στο έντερο.

Ερευνητές στις ΗΠΑ ανέπτυξαν την πρώτη αυτόνομη ρομποτική κάψουλα για κολονοσκοπήσεις εντέρου, η οποία διευκολύνει κατά πολύ το έργο του γαστρεντερολόγου. Η κάψουλα μπορεί, εκτός από διάγνωση, να εκτελέσει τις τυπικές λειτουργίες του κλασσικού ενδοσκοπίου, όπως αφαίρεση πολύποδα ή ιστού για βιοψία. Η κίνησή της καθοδηγείται από έναν εξωτερικό μαγνήτη, ο οποίος είναι προσαρτημένος πάνω σε ένα εξωτερικό ρομποτικό βραχίονα, που κινείται πάνω από το σώμα του ασθενούς, χωρίς να αγγίζει το δέρμα του. Η κίνηση του ρομποτικού βραχίονα ελέγχει μαγνητικά την εσωτερική κάψουλα, ώστε αυτή να κινείται μέσα στο έντερο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Κιθ Ομπστάιν της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ του Τενεσί, έκαναν τη σχετική παρουσίαση στη μεγαλύτερη διεθνή γαστρεντερολογική εκδήλωση (Digestive Disease Week) στο Σικάγο, ενώ θα ακολουθήσει επιστημονική δημοσίευση.

Οι επιστήμονες δήλωσαν αισιόδοξοι ότι η νέα τεχνολογία θα κάνει τις κολονοσκοπήσεις πιο ακριβείς και κυρίως πιο αποδεκτές από το κοινό, ώστε περισσότεροι άνθρωποι να παίρνουν την απόφαση να κάνουν τη συγκεκριμένη εξέταση. Η κολονόσκόπηση έχει μάλλον κακή φήμη, αλλά μπορεί να σώσει ζωές, ανιχνεύοντας έγκαιρα προκαρκινικές αλλοιώσεις και καρκίνους του παχέος εντέρου.
 «Αναπτύξαμε αυτή την ρομποτική κάψουλα, προκειμένου να κάνουμε πολύ πιο εύκολο τον έλεγχο του εντέρου τόσο για το γιατρό, όσο και για τον ασθενή», δήλωσε ο Ομπστάιν.

Προς το παρόν η κάψουλα έχει δοκιμασθεί με επιτυχία σε χοίρους, ενώ οι κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους θα αρχίσουν έως το τέλος του 2018. Στο μεταξύ, οι ερευνητές θα βελτιώσουν τους αλγόριθμους που ελέγχουν το ρομποτικό βραχίονα, ο οποίος, με τη σειρά του, καθοδηγεί μαγνητικά την κάψουλα.

Πηγή: praktoreio-ygeias.gr